Δεκάξι χρόνια πέρασαν από την ημέρα που δολοφονήθηκαν εν ψυχρώ η Αγγελική Παπαθανασοπούλου, η Παρασκευή Ζούλια και ο Επαμεινώνδας Τσάκαλης. Τους δίκασε ένα «λαϊκό» δικαστήριο, ένα τμήμα εξαγριωμένου όχλου που αποφασίζει ποιες ποινές θα μοιράσει σε όποιον κρίνει ένοχο. Τα τρία θύματα οι δολοφόνοι τους τα καταδίκασαν στον θάνατο –στην πυρά– επειδή εργάστηκαν σε μέρα απεργίας. Με εμπρηστικούς μηχανισμούς έβαλαν φωτιά στο κτίριο όπου βρίσκονταν και λέγεται πως όχι μόνον δεν τους βοήθησαν, αλλά αντιθέτως τους εμπόδισαν να απεγκλωβιστούν. Το «λέγεται» το χρησιμοποιώ επειδή δεν ήμουν παρών. Λέγεται ακόμη ότι εμπόδισαν την Πυροσβεστική να πλησιάσει εγκαίρως το σημείο. Οταν βεβαιώθηκαν ότι τα θύματά τους δεν επρόκειτο να σωθούν, χάθηκαν στη μάζα μαζί με την ταυτότητά τους. Φορούσαν κουκούλες και τα χαρακτηριστικά τους παραμένουν άγνωστα έως σήμερα ακόμη. Δεκάξι χρόνια μετά, το έγκλημα δεν έχει διαλευκανθεί. Οι ένοχοι κυκλοφορούν ανάμεσά μας. Πρόκειται για ένα από τα χυδαιότερα εγκλήματα της αριστερής τρομοκρατίας, το οποίο πολλοί προσπαθούν να το πνίξουν στη λήθη. Πόσες φορές έχουν βανδαλίσει το μικρό μνημείο που έχει στηθεί στο σημείο εκείνο; Λογικό. Η δειλία, η δολοφονική αναισχυντία δεν έχουν τίποτε το ηρωικό. Στην περίπτωση αυτή, το μόνο κίνητρο των αυτουργών του εγκλήματος είναι το μίσος. Η Αριστερά στηρίζει την ύπαρξή της στην αντιπαλότητα. Δεν υπάρχει χωρίς εχθρό. Γεννήθηκε εξάλλου από τον κοινωνικό διχασμό. Ορισμένοι αυτή την αντιπαλότητα την αναβαθμίζουν σε μίσος.
Η διαφορά ανάμεσα στο έγκλημα της Marfin και στα εγκλήματα της ιστορικής τρομοκρατίας είναι ότι δεν έχει ταυτότητα. Ισως επειδή έχει περάσει πλέον εκείνος ο καιρός που οι δολοφονίες της 17Ν απολάμβαναν μια σχετική κοινωνική ανοχή. Ακόμη και οι ηθικοί αυτουργοί του εγκλήματος, όσοι φώναζαν ότι η Ελλάδα είναι υπό κατοχή, ότι ο εμφύλιος συνεχίζεται και η χούντα δεν έπεσε ποτέ, σιωπούν. Δεν υπάρχει θέμα συγγνώμης ή μετάνοιας. Αυτά προϋποθέτουν μια στοιχειώδη κοινωνική ευαισθησία. Το μόνο τους καταφύγιο είναι ότι στη χώρα μας τη μνήμη τη διαχειρίζεται η Αριστερά. Μια εξαίρεση στον κανόνα ότι τη μνήμη τη διαχειρίζονται οι νικητές.
Τα ετήσια μνημόσυνα για τα θύματα της Marfin δεν κινητοποιούν τις μάζες που θα προσέτρεχαν αν οι δολοφόνοι ήσαν χρυσαυγίτες. Ομως δεν είναι. Είναι τα φαντάσματα μιας Αριστεράς που έχει βρικολακιάσει στη συνείδηση όσων εξακολουθούν να πιστεύουν ότι το μίσος είναι στοιχείο κοινωνικής προόδου. Και κάτι τελευταίο. Η πενταετία του ΣΥΡΙΖΑ κατάφερε να την απομυθοποιήσει και να τη γελοιοποιήσει. Κι αυτό κάνει τη δολοφονία της Marfin ακόμη πιο επαίσχυντη.
