Και αιφνιδίως το θηριώδες και η υπεροψία που χαρακτηρίζουν τη συμπεριφορά του Αμερικανού προέδρου Ντόναλντ Τραμπ εξαφανίσθηκαν υποδεχόμενος στον Λευκό Οίκο με ύψιστες τιμές τον βασιλιά του Ηνωμένου Βασιλείου Κάρολο Γ΄. Οι πληθωρικοί του έπαινοι θα έκαναν κάθε Βρετανό της παλαιάς σχολής, που σέβεται τον εαυτό του, να κοκκινίσει ώς τα αυτιά, αλλά αυτό είναι άλλο θέμα.
Εκτός όμως από τα ατμοσφαιρικά και την «αποκάλυψη» της Daily Mail ότι ο Κάρολος και –εκ μητρός– ο κ. Τραμπ είναι 16α ξαδέλφια καταγόμενα από τον Ιωάννη Στιούαρτ, 3ο κόμη του Λέννοξ, που ανήρτησε στον προσωπικό του λογαριασμό –προσθέτοντας «Ουάου είναι ωραίο»– οι σχέσεις της Ουάσιγκτον με το Λονδίνο είναι σήμερα στο χαμηλότερο επίπεδο.
Η ομιλία που εκφώνησε ο βασιλιάς Κάρολος στην ολομέλεια του Κογκρέσου μπορεί δίχως υπερβολή να χαρακτηρισθεί αριστούργημα της αγγλικής διπλωματίας. Αμφίσημη, ενίοτε υπαινικτική, αλλά ουδέποτε προσβλητική. Ξεκίνησε με μία αναφορά στον Οσκαρ Ουάιλντ πως «στην πραγματικότητα τίποτε δεν μας χωρίζει πλέον από τους Αμερικανούς, εκτός από τη γλώσσα». Παρέλειψε βεβαίως άλλο αφορισμό του ίδιου συγγραφέα ότι «η Αμερική πέρασε από τη βαρβαρότητα στην παρακμή δίχως στη διαδρομή της να συναντήσει τον πολιτισμό».
Χαρακτήρισε τους Πατέρες της Αμερικής «επαναστάτες με θάρρος, όραμα και στόχο», που οδήγησαν στην ανεξαρτησία των ΗΠΑ πριν από 250 χρόνια, αλλά και φορείς ταυτόχρονα του «Διαφωτισμού της Βρετανίας». Δεν σταμάτησε όμως εκεί. Αναφέρθηκε σε σχέσεις 400 χρόνων, όταν το 1630-1640 Αγγλοι πουριτανοί μετανάστευσαν μαζικώς στην Αμερική. Εφτασε και έως την υπογραφή της Magna Carta το 1215, υπενθυμίζοντας ότι απετέλεσε τον «ακρογωνιαίο λίθο της αρχής ότι η εκτελεστική εξουσία υπόκειται σε ελέγχους και ισορροπίες».
Ιστορικό προηγούμενο αποτελεί η επίσκεψη της Ελισάβετ Β΄ τον Οκτώβριο του 1957, κατόπιν προτροπής του τότε πρωθυπουργού ΜακΜίλαν, ώστε να αποκατασταθούν οι σοβαρώς διαταραχθείσες σχέσεις με τις ΗΠΑ μετά την κρίση του Σουέζ το 1956. Η επίσκεψη εκείνη υπήρξε επιτυχέστατη, αφού κατά τον ΜακΜίλαν «έθαψε διά παντός τη μνήμη του Γεωργίου Γ΄», που επί της βασιλείας του ανεξαρτητοποιήθηκαν οι ΗΠΑ. Αλλά και την κρίση του Σουέζ, από τη μνήμη των Αμερικανών. Η κρυφή γοητεία της Μοναρχίας λειτούργησε τότε. Οσο για σήμερα, τελούμε εν αναμονή…
