Είναι αληθές αυτό που ψιθυρίζουν μεταξύ τους τα κυβερνητικά στελέχη, ότι δηλαδή «οι υποκλοπές δεν νοιάζουν τον λαό». Πράγματι! Για πολλούς, το σκάνδαλο συμπυκνώνεται στη φράση «τι με νοιάζει εμένα αν παρακολουθούνται οι “μεγάλοι” μεταξύ τους;». Γενικώς, απασχολεί ελάχιστους η καλή λειτουργία της δημοκρατίας. Οπως αναρωτιόταν και ο Μπέρναρντ Ράσελ: «Αν κάποιος σου προσφέρει δημοκρατία και ένας άλλος ένα σακί σιτάρι, σε ποιο επίπεδο πείνας θα προτιμήσεις το σιτάρι από το δικαίωμα ψήφου;».
Ομως το ενδιαφέρον των πολιτών για ζητήματα των θεσμών έχουν μια γραφική απεικόνιση στη μορφή J. Μικρό ενδιαφέρον στην αρχή, φτάνει κάποια στιγμή στο χαμηλότερο σημείο και μετά εκτινάσσεται προς τα πάνω. Ο λόγος δεν είναι ξεκάθαρος. Μπορεί στην καταστρατήγηση των δημοκρατικών κανόνων οι πολίτες να προβάλλουν τις δικές τους στενοχώριες, τα δικά τους προβλήματα. Ισως μπουχτίζουν από την αίσθηση ότι τους κοροϊδεύουν κατάμουτρα. Μπορεί κάποια στιγμή να ταυτιστούν με τα θύματα της κρατικής αβελτηρίας ή πονηρίας. Πάντως υπάρχει ένα «tipping point», στα ελληνικά θα μπορούσαμε να το πούμε «Tempi point», ένα σημείο καμπής οπότε η αδιαφορία γίνεται οργή δίχως να το καταλάβει κανείς. Κάπως έτσι πέρυσι εξεπλάγημεν όλοι από τη μαζικότητα των συγκεντρώσεων για τα Τέμπη.
Η διάταξη του εισαγγελέα του Αρείου Πάγου, Κωνσταντίνου Τζαβέλλα, για εκ νέου αρχειοθέτηση την υπόθεσης Predator μπορεί να είναι το «Tempi point» στο σκάνδαλο των υποκλοπών. Πληροί και τα τρία προαναφερθέντα κριτήρια. Πρώτον: οι πολίτες έχουν πολλά προβλήματα για να τα προβάλουν στο άγος των θεσμικών παρεκτροπών. Δεύτερον: η αρχειοθέτηση, παρά τα πολλά νέα στοιχεία και ότι έγινε χωρίς την παραμικρή ανακριτική πράξη, παγιώνει την πεποίθηση ότι μας κοροϊδεύουν κατάμουτρα. Τρίτον: παράγει ανασφάλεια δικαίου που μπορεί να δημιουργήσει ταυτίσεις των «κάτω» με τους «πάνω» παρακολουθούμενους.
Τα θύματα της υπόθεσης Predator –που δεν έχει σχέση με τις νομότυπες υποκλοπές– είναι οι ισχυρότεροι της ελληνικής κοινωνίας. Υπουργοί, στρατηγοί, μεγαλοεπιχειρηματίες, εκδότες, δημοσιογράφοι κ.λπ. Αν αυτοί –οι τόσο ισχυροί– δεν μπορούν να βρουν το δίκιο τους, αν δεν μπορούν να μάθουν τι απέγινε το υλικό της παρακολούθησής τους, πώς θα νιώσει ασφάλεια δικαίου ο απλός πολίτης; Υπάρχει μυλωνάς στην Ελλάδα που θα μπορεί να πει στον αυτοκράτορά του «υπάρχουν ακόμη δικαστές στην Αθήνα»;
Το πρόβλημα με το «Tempi point» στο σκάνδαλο των υποκλοπών δεν είναι ότι θα πλήξει την κυβέρνηση. Είναι ότι χτυπά την καρδιά του συστήματος, αφού έστω εξ αντανακλάσεως διαβρώνει την αίσθηση που πρέπει να έχουν οι πολίτες ότι υπάρχει ένα τελευταίο καταφύγιο δικαίου. Κι αυτό –βοηθούσης της συνωμοσιολογίας, που πάντα αναπτύσσεται σε τέτοιες περιπτώσεις– θα το πληρώσουμε όλοι.
