Η τρίτη απόπειρα δολοφονίας κατά του προέδρου Τραμπ περιβάλλεται από ένα προστατευτικό πλέγμα ελαφρότητας. Κάτι που μετατρέπει τον ψυχασθενή πρωταγωνιστή της σε δεύτερο ρόλο. Κανείς δεν αναρωτιέται για τα κίνητρα που αποκάλυψε ο ίδιος σε ένα παραλήρημα. Και το καλύτερο: κανείς δεν απορεί πώς βρέθηκε ένας ημιπαράφρων –το «ημι» χάριν ευφωνίας– να αρχίσει να πυροβολεί στα τυφλά σε μια συγκέντρωση ανταποκριτών διαπιστευμένων στον Λευκό Οίκο. Η παραφροσύνη αυτού του τύπου έχει γίνει τόσο κοινότοπη, ώστε να μην ενδιαφέρει πια ούτε καν ως ιστορία συνωμοσίας. Αν κάποτε γίνει σειρά το γεγονός, δεν θα κυριαρχούν η ψυχολογική κατάσταση και τα κίνητρα του δράστη. Το πολύ να ασχοληθεί ο σεναριογράφος με τις μυστικές υπηρεσίες και την απομυθοποίησή τους. Υπάρχει, βέβαια, εκείνος ο καλεσμένος που συνέχισε να απολαμβάνει το δείπνο του χωρίς καν να μπει στον κόπο να σκύψει το κεφάλι. Να ένας υποψήφιος πρωταγωνιστής. Είναι και εκείνη η κυρία η οποία αγκαλιάζει ένα μπουκάλι σαμπάνιας για να το κρύψει στη γούνα της και να το απολαύσει σπίτι της όταν περάσει όλη αυτή η φασαρία. Με τούτα και μ’ εκείνα, αν ο κ. Τραμπ ήλπιζε πως η απόπειρα δολοφονίας εναντίον του θα πρόσθετε λίγη συμπόνια στη χαμένη δημοτικότητά του, νομίζω ότι θα πρέπει να πάψει να ελπίζει. Φοβάμαι ότι κανείς δεν παίρνει στα σοβαρά το όλο συμβάν – εκτός από τους πράκτορες των μυστικών υπηρεσιών που θα εισέπραξαν τη δέουσα κατσάδα. Ευτυχώς η απόπειρα απέτυχε και έχουμε την πολυτέλεια να ασχολούμεθα με τα πρωτόκολλα ασφαλείας και τα συναφή.
Σκεφθείτε μόνο τι θα γινόταν αν, ο μη γένοιτο, ο παράφρων πετύχαινε τον στόχο του. Τη θέση του κ. Τραμπ θα την έπαιρνε ο κ. Βανς. Eνας άνθρωπος πολύ λογικός, εξαιρετικά ευέλικτος στο διπλωματικό επίπεδο, ένας άνθρωπος που εκτιμά τους συμμάχους των ΗΠΑ ώστε να τους φέρεται με τη δέουσα αυστηρότητα. Φαντάζομαι πως θα έχει και άλλες αρετές, που δεν μπορεί να αναπτύξει από τη θέση του αντιπροέδρου. Είναι πάντως πολύ πιθανόν ότι θα έπειθε το Ιράν ότι έχει ηττηθεί, ώστε να συνθηκολογήσει, και θα έπαιρνε τα 400 κιλά ουρανίου. Γενικά θα εισέπραττε αυτός τα επιτεύγματα του Τραμπ και στη διεθνή πολιτική και στην οικονομία. Ή, τουλάχιστον, έτσι θα νόμιζε. Και τώρα για να σοβαρευτούμε. Ξέρουμε ότι κανείς δεν είναι άτρωτος. Oσα πρωτόκολλα ασφαλείας κι αν οργανώσεις, πάντα θα υπάρχει κάποιο κενό. Ακόμη κι αν είσαι η υπερδύναμη και θέλεις να προστατεύσεις τους ηγέτες σου. Πλην όμως, υπάρχει ένα όριο το οποίο, αν το ξεπεράσεις, είναι δύσκολο να σε πάρουν στα σοβαρά. Και εκεί είναι το πρόβλημα που αντιμετωπίζει σήμερα ο Τραμπ. Eχει χάσει τη δυνατότητα να πείσει για τη σοβαρότητά του.
