Πόσες φορές ακόμη θα καταδικάσουμε τη μετατροπή των χώρων των πανεπιστημίων μας σε γήπεδο εκτόνωσης μιας ευερέθιστης αλητείας, η οποία αναζητά λόγο ύπαρξης κακοποιώντας ό,τι μπορεί να κακοποιηθεί; Πότε θα καταλάβουμε ότι οι καταδίκες είναι κηρύγματα τα οποία απευθύνονται στο κενό; Πότε θα αποφασίσουμε ότι για να αντιμετωπισθεί η ψυχασθένεια απαιτούνται κατασταλτικά μέτρα; Πότε θα αποφασίσουμε, και ποιοι θα το αποφασίσουν, ότι υπεύθυνοι δεν είναι μόνον οι ανεξέλεγκτοι παραβατικοί, αλλά και πολλοί ελλόγιμοι υπηρέτες της γνώσης, που τους παροτρύνουν και τους υποστηρίζουν; Πότε θα αποφασίσουμε, με άλλα λόγια, ότι για να αποκατασταθεί η στοιχειώδης τάξη στα πανεπιστήμια δεν φτάνουν ούτε δέκα αστυνομίες αν δεν αλλάξει η ατμόσφαιρα και η νοοτροπία που αντιμετωπίζει την πειθαρχία σαν παραβίαση της ελευθερίας. Θα μου πείτε, για ποια αστυνομία μιλάω; Ε, ναι. Αυτήν τη δυνητική αστυνομία που διατηρεί τη γοητεία της υπόσχεσης. Πάντως, αυτήν τη φορά, όπως διάβασα, στον προπηλακισμό κατά του αντιπρύτανη Ιάκωβου Μιχαηλίδη συμμετείχαν και μέλη του διδακτικού προσωπικού, κοινώς συνάδελφοί του. Αν δεν τον φθονούν, δεν μπορώ να καταλάβω τι δουλειά είχαν να τον προπηλακίζουν, κοινώς να τον βρίζουν για ένα θέμα που δεν τους αφορά, τις φοιτητικές εστίες. Ολη η φασαρία έγινε επειδή ο κ. Μιχαηλίδης προσπάθησε να βάλει μια τάξη στις εστίες, κατά τεκμήριο θέμα που αφορά τους φτωχότερους φοιτητές, ορίζοντας ότι όταν τελειώνει η διαμονή των φοιτητών, αυτοί θα πρέπει να αποκαθιστούν και τις ενδεχόμενες ζημιές. Δεν ξέρω αν ο φοιτητής πρέπει να καταβάλει κάποια εγγύηση όταν μπαίνει στο δωμάτιο, όπως οποιοσδήποτε ενοικιαστής. Θα μου πείτε, οι φοιτητές είναι ιδιοκτήτες των πανεπιστημίων.
Δεν έχουν πλέον σημασία οι λόγοι για τους οποίους βρίζουν, βανδαλίζουν, κακοποιούν. Ας το πάρουμε αντίστροφα. Θέλουν να βρίσουν, να βανδαλίσουν, να κακοποιήσουν για να δηλώσουν την ύπαρξή τους και όλο και κάποιο λόγο βρίσκουν. Στη Θεσσαλονίκη οι φοιτητικές εστίες, στην Αθήνα οι απόψεις της κ. Κυριανίδου-Αποστολίδου, που ενοχλούν τους αντισημίτες Ρουβίκωνες. Αυτούς ποιος τους υπερασπίζεται άραγε; Πόσα χρόνια κρατάει αυτή η ιστορία; Πόσες δεκαετίες την καταδικάζουμε; Δεν βαρεθήκαμε; Η κακοποίηση του κ. Μιχαηλίδη που τον έστειλε στο νοσοκομείο έγινε κατά τη διάρκεια συνάντησης με πανεπιστημιακούς από το Χονγκ Κονγκ. Οι οποίοι, μην καταλαβαίνοντας τις βρισιές, υποθέτω θα θαύμασαν τη ζωντάνια με την οποία διακινείται η γνώση στα ελληνικά πανεπιστήμια, θα ζήλεψαν τον οίστρο των φοιτητών και θα συμπέραναν ότι η αρχαία αγορά ζει πάντα στην Ελλάδα. Στο τέλος μπορεί να χειροκρότησαν κιόλας.
