Η επιστολή των πέντε βουλευτών της κυβερνητικής πλειοψηφίας που δημοσιεύθηκε προ ημερών («ΤΑ ΝΕΑ») προκάλεσε την αναμενόμενη αναταραχή, όχι γιατί εξέπληξε ως προς το περιεχόμενό της, αλλά κυρίως διότι ήρθε σε μια δύσκολη στιγμή για την κυβέρνηση. Στα δέκα χρόνια του Κυριάκου Μητσοτάκη στην ηγεσία της Ν.Δ. και στα επτά κατά τα οποία είναι πρωθυπουργός, δεν αντιμετωπίστηκε στην ουσία κάποια σοβαρή εσωκομματική κρίση, με εξαίρεση τη διαγραφή του Αντώνη Σαμαρά και τη διακριτική αποχώρηση του Κώστα Καραμανλή. Οι διαφωνίες, ωστόσο, δεν γεννήθηκαν χθες, όπως άλλωστε συμβαίνει πάντοτε σε μια κοινοβουλευτική ομάδα ειδικά μετά τόσα χρόνια εξουσίας. Το γεγονός ότι εκδηλώθηκαν σε μια συγκυρία κατά την οποία το κόμμα οδεύει προς το συνέδριό του, μπορεί να θεωρηθεί ακόμη και τυχαίο!
Δεν είναι αδίκημα για τους βουλευτές –και της πλειοψηφίας– να έχουν αντιρρήσεις. Η διατύπωση προβληματισμών και η κατάθεση ενστάσεων δεν συνιστούν πράξη υπονόμευσης αλλά στοιχείο πολιτικής υγείας. Η πειθαρχία δεν μπορεί να εκλαμβάνεται ως σιωπή, ούτε η συνοχή ως άκριτη συμμόρφωση. Η πολιτική άλλωστε δεν είναι στρατώνας, ακόμη και αν ορισμένοι βλέπουν πίσω από την εν λόγω πρωτοβουλία κινήσεις παρασκηνίου από εξωθεσμικούς παράγοντες. Αυτά μπορεί να είναι απλώς φήμες και κακεντρέχειες.
Η κυβέρνηση έχει κάθε λόγο να επιδιώκει ενιαίο μέτωπο ιδίως σε περιόδους έντονων εξωτερικών πιέσεων. Η ενότητα ωστόσο δεν οικοδομείται με την αποσιώπηση των διαφορών αλλά με τη διαχείρισή τους, πόσο μάλλον που σε ορισμένες από τις παρατηρήσεις τους οι βουλευτές έχουν προφανώς δίκιο. Η επαφή με την κοινωνία, η αίσθηση των ορίων της πολιτικής αντοχής των πολιτών, η ανάγκη για διορθωτικές κινήσεις σε συγκεκριμένους τομείς δεν είναι λανθασμένες επισημάνσεις. Είναι ζητήματα που ανακύπτουν καθημερινά στο πεδίο, εκεί όπου δοκιμάζεται η αξιοπιστία της κυβέρνησης. Αν οι βουλευτές μεταφέρουν αυτή την πραγματικότητα τότε επιτελούν τον θεσμικό τους ρόλο. Δεν είναι ούτε η πρώτη και προφανώς ούτε η τελευταία φορά που καταγράφονται εσωκομματικές αναταράξεις, έστω και αν αυτό συμβαίνει στα… ρηχά. Ετσι λειτουργούν τα δημοκρατικά κόμματα. Το ζητούμενο δεν είναι να εκλείψουν οι διαφωνίες, καθώς αυτό θα ήταν αφύσικο, αλλά να ενσωματωθούν σε μια διαδικασία που τελικά ενισχύει τη συλλογική κατεύθυνση.
Το επικείμενο συνέδριο της Ν.Δ. προσφέρει το κατάλληλο πλαίσιο για αυτή τη συζήτηση. Εκεί θα πρέπει να τεθούν με σαφήνεια τα διλήμματα, να ακουστούν οι διαφορετικές προσεγγίσεις και να ληφθούν αποφάσεις που θα ενισχύσουν την κυβερνητική πορεία. Η ηγεσία καλείται να ισορροπήσει ανάμεσα στην ανάγκη για συνοχή και στην απαίτηση για ουσιαστικό διάλογο. Η πολιτική αντοχή μιας κυβέρνησης δεν μετριέται από την απουσία διαφωνιών, αλλά από την ικανότητά της να τις διαχειρίζεται χωρίς να χάνει τον προσανατολισμό της. Αυτό είναι ίσως το πραγματικό στοίχημα της επόμενης περιόδου για τη Ν.Δ. και τον Κυριάκο Μητσοτάκη, ο οποίος έως αυτή την ώρα διαθέτει ισχυρό προβάδισμα έναντι των αντιπάλων του της αντιπολίτευσης. Πάντως, για όσο διάστημα ένας πρωθυπουργός διαθέτει προοπτική επανεκλογής, δύσκολα μπορεί να αμφισβητηθεί από το κόμμα του, όσες διαφωνίες και αν προκύψουν. Στο τέλος της περιόδου, εξάλλου, είναι εκείνος που δίνει την τελική έγκριση και για τα ψηφοδέλτια του κόμματος.
