Η αντιπαράθεση στα Στενά του Ορμούζ μοιάζει με κατάσταση ομηρίας όπου ούτε η μία πλευρά ούτε η άλλη νοιάζεται για την τύχη των ομήρων. Να το θέσουμε αλλιώς, μια και στις δύο πλευρές οι ηγέτες προβάλλουν εαυτούς ως άνθρωποι της Βίβλου: είναι σαν ο Σολομών να προτείνει τον τεμαχισμό του παιδιού για το οποίο φιλονικούν δύο μητέρες και, αντί η μία να προτιμά να ζήσει το παιδί παρά να της δοθεί, και οι δύο συμμετέχουν ενθουσιωδώς στη σφαγή.
Οπως έχουν τα πράγματα, οι Ηνωμένες Πολιτείες ενεπλάκησαν σε πόλεμο με το Ιράν χωρίς να λογαριάσουν ότι αυτό θα έκλεινε τα Στενά και έτσι θα στερούσε από τον υπόλοιπο κόσμο κρίσιμες προμήθειες ενέργειας, λιπασμάτων, χημικών κ.ά. Η ηγεσία του Ιράν –η εναπομείνασα, μετά τις επιθέσεις των Αμερικανών και Ισραηλινών– γνωρίζει ότι δεν μπορεί να έχει καμία εμπιστοσύνη στους αντιπάλους, και, ούτως ή άλλως, αυτή έχει αποδείξει ότι αδιαφορεί για την τύχη των συμπατριωτών της. Δεν ρισκάρει κάτι με την αδιαλλαξία. Ο Ντόναλντ Τραμπ, από την άλλη, ισχυρίζεται ότι οι ΗΠΑ δεν προμηθεύονται ενέργεια από τον Περσικό Κόλπο (ξεχνώντας πόσο αλληλένδετα είναι όλα στην παγκόσμια οικονομία, με συνέπειες στις τιμές και στη δική του χώρα), οπότε απαντά στον αποκλεισμό που επιβάλλει το Ιράν στα Στενά με δικό του αποκλεισμό. Ο Τραμπ δεν μπορεί να υποχωρήσει χωρίς να φαίνεται πως η Τεχεράνη τον ταπεινώνει, και οι ηγέτες του Ιράν δεν έχουν κανένα λόγο να κάνουν πίσω αυτοί, καθώς δεν λογαριάζουν ούτε τον φόβο τού σχεδόν αναπόφευκτου δικού τους θανάτου. Το ερώτημα είναι τι θα κάνει τη μία ή την άλλη πλευρά να πονέσει –ή να φοβηθεί– τόσο που η ίδια θα αναζητήσει οδό διαφυγής.
Το κύριο κριτήριο για τις Ηνωμένες Πολιτείες είναι αν ο Τραμπ θα μπορεί να εμφανιστεί νικητής, ενώ για το καθεστώς του Ιράν είναι η επιβίωσή του. Ετσι, η Τεχεράνη χλευάζει τον Αμερικανό πρόεδρο και αυτός απειλεί με σκληρότερες επιθέσεις. Οι αυξήσεις σε τιμές και η ανεπάρκεια κρίσιμων προϊόντων θα όφειλαν να απασχολούν τον Τραμπ περισσότερο, καθώς δεν αφορούν μόνο την παγκόσμια οικονομία, αλλά θα έχουν σοβαρό αντίκτυπο και στη χώρα του στις ερχόμενες εκλογές για το Κογκρέσο. Ομως, όπως σημειώσαμε, το υπέρτατο μέλημά του είναι η εικόνα του. Για το Ιράν, επίσης, η ακρίβεια και οι στερήσεις είναι σημαντικές αλλά, μετά 47 χρόνια κυρώσεων, η αντοχή της χώρας είναι αποδεδειγμένη – και το καθεστώς δεν είναι υπόλογο στους ψηφοφόρους.
Καθώς και ο Ντόναλντ Τραμπ και το ιρανικό καθεστώς θέτουν τις δικές τους προτεραιότητες πάνω από το καλό της παγκόσμιας οικονομίας, εναπόκειται στις υπόλοιπες χώρες να τους πιέσουν για λύση του προβλήματος.
Σημαντικός παράγοντας στις εξελίξεις είναι πώς θα αντιδράσουν οι σύμμαχοι των πρωταγωνιστών, καθώς αυτοί πλήττονται ευθέως από τις συνέπειες του «διπλού αποκλεισμού» των Στενών. Οι Ευρωπαίοι ασκούν κριτική στις ΗΠΑ και αναζητούν λύσεις, και για τη ναυσιπλοΐα στα Στενά και για να στηρίξουν τους πολίτες και παραγωγούς τους. Οι χώρες του Κόλπου αναζητούν νέα συστήματα ασφαλείας για την ημέρα μετά τον πόλεμο.
Η Κίνα, η οποία εισάγει μεγάλο μέρος του πετρελαίου της από το Ιράν, δεν έχει εκδηλωθεί ακόμη. Ομως, όταν σε 2-3 μήνες εξαντληθούν τα πετρέλαια που ήδη βρίσκονται εν πλω προς αυτήν, η αντίδρασή της θα είναι δυναμική.
Συνεπώς, καθώς ο Τραμπ και το ιρανικό καθεστώς θέτουν τις δικές τους προτεραιότητες πάνω από το καλό της παγκόσμιας οικονομίας, εναπόκειται στις υπόλοιπες χώρες να τους πιέσουν για λύση του προβλήματος. Οι όμηροι πρέπει να σώσουν εαυτούς. Με άλλα λόγια, η κατάσταση θα χειροτερέψει πριν φανεί κάποια βελτίωση. Και ο κόσμος θα είναι διαφορετικός μετά.
