Δεν ξέρω αν κατάφερε τελικά να αγοράσει αυτό το σπίτι στη «thalassa». Οι γονείς του ήταν Ελληνες μετανάστες από τη Μάνη, που απέκτησαν στη Μασαχουσέτη έξι παιδιά, τρία αγόρια και τρία κορίτσια. Είχε πρωτοεκφράσει την επιθυμία για τον τόπο καταγωγής του το 1997 και την επανέλαβε την επόμενη φορά που ήρθε στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης, το 2005. Τότε, μάλιστα, δήλωνε ότι θα αφοσιωθεί στη ζωγραφική, αφήνοντας τη σκηνογραφία. Ο Ντιν Ταβουλάρις, «ο μάγος του Χόλιγουντ», που έφυγε πρόσφατα από τη ζωή στα 93 του, είχε γιορτάσει τότε, στην Ελλάδα, τη ζωή του και την τέχνη του, μέσα από μια μεγάλη και εντυπωσιακή έκθεση στο Μακεδονικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης που περιελάμβανε όχι μόνο σχέδια, storyboards και μακέτες των ταινιών του, παράλληλα με προβολές βίντεο, αλλά και ζωγραφικά έργα του. Απέμεινε στα χέρια μας ένας εξαιρετικός κατάλογος/λεύκωμα, που κλείνει μέσα του όλη του την πορεία με προσωπικό σχολιασμό. Ο Ταβουλάρις είχε προσκληθεί και συναινέσει στην έκθεση (ήταν άνθρωπος πολύ χαμηλών τόνων) χάρη στη δραστήρια Αττική Πολιτιστική Εταιρεία, σε συνεργασία με το 46ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου. Η παρουσία του ήταν μαγνήτης για τους στενούς συνεργάτες και φίλους του Φράνσις Φορντ Κόπολα και Βιτόριο Στοράρο (σπουδαίο διευθυντή φωτογραφίας), οι οποίοι ταξίδεψαν έως τη Θεσσαλονίκη για να τον πλαισιώσουν. Ο Στοράρο προήδρευσε, μάλιστα, στην κριτική επιτροπή του διεθνούς προγράμματος. Δεν ήταν μόνο τα Oσκαρ που «έδεναν» αυτήν την dream team. Hταν, εκτός από τα καλλιτεχνικά μεγέθη, οι ιστορίες τους. Δεν ήταν ούτε ο «Νονός» και η μυθολογία της ταινίας ούτε οι συνεργασίες τους (ο Ταβουλάρις είχε δουλέψει και με τον Αντονιόνι και με τον Βέντερς). Και οι τρεις ήταν ανάμεσα στους πρωταγωνιστές μιας κινηματογραφικής εποχής στη διάρκεια της οποίας εξερευνούσαν τα όρια της Εβδομης Τέχνης με τους δικούς τους όρους. Oχι όλοι, ούτε πάντα. Τα στούντιο και οι εταιρείες είχαν πάντα λόγο. Η επιτυχία όμως προσμετρούσε στον βαθμό ελευθερίας τους. Καθοριστική για την καριέρα του, η συνάντησή του με τον Κόπολα: ένα ραντεβού το 1972, σ’ ένα ξενοδοχείο της Νέας Υόρκης, όταν ο Κόπολα ετοίμαζε τον «Νονό». Εκεί άρχισαν όλα και κανείς από τους δύο δεν μπορούσε να φανταστεί ότι θα συνεχιζόταν για δεκαετίες και πολλές παραγωγές. «Eτσι είναι η ζωή μας, πολλά κρίνονται από ασήμαντες λεπτομέρειες: αν θα πας σ’ ένα ραντεβού, αν πάρεις αυτό ή το άλλο τρένο. Εγώ πήγα σ’ εκείνο το ραντεβού και η ζωή μου εξελίχθηκε έτσι όπως εξελίχθηκε» («Κ», 30/10/2005).
Η μόνη νοσταλγία που τον διακατείχε ήταν «για τον τρόπο που γίνονταν οι ταινίες προ ψηφιακής εποχής», όταν η θέση του σκηνογράφου δεν ήταν υποβαθμισμένη, γιατί έπρεπε να κτίσει, με τα χέρια του, έναν κόσμο από την αρχή έως το τέλος. Τότε που πετούσε με μικρό αεροπλάνο στη ζούγκλα της νήσου Βόρνεο για το «Αποκάλυψη τώρα» και το συνεργείο έλεγε ότι ήταν λίγο «σαν τον πόλεμο του Βιετνάμ». «Αρχίζαμε όλοι να τρελαινόμαστε».
Ο Ντιν Ταβουλάρις ήταν ανάμεσα στους πρωταγωνιστές μιας κινηματογραφικής εποχής που προσέφερε τη δυνατότητα να εξερευνήσεις τα όρια της Εβδομης Τέχνης με τους δικούς σου όρους.
Eζησε τον κινηματογράφο, μέσα στην ένταση και στην παραφορά, αλλά και σε μια ατμόσφαιρα κάπως «οικογενειακή» όταν δεν ήταν μόνη έγνοια τα κέρδη και οι εισπράξεις. Παρατηρούσε από τότε –πριν από 20 χρόνια!– ότι και το κοινό έχει αλλάξει δραματικά. Το χαρακτήριζε «απαίδευτο και χωρίς καμία κουλτούρα». «Νομίζετε ότι έχουν την ικανότητα να συγκεντρωθούν χωρίς να μετακινούνται κάθε δύο λεπτά; Συμπεριφέρονται σαν εξάχρονα παιδιά που έχουν φάει πολλή ζάχαρη…».
Η κριτική που ασκούσε, όμως, δεν θόλωνε τη χαρά του. Eνιωθε «ευλογημένος, πολύ τυχερός και πλήρης με όσα του δώρισε η ζωή του στον κινηματογράφο».
