«Ο κομμουνισμός είναι σαν την ποτοαπαγόρευση», είχε πει ο Αμερικανός κωμικός Γουίλ Ρότζερς. «Καλή ιδέα, αλλά δεν δουλεύει». Αντιστοίχως, μπορούμε να πούμε ότι το επιτελικό κράτος είναι σαν τον κομμουνισμό. Οχι μόνο δεν δουλεύει, αλλά δημιουργεί κι ευκαιρίες –ας το πούμε ευγενικά– ατασθαλιών, με πρώτο το σκάνδαλο των υποκλοπών.
Να ξεκινήσουμε λέγοντας ότι το επιτελικό κράτος χρειάζεται. Με ένα τόσο μεγάλο Δημόσιο, τόσο πολλά υπουργεία –επί αυτής της κυβέρνησης έγιναν περισσότερα– είναι αναγκαίο ένα συντονιστικό κέντρο, το οποίο όμως θα συντονίζει την εκτελεστική εξουσία, δεν θα παρεμβαίνει στις άλλες δύο.
Η μέχρι στιγμής επταετής εμπειρία του επιτελικού κράτους έδειξε ότι έκανε όλα πλην της δουλειάς του. Φάνηκε στην εισβολή του 89χρονου στο Ειρηνοδικείο. Οχι γιατί το επιχείρησε –υπάρχουν διαταραγμένοι που επιχειρούν να μπουν σε χώρους που ελέγχουν οι υπηρεσίες ασφαλείας του Αμερικανού προέδρου–, αλλά διότι το κατάφερε ανενόχλητος. Και αυτό παρά το γεγονός ότι η κυβέρνηση ίδρυσε τη δικαστική αστυνομία, παρά το γεγονός ότι αγόρασε, κι εμείς πληρώσαμε, όλα τα σχετικά παραφερνάλια (ανιχνευτές μετάλλου για τις εισόδους του κτιρίου κ.λπ.) για να αποτρέπουν τέτοιες απόπειρες. Τα ακριβά μηχανήματα παραμένουν επί χρόνια σε κουτιά.
Για να πούμε και του υπευθύνου για την ασφάλεια των δικαστηρίων υπουργού το δίκιο, ο κ. Γιώργος Φλωρίδης έχει πολλή δουλειά. Ολη μέρα στα κανάλια είναι. Εδώ έγκειται η αποτυχία του επιτελικού κράτους, α λα ελληνικά. Δεν αξιολογεί σωστά τους υπουργούς. Αντί να κάνει τον κ. Παύλο Μαρινάκη υπουργό Δικαιοσύνης –περισσότερα νομικά θα ξέρει– και να βάλει τον κ. Φλωρίδη στη δουλειά που αγαπάει και αφιερώνεται νυχθημερόν, αντέστρεψε τους ρόλους. Και είδαμε τα αποτελέσματα την περασμένη Τρίτη.
Το πρόβλημα με τις καλές ιδέες, που λόγω στρεβλής εφαρμογής δεν δουλεύουν, δεν είναι η αποτυχία. Είναι η απαξίωσή τους. Η Αριστερά ακόμη δεν μπορεί να συνέλθει από την εμπειρία του «υπαρκτού». Το ίδιο πρόβλημα θα αντιμετωπίσει το «υπαρκτό επιτελικό κράτος». Κάποιοι θα το νοσταλγούν διότι «έκανε δρόμους» και οι περισσότεροι θα το αποστρέφονται όπως οι Ανατολικοευρωπαίοι τον κομμουνισμό.
Και αυτό διότι, παρόλο που είχε δίκιο ο πρωθυπουργός λέγοντας στο υπουργικό συμβούλιο ότι «το επιτελικό κράτος αφορά εμάς, αφορά την εκτελεστική εξουσία, όχι τη νομοθετική εξουσία. Αλλες οι υποχρεώσεις της κυβέρνησης, άλλες οι υποχρεώσεις της Βουλής. Αυτά είναι καθορισμένα με απόλυτη σαφήνεια από το Σύνταγμα» (29.4.2026), απέφυγε να σημειώσει ότι αυτή είναι μια αρχή που πρέπει να λειτουργεί και στις δύο κατευθύνσεις.
