Πριν από λίγες ημέρες, στις 20 Απριλίου, παραδόθηκε στη δημοτική αρχή το τελικό σχέδιο της μελέτης για ένα δίκτυο ποδηλατοδρόμων στο κέντρο της Αθήνας μήκους 17 χλμ. Θα διέρχεται από πυκνοκατοικημένες γειτονιές, όπως τα Κάτω Πατήσια (Μιχαήλ Βόδα), η Κυψέλη (Αγίου Μελετίου), η περιοχή των Δικαστηρίων, αλλά και τα Εξάρχεια και το Κολωνάκι.
Πρόκειται για ένα συνεχόμενο δίκτυο δημοτικού ποδηλατοδρόμου το οποίο έχει ένα απολύτως ρεαλιστικό κόστος (μόλις 2,5 – 3 εκατ. ευρώ), δεν προβλέπονται βαριές κατασκευές και, ως εκ τούτου, υπάρχει δυνατότητα γρήγορης υλοποίησης. Ελάτε, όμως, που ο Δήμος Αθηναίων ομολογεί με κάθε ειλικρίνεια ότι, παρά τις ευοίωνες συνθήκες, αδυνατεί να τα βάλει με το διαχρονικά μεγαλύτερο εμπόδιο όλων των μεταρρυθμίσεων: το πολιτικό κόστος.
Ενα ταπεινό σχέδιο για δίκτυο ποδηλατοδρόμων επιστρέφει στις ελληνικές καλένδες λόγω του τρόμου που προκαλεί ξανά το γνωστό αόρατο φάντασμα.
Πιο συγκεκριμένα, στο δημοτικό συμβούλιο της 20ής Απριλίου, όταν ζητήθηκε από την αρμόδια αντιδήμαρχο αστικής αναζωογόνησης και ανθεκτικότητας Μάρω Ευαγγελίδου να ενημερώσει για τον χρονικό ορίζοντα έναρξης και υλοποίησης του έργου, εκείνη δεν έδωσε καμία σαφή απάντηση. Με τα δικά της λόγια: «Υπάρχει ένα θέμα στάθμισης της δυνατότητας και της εφικτότητας και από πλευράς αντοχών της πόλης και φέρουσας ικανότητας της πόλης. Γιατί όπως ξέρετε οι αποκλειστικές λωρίδες ποδηλάτου και θέσεις στάθμευσης καταργούν και τα πεζοδρόμια χρειάζονται διαπλατύνσεις. Υπάρχει ένα θέμα που πρέπει να σταθμιστεί συνολικά…».
Και, φυσικά, όποιος δεν θέλει να ζυμώσει, δέκα (χρόνια) κοσκινίζει. Κι έτσι, ενώ όλα θεωρητικά ήταν έτοιμα για τη δημοπράτηση του έργου (τον περασμένο Σεπτέμβριο ο Δήμος Αθηναίων έκανε λόγο για υλοποίησή του στις αρχές του 2026…) η αρμόδια αντιδήμαρχος πρόσθεσε ότι η μελέτη πρέπει να περάσει ξανά από διαβούλευση από τις δημοτικές κοινότητες, ενώ έχει ήδη περάσει και το 2018… Προφανώς ξετυλίγεται μπροστά μας άλλη μία χαμένη δεκαετία «διαβουλεύσεων» μέχρι το σχέδιο να ξεχαστεί παντελώς.
Το ότι η Αθήνα είναι η μέγιστη πανευρωπαϊκή εξαίρεση στις ποδηλατικές υποδομές το γνωρίζουμε. Το ότι η πόλη, παρά τις κατά καιρούς μεγαλοστομίες υπουργών και δημάρχων, περιφρονεί με τόσο κυνικό τρόπο τις ανάγκες ατόμων με ειδικές ανάγκες, των πεζών και των ποδηλατών, είναι επίσης γνωστό. Για αυτό που ζούμε στην Αθήνα (τα μικροσκοπικά ή ανύπαρκτα πεζοδρόμια, τον κατά συρροή βιασμό του δημόσιου χώρου, την ανυπαρξία πρασίνου μικρής κλίμακας) δεν φταίει ούτε ο Καραμανλής ούτε η καταραμένη αντιπαροχή. Ο Δήμος Αθηναίων, μέσω της αντιδημάρχου του, ομολόγησε: «Δεν μπορώ να διαπλατύνω τα πεζοδρόμια και δεν μπορώ να κόψω θέσεις στάθμευσης». Κάπως έτσι σχηματίζεται το ολόγραμμα της Ελλάδας του 2026.
