Ο Ντόναλντ Τραμπ κατηγορήθηκε, όχι αδικαιολόγητα, πως μπήκε σε έναν πόλεμο χωρίς ξεκάθαρο στόχο. Ενώ το Ισραήλ ήξερε τι ζητούσε, ο Αμερικανός πρόεδρος συνεχώς άλλαζε θέσεις. Ξεκίνησε από μια συνθηκολόγηση άνευ όρων, συνέχισε με την υποβολή τελεσιγράφων που ο ίδιος δεν τηρούσε και σήμερα βρισκόμαστε στο σημείο μιας διαπραγμάτευσης χωρίς διαπραγματευτές. Πιθανόν όταν ο αναγνώστης διαβάζει αυτές τις γραμμές οι εξελίξεις να έχουν πάρει τη μια ή την άλλη δραματική τροπή. Αυτό το απρόβλεπτο του Τραμπ έχει διπλή ανάγνωση: είναι από τη μια μεριά η χαρά του σχολιαστή και από την άλλη, πηγή αστάθειας και αβεβαιότητας.
Αν οι σκληροπυρηνικοί ελέγχουν την κατάσταση, θα επικρατήσει η «λογική» του μάρτυρα. Αν επικρατήσουν οι πιο ορθολογιστές, ενδέχεται να συμβιβαστούν.
Ομως κάποιοι, πιο «ψαγμένοι» και υποψιασμένοι, υποστηρίζουν πως ο πλανητάρχης έχει επιτέλους αποκτήσει μια ξεκάθαρη στρατηγική. Επιδιώκει με αυτόν τον νεκρό χρόνο να γονατίσει εν τω μεταξύ οικονομικά το Ιράν, ώστε να προσέλθει στις διαπραγματεύσεις υπό πολύ πιο δυσμενείς συνθήκες. Με απλήρωτους τους δημοσίους υπαλλήλους και τους στρατιωτικούς, το καθεστώς για να σωθεί, θα υποκύψει στους όρους του Αμερικανού προέδρου.
Για να κρίνουμε αυτήν την οπτική θα πρέπει να γνωρίζουμε ποιος αποφασίζει στο Ιράν. Αν δεν έχουμε σαφή εικόνα σε αυτό το ζήτημα, δύσκολα θα αξιολογήσουμε αυτήν τη νέα προσέγγιση του Τραμπ. Αν οι σκληροπυρηνικοί ελέγχουν την κατάσταση, θα επικρατήσει η «λογική» του μάρτυρα, δηλαδή το αποθανέτω μετά των αλλοφύλων. Αν επικρατήσουν οι πιο ορθολογιστές, ενδέχεται, προ του φάσματος μιας γενικής κατάρρευσης, να συμβιβαστούν. Πάντως, φαίνεται πως ο πλανητάρχης κάνει παιχνίδι με τον χρόνο, εκτιμώντας πως είναι σύμμαχός του. Μια τακτική δοκιμασμένη στις οικονομικές συμφωνίες που συνήπτε στον πρότερο βίο του και που τη μεταφέρει τώρα στα νέα του καθήκοντα. Ομως, από αυτήν την εξίσωση δεν μπορούμε να αφήσουμε απέξω τον Λίβανο. Εκεί τα προβλήματα είναι γνωστά και δεν φαίνεται να είναι απλώς δυσεπίλυτα, αλλά άλυτα. Ενα κράτος που ουσιαστικά δεν είναι κράτος είναι αδύνατον πρωτίστως να αποφασίσει και ακολούθως να εφαρμόσει τα όσα αποφάσισε. Και στον βαθμό που το Ιράν θέλει να βάλει μέσα στη συμφωνία και τη στρατιωτική επιβίωση της Χεζμπολάχ, τότε άσ’ τα να πάνε.
