Πού αφήσαμε τους προπαππούδες του Εμανουέλ Καρέρ, τον Ιβάν Ιβάνοβιτς Ζουραμπισβίλι (ή απλώς Βάνο) και τη Νίνο, την περασμένη εβδομάδα, διατρέχοντας το βιβλίο του «Κολχόζ» (Εκδόσεις του Εικοστού Πρώτου, μτφρ.: Γιώργου Καράμπελα);
Ηταν το 1921 όταν εγκατέλειψαν κακήν κακώς τη Γεωργία επειδή η νεοσύστατη Σοβιετική Ενωση έστειλε την 11η Στρατιά να εισβάλει στη γειτονική χώρα που μόλις είχε αποκτήσει την ανεξαρτησία της έπειτα από μια μακρά περίοδο ρωσικής –τσαρικής– αποικιοκρατίας.
Την εποχή του τσάρου, ο Βάνο και η Νίνο συγχρωτίζονται με διανοούμενους στη Γεωργία, «δημοσιεύουν άρθρα σε λογοτεχνικά περιοδικά και κάνουν πλήθος μεταφράσεις. Στην αποικιοκρατούμενη χώρα τους η ρωσική γλώσσα είναι υποχρεωτική».
Ο Βάνο είναι δικηγόρος, μέλος του Δικηγορικού Συλλόγου Τιφλίδας, γίνεται νομικός σύμβουλος της Εταιρείας Υπερκαυκάσιου Σιδηροδρόμου, αποκτώντας έτσι το προνόμιο να ταξιδεύει διαρκώς και δη πολυτελώς. Μάλιστα, διαθέτει δικό του βαγόνι, εξοπλισμένο με όλες τις ανέσεις. Ετσι ταξιδεύουν οικογενειακώς σε όλη την Ευρώπη την οποία λατρεύουν. Επιπλέον, θεωρούν τη Γεωργία «λίκνο του ευρωπαϊκού πολιτισμού».
«Γενικά οι Γεωργιανοί», γράφει ο Καρέρ, «έχουν την τάση να πιστεύουν πως ήταν πρώτοι σε όλα και δεν αστειεύονται εντελώς όταν λένε πως ήταν χριστιανοί πριν καν γεννηθεί ο Χριστός».
Μετά την Οκτωβριανή Επανάσταση, ο Βάνο, αυτός ο διανοούμενος αστός και δημοκράτης, ήταν «εχθρός του επακριβώς συγκαιρινού του Ιωσήφ Βησσαριόνοβιτς Τζουγκασβίλι, του Στάλιν, που ακόμα δεν έφερε το επαναστατικό του προσωνύμιο αλλά το γεωργιανό παρατσούκλι παράνομου “Σόσο”».
Γράφει και άλλα επ’ αυτού ο Καρέρ: «Γιατί ο Σόσο, πριν γίνει επαναστάτης, ήταν παράνομος, ένας άνδρας σκληρός και δόλιος, γέννημα θρέμμα του υποκόσμου, τον οποίο ο Βάνο, αν τον είχε γνωρίσει, θα τον έβλεπε με ένα μείγμα φόβου και αηδίας. Το μίσος ωστόσο ήταν πιο ισχυρό στη μια πλευρά απ’ ό,τι στην άλλη. Η πλευρά τού Βάνο αρκούνταν να αποφεύγει τις επαφές με αποβράσματα όπως ο Σόσο, πράγμα που δεν συνιστά στ’ αλήθεια μίσος. Ο Σόσο, αντίθετα, ήθελε τον θάνατο ανθρώπων όπως ο Βάνο. Γι’ αυτό, από μικροκακοποιός έγινε πραγματικός γκάνγκστερ στην υπηρεσία του άσημου μπολσεβίκικου κόμματος».
Τα αγαπημένα θύματα του νεαρού, ανερχόμενου ακόμα Στάλιν ήταν βέβαια οι φιλελεύθεροι αστοί όπως ο Βάνο. «Τα νεανικά χρόνια του Σόσο εξιστορήθηκαν με βάση αρχεία που άνοιξαν μετά το τέλος της Σοβιετικής Ενωσης από τον Αγγλο ιστορικό Σάιμον Σίμπαγκ Μοντεφιόρε, με τον οποίο ο Καρέρ έφαγε και ήπιε αρχές του 2000 στο αγαπημένο του εστιατόριο στη Μόσχα, το «Πέτροβιτς».
Εκεί θα πουν πολλά και για τον Στάλιν και για τη Ρωσία που έγινε Σοβιετική Ενωση. Εκείνη την εποχή εξάλλου ο Μοντεφιόρε «ήταν βυθισμένος στις έρευνες για το επόμενο βιβλίο του, “Νεαρός Στάλιν”, που θα κυκλοφορούσε τελικά το 2007».
Η συνέχεια αύριο.
