Το Predator τους έφερε κοντά. Αναφέρομαι στα κόμματα της «δημοκρατικής» αντιπολίτευσης. Και κάθε αρχή κρύβει μέσα της, υπό προϋποθέσεις, και μια συνέχεια, δηλαδή το «κοντά» να γίνει ακόμα πιο κοντά. Τι σημαίνει αυτό στην προκειμένη περίπτωση; Από τη συνυπογραφή για τη σύσταση εξεταστικής επιτροπής για τις υποκλοπές να προχωρήσουν στο επόμενο βήμα. Να καθίσουν στο ίδιο τραπέζι ώστε να διερευνήσουν την πιθανότητα μιας εκλογικής συνεργασίας. Τους ενώνει, φαινομενικά τουλάχιστον, η αγωνία για το μέλλον της δημοκρατίας μας, ουσιαστικά όμως αυτό που επιδιώκουν να αποτρέψουν είναι μια τρίτη πρωθυπουργική θητεία Μητσοτάκη, κάτι απολύτως θεμιτό.
Τα πολλά μικρά κόμματα δημιουργούν ανισορροπίες, ακόμα και αν προκύψει αυτοδύναμη κυβέρνηση.
Θα έλεγα μάλιστα πως αν τελικά οι συγκυριακές συμπλεύσεις της «δημοκρατικής» αντιπολίτευσης μετατραπούν σε μια πολιτική συνεργασία επάνω σε ένα κοινό πρόγραμμα, αυτό το νέο σκηνικό θα σταθεροποιήσει το πολιτικό μας σύστημα. Διότι σήμερα η αστάθειά του βρίσκεται στον κατακερματισμό του. Τα πολλά μικρά κόμματα, σε μια χώρα που δεν είναι εκπαιδευμένη στις κυβερνήσεις συνεργασίας, δημιουργούν ανισορροπίες, ακόμα και αν προκύψει αυτοδύναμη κυβέρνηση ή ιδίως αν προκύψει αυτοδύναμη κυβέρνηση. Επειδή από τη μια μεριά θα υπάρχει ο παντοδύναμος, αυτοδύναμος κυβερνητικός πόλος και από την άλλη μια πανσπερμία κομμάτων. Το παραπάνω πρόβλημα δεν θεραπεύεται με τις προσπάθειες να εξορκισθεί η αυτοδυναμία, αλλά με τη συγκρότηση ενός ισχυρού πολιτικού σχήματος το οποίο θα διεκδικήσει την αυτοδυναμία και αν τελικά δεν τα καταφέρει, να αποτελέσει μια πανίσχυρη αξιωματική αντιπολίτευση. Δηλαδή στην ευστάθεια ενός πολιτικού συστήματος συμβάλλει και η αντιπολίτευση, για να μην πω κυρίως η αντιπολίτευση. Οι εσωτερικές ανισορροπίες του το αποσταθεροποιούν.
Στα καθ’ ημάς τώρα. Μπορεί η λεγόμενη δημοκρατική αντιπολίτευση να συντάξει ένα κοινό πρόγραμμα και να το παρουσιάσει στον ελληνικό λαό; Οι δυσκολίες σε αυτό το εγχείρημα καταγράφονται ήδη στην αφετηρία του. Ποια κόμματα απαρτίζουν τη «δημοκρατική» αντιπολίτευση; Ενα το ερώτημα, πολλές οι απαντήσεις. Αρα μπαίνουμε κατευθείαν στα βαθιά νερά. Η συνέχεια δεν είναι λιγότερο δύσκολη και αφορά το κοινό πρόγραμμα. Η συγκυβέρνηση Σαμαρά – Βενιζέλου είχε ως κοινό πρόγραμμα το δεύτερο μνημόνιο. Ηταν, με τη διασταλτική ερμηνεία του όρου, μια κυβέρνηση ειδικού σκοπού. Το ίδιο και η συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ. Σήμερα, το κοινό πρόγραμμα θα πρέπει να αποτυπώνει μόνον τις συγκλίσεις των κομμάτων που θα το υπογράφουν, τίποτα λιγότερο, τίποτα περισσότερο. Τι πιθανότητες έχει η «δημοκρατική» αντιπολίτευση να καταλήξει σε ένα τέτοιο κείμενο; Και για το τέλος άφησα το πρόσωπο του ηγέτη. Αυτού που θα μπει μπροστά. Ποιος θα είναι και με τι κριτήρια θα επιλεγεί; Διότι η συλλογική ηγεσία είναι αποδεδειγμένο ότι δεν «τραβά» σε μια κοινωνία ιστορικά στοιχισμένη υπό έναν ηγέτη. Οπως παρατηρεί ο αναγνώστης, οι δυσκολίες συγκρότησης ενός ενιαίου αντιπολιτευτικού πόλου είναι σημαντικές και μάλλον θα επιβεβαιώσουν τη λαϊκή έκφραση πως «οι λαγοί κοπάδι δεν γίνονται».
