Πριν από δύο χρόνια, στο συνέδριο της «Καθημερινής» για την 50ή επέτειο της Μεταπολίτευσης, ο πρώην πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας είχε εμφανιστεί πιο ώριμος και συνειδητοποιημένος. Είχε προχωρήσει σε σκληρή αυτοκριτική της διακυβέρνησής του, από την υπόθεση Novartis έως τον νόμο για τις τηλεοπτικές άδειες. Περιέγραψε μια προοδευτική αντιπολίτευση που δεν εκφράζεται από τους σημερινούς σχηματισμούς. Πολλοί το βάφτισαν rebranding, άνοιγμα στο Κέντρο για να προσελκύσει ψηφοφόρους από την Κεντροαριστερά, που στήριξαν –έστω με βαριά καρδιά– τη Ν.Δ. κι εμφανίζονταν έτοιμοι να επιστρέψουν στην ιδεολογική τους αφετηρία.
Οι υποκλοπές, η προσπάθεια χειραγώγησης των ανεξάρτητων αρχών, οι στρατιές μετακλητών υπαλλήλων και οι απευθείας αναθέσεις διέλυσαν τη βιτρίνα του επιτελικού ψηφιοποιημένου σύγχρονου κράτους. Η κυμαινόμενη ψήφος (swing vote), που παραδοσιακά δίνει τη νίκη στη μία ή στην άλλη παράταξη, άρχισε να αναζητεί άλλη στέγη, πλην της Ν.Δ., και να μην τη βρίσκει. Εκεί προφανώς είδε την ευκαιρία ο Αλέξης Τσίπρας. Τι μεσολάβησε όμως κι εγκατέλειψε αυτή τη στροφή και μοιάζει εσχάτως να προσπαθεί να νεκραναστήσει τον ΣΥΡΙΖΑ;
Γιατί έβγαλε από το χρονοντούλαπο της Ιστορίας τη σύγκρουση με τον ΣΚΑΪ και καταγγέλλει την προσπάθεια να θυμίσει το κανάλι τις ταραγμένες μέρες του 2015, όταν ούτε ο ίδιος μοιάζει να θέλει να τις βάλει πίσω του; Ο ίδιος δεν είπε πριν από μερικές εβδομάδες σε συνέντευξή του ότι έπρεπε να κλείσει τις τράπεζες αμέσως μετά τις εκλογές; Ο ίδιος δεν ήταν που ξαφνικά αναδιπλώθηκε και είπε πως όλα ήταν καλώς καμωμένα από την κυβέρνησή του; Πού πήγε το rebranding και οι αποστάσεις από το 2015;
Πέρα από αυτό, υπάρχει μια τραγική διαπίστωση στα τελευταία πεπραγμένα του πρώην πρωθυπουργού. Δεν έμαθε από τα λάθη του, δεν εξελίχθηκε, δεν εγκατέλειψε την τσαπατσουλιά του. Η γκάφα με το απόσπασμα από το βιβλίο «Η τελευταία μπλόφα», που υποτίθεται ότι έλεγε πως προχώρησε στη συμφωνία των Πρεσπών για να μην προβεί σε περικοπές συντάξεων, είναι ενδεικτική. Δεν ασχολήθηκε ούτε ο ίδιος ούτε κάποιος συνεργάτης του να πάνε να αγοράσουν το βιβλίο, να βρουν το επίμαχο σημείο και μετά να εκδοθεί η πύρινη ανακοίνωση. Οπως αποδείχθηκε, το απόσπασμα δεν υπήρχε, το είχε ακούσει να το λέει ο Κυριάκος Μητσοτάκης. Από τη στιγμή όμως που κατηγορεί τον πρωθυπουργό ότι λέει ψέματα νυχθημερόν, γιατί τον πίστεψε σε αυτήν την περίπτωση;
