Ο Ντόναλντ Τραμπ εξέφρασε την αγωνία και τον θυμό μιας μεσαίας τάξης που ένιωθε ότι δεν ήταν πια τόσο μεσαία. Η ζωή είχε γίνει πολύ ακριβή λόγω του πληθωρισμού, το αμερικανικό όνειρο μιας πρώτης κατοικίας ή ενός πανεπιστημιακού διπλώματος άπιαστο για τη νέα γενιά. Οι Δημοκρατικοί δεν μπόρεσαν να αλλάξουν κάτι από αυτά στην πράξη αλλά, το κυριότερο, δεν έδειχναν να αντιλαμβάνονται τα προβλήματα του μέσου Αμερικανού και βούλιαξαν στον βάλτο της ασυγκράτητης πολιτικής ορθότητας. Ο Τραμπ έπεισε ότι θα διορθώσει τις αδικίες της παγκοσμιοποίησης, θα καταφύγει στον προστατευτισμό και στο δόγμα «πρώτα η Αμερική!».
Οι αλγόριθμοι των εταιρειών τεχνολογίας έχουν εξασφαλίσει το «οπλοστάσιο», που μπορεί επιδέξια να χρησιμοποιήσει ένας χαρισματικός διάδοχος του «μοντέλου Τραμπ» για να βάλει φωτιά στο σκηνικό.
Το ερώτημα είναι τι θα κάνουν οι Αμερικανοί ψηφοφόροι όταν νιώσουν ότι η ακρίβεια είναι πια δομική, ειδικά μετά την τεράστια ενεργειακή κρίση που προκάλεσε ο πόλεμος στο Ιράν. Ή όταν νιώσουν ότι οι δουλειές τους απειλούνται άμεσα λόγω της επέλασης της τεχνολογίας, και ειδικότερα της τεχνητής νοημοσύνης (ΑΙ). Οι προβλέψεις για το πώς θα αλλάξουν βασικοί τομείς της οικονομίας, όπως οι τράπεζες, η βιομηχανία και οι συμβουλευτικές υπηρεσίες είναι τρομακτικές, όπως φαίνεται ήδη από τις απολύσεις σε εταιρείες-κολοσσούς.
Στην Αμερική υπάρχουν τώρα στην πράξη τέσσερα κόμματα. Οι Ρεπουμπλικανοί είναι δύο, το αυθεντικό MAGA και οι πιο mainstream ψηφοφόροι, που πήγαν στον Τραμπ με αρκετούς δισταγμούς και που βρίσκονται ίσως πιο κοντά στον μετριοπαθή Ρούμπιο. Το ίδιο και οι Δημοκρατικοί, που είναι από τη μία το κόμμα του Μπέρνι Σάντερς και του Ζοχράν Μαμντάνι και από την άλλη το κεντρώο κόμμα που αναζητεί πειστικό εκπρόσωπο. Οποιος βλέπει πιο μακριά αντιλαμβάνεται ότι οι συνθήκες είναι πολύ ώριμες για ένα αντισυστημικό πολιτικό κίνημα, που μπορεί να ενώσει τους οπαδούς του MAGA με τους Δημοκρατικούς οπαδούς του λαϊκισμού, αν καταφέρουν να ξεπεράσουν τις πολιτισμικές διαφορές τους. Τι χρειάζεται; Ενας προφανής «κακός», κάποιος ή κάποιοι που θα γίνουν ο βασικός στόχος. Πιθανότερος υποψήφιος οι εταιρείες τεχνολογίας, οι οποίες καταγράφουν ασύλληπτα κέρδη και απειλούν υπαρξιακά πλέον τις δουλειές εκατομμυρίων πολιτών. Λείπει ακόμη ο χαρισματικός διάδοχος του «μοντέλου Τραμπ», που θα πετάξει τους κανόνες της πολιτικής επικοινωνίας από το παράθυρο και θα πείσει ότι μάχεται υπέρ του αδύναμου πολίτη. Οι αλγόριθμοι, χάρη στους οποίους θησαύρισαν οι εταιρείες τεχνολογίας, έχουν εξασφαλίσει πάντως το «οπλοστάσιο» που μπορεί επιδέξια να χρησιμοποιήσει ένας νέος λαϊκιστής ηγέτης για να βάλει φωτιά στο σκηνικό. Πριν από σχεδόν έναν αιώνα το πέτυχε ο Ρούσβελτ, έχοντας στο στόχαστρο τη Γουόλ Στριτ. Δημιούργησε μία ετερόκλητη πολιτική συμμαχία, που διατήρησε το κόμμα του στην εξουσία δύο δεκαετίες. Οι συνθήκες είναι ώριμες για να το δοκιμάσει κάποιος άλλος τώρα, είτε από αριστερά είτε από δεξιά.
