Είναι λίγοι πλέον οι γονείς για τους οποίους η απόφαση επιλογής του σχολείου των παιδιών είναι εύκολη. Ηδη από τα τέσσερα έτη των παιδιών, όταν ξεκινούν οι προεγγραφές στα ιδιωτικά δημοτικά σχολεία –τόσο νωρίς λόγω της υψηλής ζήτησης– η πλειονότητα των γονέων που ζει σε αστικά κέντρα προβληματίζεται εάν θα στείλει τα παιδιά σε ιδιωτικό σχολείο, ρωτάει για τις υπηρεσίες που προσφέρει το καθένα, υπολογίζει την απόσταση που θα αναγκάζονται καθημερινά (πρωί, μεσημέρι) να κάνουν τα παιδιά με το σχολικό λεωφορείο.
Ολα συνεκτιμώνται, αλλά φυσικά το πιο κρίσιμο είναι το ύψος των διδάκτρων. Και δεν μιλώ για ένα υψηλά αμειβόμενο ζευγάρι γονέων, αλλά για ένα με ικανοποιητικές αποδοχές, που σίγουρα θα πιεστεί στην καθημερινότητά του από τα δίδακτρα.
Να τονιστεί ότι η πλειονότητα των γονέων έχει κατά νουν και την τυχόν εισαγωγή των παιδιών σε Πειραματικό Σχολείο.
Το ενδιαφέρον, ωστόσο, είναι πως στην εποχή μας οι γονείς κάνουν έρευνα, όχι μόνο στα ιδιωτικά σχολεία, αλλά και στο δημόσιο σχολείο της γειτονιάς, στο οποίο μπορούν εκ του νόμου, λόγω της κατοικίας τους, να φοιτήσουν τα παιδιά. Το επισκέπτονται, γνωρίζουν τη διεύθυνση, ρωτούν τις υπηρεσίες που προσφέρει. Μπορούν να αποκτήσουν τεκμηριωμένη άποψη; Οχι, αλλά σίγουρα αποκομίζουν μια ιδέα, ιδίως όταν ο διευθυντής του δημοτικού σχολείου της γειτονιάς τους απαντάει «δεν ξέρω τι θα κάνουν του χρόνου τα παιδιά στο ολοήμερο πρόγραμμα, θα εξαρτηθεί από την ειδικότητα του εκπαιδευτικού που θα μας στείλει το υπουργείο Παιδείας». Συνέβη.
Το κυβερνών κόμμα, πριν από τις εκλογές του 2019 είχε μιλήσει για τη δυνατότητα επιλογής από τους γονείς δημοσίου σχολείου «διαφορετικού» από αυτό της γειτονιάς τους. Κατόπιν η εξαγγελία περιορίστηκε στην περίπτωση που υπάρχουν κενές θέσεις σε κάποιο σχολείο· κάτι που συμβαίνει, αλλά χωρίς κανόνες.
Το μέτρο της επιλογής δημοσίου σχολείου θα προκαλέσει σεισμό στην ελληνική εκπαίδευση, καθώς κάποια θα «στιγματιστούν» εάν δεν έχουν πολλές αιτήσεις γονέων. Αλλά αντί να δημιουργούμε σωρηδόν Πρότυπα Σχολεία, που έχουν οργανωμένο πρόγραμμα και αξιολογημένους εκπαιδευτικούς, η πολιτεία ας μελετήσει πώς τα συμβατικά σχολεία της γειτονιάς θα «ανεβάσουν επίπεδο».
Χρειάζεται να δοθούν οικονομικά κίνητρα προς τους εκπαιδευτικούς, καλή οργάνωση με έγκαιρη κάλυψη των αναγκών και αυστηρή αξιολόγηση του προσωπικού. Θέλει δηλαδή σχέδιο, αλλά και πολιτική τόλμη.
