Κι άλλες χώρες έχουν προβλήματα, ωστόσο, είναι κάπως απαράδεκτο να σχετικοποιούνται τα προβλήματα της Ελλάδας υπό το φως των προβλημάτων των άλλων. Στο κάτω κάτω, είναι φυσικό να νοιαζόμαστε για τη χώρα μας. Οσοι εμπλέκονται με την πολιτική μάλιστα υποτίθεται πως οφείλουν να νοιάζονται λίγο παραπάνω. Φοβάμαι, όμως, ότι τα ανίκανα κομματικά στελέχη ή άλλα γρανάζια της διαφθοράς ενδιαφέρονται μονάχα για τον εαυτό τους, γι’ αυτό και απαντούν με κυνισμό όταν καλούνται να λογοδοτήσουν: έτσι είναι η Ελλάδα, εγώ με το ρεύμα πάω. Μα τι γελοία αποποίηση ευθύνης;
Μ’ απασχολεί η διαφθορά που δεν κάνει μπαμ. Ο αθόρυβος διορισμός. Σε γραμματείες, υπουργεία, κοινότητες. Οι διορισμένοι με μέσο είναι απλοί άνθρωποι, καθημερινοί. Θέλουν να φωτογραφίζονται με διάσημους πολιτικούς ή τον αρχηγό τους, να βγάζουν σέλφι με πουκάμισο, να το παίζουν ρυθμιστές, να έχουν οικονομικές απολαβές αναντίστοιχες προς την προσφορά τους και, τη δύσκολη στιγμή, όταν τους ασκείται δημοκρατικός έλεγχος, να δηλώνουν αναρμοδιότητα. Χωρίς έκθεση και δημοσιότητα παρασιτούν στα μετόπισθεν της χαλασμένης μηχανής κατασπατάλησης πόρων βαβίζοντας δικαιολογίες.
Ενόσω η χώρα σπαταλάει χρήμα, η υπόλοιπη Ευρώπη προχωρά. Ας δούμε την Ανατολική Ευρώπη! Το μέρος πέρασε δύσκολα, όποιος, όμως ταξιδεύει εκεί μπορεί να δει με τα ίδια του τα μάτια το ξεπέρασμα της δυσκολίας. Δεν είναι μόνον οι απλοί Ούγγροι που συνασπίστηκαν και διώξανε τον Ορμπάν, που κουρέλιαζε το κράτος δικαίου και περιφρονούσε την Ευρώπη. Είναι και οι άλλες χώρες που κάποτε η Ελλάδα τις κοίταζε με ρατσισμό και υπεροψία. Η Πολωνία σαρώνει.
«Μα καλά», θα πει το ανίκανο κομματικό στέλεχος με πτυχίο Λονδίνου, «μη μυθοποιείς την Πολωνία ή την Τσεχία κι εκεί έχουν διαφθορά και προβλήματα». Φυσικά. Συμφωνώ. Ομως, τουλάχιστον, όταν διασχίζεις τα μέρη τους δεν σκοντάφτεις σε λακκούβες κι έχεις μία ευρεία γκάμα οικονομικών επιλογών σε τρένα και λεωφορεία. Η Βαρσοβία και η Πράγα είναι πεντακάθαρες πόλεις, με τάξη. Ως γυναίκα νιώθεις ασφαλής να περπατήσεις οπουδήποτε. Τα λεωφορεία και τα τραμ έρχονται καθένα ανά δύο λεπτά. Τα πεζοδρόμια δεν έχουν ιδιωτικοποιηθεί άτυπα, δηλαδή καταπατηθεί από τους εστιάτορες, και οι κανονισμοί τηρούνται ή τουλάχιστον αυτή η εντύπωση δίνεται.
Τα ανίκανα κομματικά στελέχη που δεν αγαπούν την Ελλάδα τα ρίχνουν όλα στους Ελληνες. «Οι Ελληνες γκρινιάζουν πολύ, έχουν τεμπέλικη φύση», μιλούν για τους συμπολίτες τους όπως οι αποικιοκράτες για τους ιθαγενείς. Σ’ ελάχιστα μέρη της Ευρώπης, όμως, έχω δει ανθρώπους να δουλεύουν τόσο πολύ χωρίς καμία αποτελεσματικότητα ή ουσιαστικές απολαβές όπως στην Ελλάδα. Να σχετίζονται άραγε όλ’ αυτά με το γεγονός ότι στην Ελλάδα εισρέει ευρωπαϊκό χρήμα και πηγαίνει στους τραπεζικούς λογαριασμούς ανίκανων κομματικών στελεχών; Από τον COVID ήδη όλα τα κράτη-μέλη έλαβαν σημαντικά χρηματικά ποσά από την Ευρώπη. Τι έκανε μ’ αυτά η Ελλάδα;
Σύμφωνα με τη Eurostat ερχόμαστε δεύτεροι σε φτώχεια και κίνδυνο κοινωνικού αποκλεισμού. 27,5% του πληθυσμού «δεν βγαίνει». Πρόκειται για ανθρώπους που δυσκολεύονται ν’ αγοράσουν φαγητό ή που υποαπασχολούνται σε επισφαλή θέση. Η υπο-απασχόληση έχει, φυσικά, οδηγήσει αμέτρητους Ελληνες σε αναζήτηση δεύτερης εργασίας, στην ψυχική νόσο, στο παιδικό τους δωμάτιο ή σ’ έναν συνδυασμό όλων αυτών.
Ξέρετε ποιες χώρες έχουν πραγματικά χαμηλά ποσοστά φτώχειας; Η Τσεχία και η Πολωνία (στοιχεία της Eurostat για το 2025). Ερχονται τελευταίες στη μαύρη στατιστική, χαμηλότερα ακόμη κι από τις σκανδιναβικές χώρες. Οι δικές τους δημοκρατίες, πρόσφατες, λαβωμένες, σε κάποιους τομείς μάλλον λειτουργούν καλά.
