Η χθεσινή ιστορία με τον 89χρονο συμπολίτη μας έδειξε για άλλη μία φορά το τεράστιο έλλειμμα κουλτούρας ασφάλειας που έχει η χώρα μας. Οποιος έχει μπει σε αίθουσα δικαστηρίου γνωρίζει καλά ότι οι ανιχνευτές μετάλλου είναι μόνο για τους ανίδεους ή τους… προσκόπους, που σέβονται ακόμη και τους κανόνες που δεν τηρούνται από κανέναν. Ολοι οι υπόλοιποι τους αγνοούν επιδεικτικά ή τους αντιμετωπίζουν σαν να πρόκειται για κάποιο έργο τέχνης, το οποίο κοιτούν και μετά προσπερνούν, συνήθως από το πλάι.
Το πρόβλημα δεν έχει εύκολη λύση και σίγουρα δεν είναι ζήτημα ενός υπουργού ή κάποιου υπηρεσιακού παράγοντα. Είναι μια βαθιά ριζωμένη νοοτροπία, που έχει ποτίσει την κοινωνία αλλά και τον σκληρό πυρήνα του κράτους, με ελάχιστες εξαιρέσεις. Οι νεαροί αστυνομικοί έξω από ευαίσθητους στόχους κοιτούν το κινητό τους με εμμονική αφοσίωση και είναι αβέβαιο εάν θα μπορέσουν στη συνέχεια να περιγράψουν τι συνέβη στην περίπτωση που, ο μη γένοιτο, συμβεί κάτι. Το πρόβλημα είναι ότι ζούμε σε μια εποχή που η παλαβωμάρα και ο φανατισμός κυριαρχούν παντού. Ο κάθε τρελός ή ακραίος μπορεί εύκολα να εμπνευσθεί από μια ανοησία ή ένα ψέμα που διάβασε στο Διαδίκτυο ή ακόμη και από τον τύπο που προσπάθησε να μπει στην αίθουσα του χορού των ανταποκριτών του Λευκού Οίκου για να σκοτώσει τον Τραμπ ή κάποιον υπουργό.
Σε μια εποχή που όλα αυτά έχουν γίνει ρουτίνα, κανείς δεν πρέπει να εκπλαγεί αν βρεθούν μιμητές και σε αυτόν τον τόπο. Αλλά δεν κινδυνεύει η χώρα μόνο από παράφρονες. Βρισκόμαστε σε μια επικίνδυνη γειτονιά και τα όσα συμβαίνουν είναι μαθηματικώς βέβαιον ότι θα οδηγήσουν σε μια νέα γενιά τρομοκρατών, που θα ονειρεύονται να χτυπήσουν δυτικούς στόχους. Η Ελλάδα διατηρούσε μια ιδιόμορφη ασυλία παλαιότερα, όμως σήμερα οι εποχές αυτές έχουν περάσει ανεπιστρεπτί.
Οι νοοτροπίες δεν κτίζονται μέσα σε μία μέρα και, δυστυχώς, απαιτούνται χρόνια για να ξεριζωθούν και να αλλάξουν. Ας ελπίσουμε ότι δεν θα χρειαστεί κάποιο σοκ για να συμβεί αυτό.
