Ο προπάππος του Εμανουέλ Καρέρ λεγόταν Ιβάν Ιβάνοβιτς Ζουραμπισβίλι, γνωστός και ως Βάνο, η προγιαγιά του Νίνο. Το Νίνο, μας εξηγεί ο Γάλλος συγγραφέας στο βιβλίο του «Κολχόζ» (Εκδόσεις του Εικοστού Πρώτου, μτφρ. Γιώργου Καράμπελα), είναι γυναικείο όνομα στα γεωργιανά.
Το ζευγάρι θα παντρευτεί το 1895 και θα παραμείνει αγαπημένο έως το τέλος της πολυτάραχης ζωής του. Είναι και οι δύο καλλιεργημένοι Γεωργιανοί, που λατρεύουν την Ευρώπη, είναι υπέρμαχοι της φιλελεύθερης δημοκρατίας, με δημόσια αξιώματα και κοινωνικό εκτόπισμα. Μάλιστα, όπως γράφει ο Καρέρ ειδικά για τη Νίνο, «η μητέρα μου δεν έχανε ευκαιρία να μιλάει για την ισχυρή προσωπικότητα, το ανεξάρτητο πνεύμα και τον ενεργό φεμινισμό της γιαγιάς της».
Βέβαια, η Γεωργία είναι αποικία της Ρωσικής Αυτοκρατορίας. Το κακό ξεκίνησε με την απελπισμένη κίνηση των Γεωργιανών κατά τον 18ο αιώνα, προκειμένου να γλιτώσουν από τους Οθωμανούς, να θέσουν εαυτούς στην προστασία της Ρωσίας.
Το 1801, «ανενδοίαστα», όπως σημειώνει ο Καρέρ, η Ρωσία θα κάνει αυτό που ξέρει καλά να κάνει είτε με τσάρο, είτε με σοβιέτ, είτε με Πούτιν: να προσαρτά γειτονικές της χώρες. Οπότε, Βάνο και Νίνο οραματίζονται μια ελεύθερη, δημοκρατική Γεωργία.
Για λίγο –απελπιστικά λίγο, είναι η αλήθεια– το όνειρο θα γίνει πραγματικότητα: η Ρωσική Επανάσταση θα ανατρέψει τον τσάρο.
Ο Καρέρ γράφει πως, αρχικά, οι Γεωργιανοί είδαν το κοσμοϊστορικό γεγονός σαν ένα θαυμάσιο νέο. «Η ξεροκέφαλη βλακεία του τσάρου εμπόδιζε κάθε είδους μεταρρύθμιση», υπογραμμίζει ο Καρέρ, θυμίζοντάς μας τον παλαιό καλό στοχαστή Εντμουντ Μπερκ όταν έγραφε τον 18ο αιώνα ότι ένας ηγέτης οφείλει κάθε τόσο να κάνει καλά ζυγισμένες παραχωρήσεις για να μην οδηγηθεί η χώρα του σε επανάσταση. Ο Αγγλος στοχαστής (και πολιτικός) είχε κατά νουν τη Γαλλική Επανάσταση αλλά, βέβαια, η σκέψη του ταιριάζει μια χαρά και στην περίπτωση της Ρωσίας το 1917.
Τότε ξεκινά για τη Γεωργία «ανάμεσα στην τσαρική αποικιοκρατία και στον σοβιετικό ζυγό, μια παρένθεση τριών ετών, παρένθεση ευλογημένη, κατά την οποία οι Γεωργιανοί πρόλαβαν να φτιάξουν ένα Σύνταγμα –το πρώτο που έδινε δικαίωμα ψήφου στις γυναίκες– και να εκλέξουν ένα Κοινοβούλιο στο οποίο ο Βάνο θα διατελέσει γερουσιαστής».
Στις 27 Ιανουαρίου του 1921, οι Σύμμαχοι στις Βερσαλλίες θα αναγνωρίσουν επισήμως την ανεξαρτησία της Γεωργίας. Οι πρόγονοι του Καρέρ γιορτάζουν.
Περνάει ένας μήνας: στις 25 Φεβρουαρίου, η 11η Στρατιά του νεοσύστατου σοβιέτ εισβάλλει στη Γεωργία και η κόκκινη σημαία ανεμίζει στο Κοινοβούλιο του Τμπιλίσι.
Ο Βάνο και η Νίνο δεν φαντάζονταν ότι η κόκκινη σημαία θα έμενε εκεί εβδομήντα χρόνια, ωστόσο, σπεύδουν αμέσως να φύγουν από τη χώρα.
Η ιστορία είναι συναρπαστική. Θα συνεχίσουμε από βδομάδα για όσους αντέχουν να παρακολουθήσουν τη συνέχεια.
