Η μητέρα του Γάλλου συγγραφέα Εμανουέλ Καρέρ, η ιστορικός Ελέν Καρέρ ντ’ Ανκός, άρχισε να μαθαίνει γερμανικά… στα ενενήντα της (αυτό προς παραδειγματισμό, προς όλους μας).
Το 2023, όταν πέθανε, ο Εμανουέλ Μακρόν απέτισε φόρο τιμής στη γυναίκα αυτή σε επίσημη μεγαλοπρεπή τελετή στο Παρίσι. Ο Εμανουέλ Καρέρ είναι παρών και τα καταγράφει όλα στο βιβλίο του «Κολχόζ» (Εκδόσεις του Εικοστού Πρώτου, μτφρ. Γιώργου Καράμπελα).
Στο αίμα της γυναίκας αυτής, λέει στην ομιλία του ο Μακρόν, «κυλούσαν όλοι οι ποταμοί της Ευρώπης μεταξύ Βόλγα και Ρήνου, είχε προγόνους Ρώσους πρίγκιπες και βαρώνους της Βαλτικής, έναν Πρώσο στρατηγό, τη μεταφράστρια της Γεωργίας Σάνδη στα γεωργιανά, μια δεσποινίδα επί των τιμών της τελευταίας αυτοκράτειρας και τουλάχιστον έναν βασιλοκτόνο».
Ο Μακρόν αναφέρει ότι κάποιοι πρόγονοί της «ζούσαν στην Τοσκάνη, σε μια θερινή κατοικία των Μεδίκων, ενόσω άλλοι σουλάτσαραν στα μπαλ μασκέ της Αγίας Πετρούπολης, κι ότι οι άνθρωποι αυτοί, που είχαν τόσα, τα έχασαν όλα μέσα στον κυκεώνα του 1917».
Ο Μακρόν δεν διστάζει να αναφέρει και τον δωσίλογο πατέρα της Καρέρ, «που σκοτώθηκε με την απελευθέρωση του Μπορντό, όταν εκείνη ήταν δεκαπέντε», προσθέτοντας μάλιστα ότι ο γιος της, ο Εμανουέλ Καρέρ, αποκάλυψε αυτή τη δυσάρεστη οικογενειακή ιστορία σε ένα βιβλίο, το «Ενα ρωσικό μυθιστόρημα» (κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις του Εικοστού Πρώτου), γεγονός που τραυμάτισε τη σχέση μάνας και γιου. «Είναι αλήθεια ότι την πλήγωσε τη μητέρα μου», γράφει ο Καρέρ, προσθέτοντας: «Κάναμε χρόνια να ιδωθούμε».
Η Ελέν Καρέρ, ως ισόβια γραμματέας της Γαλλικής Ακαδημίας, είχε γνωρίσει, μεταξύ πολλών άλλων, και τον Βλαντιμίρ Πούτιν. Την παραμονή της ρωσικής εισβολής στην Ουκρανία, η Καρέρ δήλωνε ότι ο Πούτιν «ήταν ένας άνδρας βάναυσος αλλά λογικός, υπολόγιζε το συμφέρον του και δεν θα έκανε ποτέ –σίγουρα όχι– κάτι τόσο τρελό».
Τα γεγονότα τη διέψευσαν και πολλοί στη Γαλλία τη χλεύασαν. Δεν πτοήθηκε: αναγνώρισε δημοσίως το λάθος της.
Εκρηκτική πρέπει να ήταν η σχέση μάνας και γιου. Η πληγή που άνοιξε ανάμεσα σε μια πληθωρική, χαρισματική μάνα (η οποία έκανε κρύα ντους και τον χειμώνα) και στον πληθωρικό, χαρισματικό γιο της (ο οποίος γράφει βιβλία για αληθινούς δολοφόνους και Ρώσους προπαγανδιστές του Στάλιν, για τη γιόγκα και τον χριστιανισμό, σκηνοθετεί και γράφει σενάρια), ήταν τέτοια που στο «Κολχόζ» εξομολογείται: «Ο Οσκαρ Ουάιλντ είχε γράψει κάτι πολύ όμορφο, πολύ αληθινό: “Τα παιδιά στην αρχή αγαπάνε τους γονείς τους· όταν μεγαλώνουν, τους κρίνουν και, καμιά φορά, τους συγχωρούν”. Αληθεύει και αντίστροφα: οι γονείς είναι κι αυτοί τυχεροί αν τους δοθεί η ευκαιρία πριν πεθάνουν να συγχωρέσουν τα παιδιά τους».
