Παγκράτι, μεσημέρι περασμένου Σαββάτου: «Μου ρίχνει μια μπουνιά στο πρόσωπο. Πέφτω κάτω κι άρχισε να με κλωτσάει». Γαλάτσι, μεσημέρι Δευτέρας: «Ο 45χρονος οδηγήθηκε στο νοσοκομείο με τραύματα. Ο 55χρονος βρέθηκε να έχει στην κατοχή του έναν σουγιά και μία σιδερογροθιά». Δύσκολα θα πίστευε κανείς ότι και τα δύο περιστατικά προκλήθηκαν από την ίδια αφορμή: για μια θέση πάρκινγκ.
Είναι αυτά που δημοσιοποιήθηκαν με μικρή χρονική απόσταση το ένα από το άλλο. Δεκάδες άλλες επιθετικές συμπεριφορές, που δεν καταλήγουν στο έδαφος ή στο νοσοκομείο, εκδηλώνονται καθημερινά στους δρόμους και στις γειτονιές της Αθήνας. Είναι τόσο συνηθισμένες δε, που μόνο ό,τι εξελίσσεται πέρα από τους λεκτικούς διαπληκτισμούς φαίνεται να συγκεντρώνει κάπως το ενδιαφέρον. Ομως η οδική συμπεριφορά είναι βαρόμετρο πολύ πιο ακριβές για την ελληνική κοινωνία από οποιαδήποτε άλλη μέτρηση. Οι αν(τ)οχές που εξαντλούνται δεν είναι μόνο όσα διαρκώς επαναλαμβάνουμε, σαν μάντρα, σε μια προσπάθεια να ξορκίσουμε τα γνωστά ελλείμματα παιδείας, ανατροφής, εκπαίδευσης κ.ο.κ. Τα αυτοκίνητα αυξάνονται στην πόλη με μεγαλύτερη ταχύτητα από τα ενοίκια. Ελεύθερες θέσεις για παρκάρισμα, στους δρόμους, υπάρχουν μόνο τον Δεκαπενταύγουστο. Τα πάρκινγκ είτε στοιχίζουν σχεδόν μισό μισθό τον μήνα είτε είναι γεμάτα, ή ισχύουν και τα δύο μαζί. Η αλλαγή νοοτροπίας –ο καθείς και το Ι.Χ. του– δεν εγγράφεται στις άμεσες λύσεις, χωρίς να υπολογίζουμε και ότι προϋποθέτει ένα άρτιο δίκτυο ΜΜΜ, από το οποίο, επίσης, απέχουμε πολύ.
Αρα; Αφήνουμε το φαινόμενο να εξελιχθεί μέχρι να φτάσουμε στη σύρραξη (με πραγματικούς όρους); Θεωρούμε ότι είναι δύο τυχαία συμβάντα και τα προσπερνάμε όπως οδηγούμε σε δρόμους παρακάμπτοντας τα διπλοπαρκαρισμένα αυτοκίνητα, σαν σε πίστα βιντεοπαιχνιδιού; Μόνο που η καθημερινότητα στην Αθήνα δεν είναι βιντεοπαιχνίδι. Το νέφος της έντασης, πυκνό και βαρύ, είναι εξίσου βλαβερό με το ατμοσφαιρικό νέφος. Επικάθεται στις ζωές εποχουμένων και μη – γιατί και ως πεζός έχεις τα ρίσκα σου από την απολύτως παραβατική συμπεριφορά ηλεκτρικών πατινιών και μηχανών. Τα ψυχικά αποθέματα λιγοστεύουν, η επιθετικότητα είναι όλο και λιγότερο διαχειρίσιμη. Τα πειραγμένα νεύρα μοιάζουν πολύ με τα πειραγμένα φρένα. Μπορεί η πρόσκρουση να μην είναι πάντα θανατηφόρος, όμως κανείς δεν μακροημερεύει (ούτε η πόλη ούτε οι άνθρωποι) σε συνθήκες ρώσικης ρουλέτας.
