«Το βράδυ της Ανάστασης, η Κρήτη μας θα μπορούσε να έχει αφοπλιστεί. Είναι εκείνη η νύχτα του χρόνου που στο σκοτάδι της λάμπουν καλογυαλισμένα χιλιάδες όπλα κάθε λογής για να σημάνουν την Ανάσταση του Κυρίου. Είναι η νύχτα που σε κάθε χωριό, ακόμη και στο πιο ήρεμο φαινομενικά, κάποιος θα βρεθεί να παίξει μερικές μπαλωθιές για το καλό. Αν παρενέβαιναν οι αρχές του τόπου –δεν θα έφταναν, θα χρειάζονταν ενισχύσεις– εκείνη τη νύχτα θα είχαν καταφέρει κάτι σπουδαίο: την αρχή του τέλους της ασυδοσίας της οπλοκατοχής στην Κρήτη». Δανείζομαι την ανάρτηση της δημοσιογράφου από την Κρήτη Βίκυς Βαμιεδάκη, γιατί νομίζω ότι περιγράφει με ξεκάθαρο τρόπο πόσο υποκριτικό είναι να εξετάζουμε για ακόμη μια φορά τα γεγονότα κατόπιν εορτής.
Ενας 21χρονος σκοτώθηκε. Τον πυροβόλησε ο πατέρας του παιδικού του φίλου. Προφανώς και ο πόνος, όσο βαθύς και αν είναι, δεν «δικαιολογεί» τη δολοφονία. Ομως αυτή η συζήτηση είναι θεωρητική και αποπροσανατολίζει από τα σημαντικά δεδομένα. Ο άνθρωπος που σκότωσε τον νεαρό είχε όπλο. Του είχε αφαιρεθεί η άδεια για κυνηγετική καραμπίνα σε προηγούμενη απόπειρα το 2024, είχαν επιβληθεί περιοριστικά μέτρα τα οποία παραβίασε, έφταιγαν η Εισαγγελία, η Αστυνομία, η κακιά στιγμή, η μαύρη ώρα.
Ομως ένα είναι το κύριο και συνάμα καθοριστικό, όσο και αδιανόητο. Ενας απλός πολίτης, όχι μέλος κάποιας συμμορίας, είχε μαζί του μέρα μεσημέρι στο αυτοκίνητό του όπλο. Ο άνθρωπος αυτός οπλοφορούσε κατά παράβαση κάθε νομοθεσίας και κάθε λογικής.
Στο τέλος του 2025 δόθηκε διορία τεσσάρων μηνών στους Κρητικούς για να παραδώσουν τα όπλα τους χωρίς να έχουν συνέπειες για παράνομη οπλοκατοχή. Η αισιοδοξία που είχε εκφράσει τότε ο υπουργός Προστασίας του Πολίτη για την αποτελεσματικότητα του μέτρου δεν επιβεβαιώθηκε. Τον Ιανουάριο μια πολίτης στην Κρήτη παρέδωσε το όπλο που ανήκε σε άλλον, ο οποίος είχε αποβιώσει μία δεκαετία πριν. Η σιωπή που ακολούθησε τις εξαγγελίες είναι εύγλωττη σε σχέση με τα αποτελέσματα.
Πώς θα πειστεί κάποιος να εγκαταλείψει, να παραδώσει οικειοθελώς ένα «εργαλείο» στο οποίο βασίζει την περηφάνια και την αντριοσύνη του. Και πώς θα σταθεί μετά γυμνός μπροστά στους συγχωριανούς του;
Την Ανάσταση οι μπαλωθιές ακούστηκαν σχεδόν σε κάθε χωριό του νησιού, παρά τα αυστηρά πρόστιμα που έχουν εξαγγελθεί.
Η παράνομη οπλοκατοχή για ιστορικούς και κοινωνιολογικούς λόγους επιβιώνει στην Κρήτη, από γενιά σε γενιά. Το θεσμικό δίκαιο χρειάζεται να αντιπαρατεθεί με το εθιμικό δίκαιο για να περιοριστεί, αν όχι να εκλείψει, το κακό. Οταν υπάρχει το όπλο, οι αφορμές περισσεύουν.
