Φόρτωση Text-to-Speech...
Οι ευρωπαϊκοί θεσμοί ενίοτε είναι σαν να μας κρατούν έναν καθρέφτη, στον οποίο βλέπουμε το κακό μας πρόσωπο. Αυτό γινόταν κατεξοχήν στα χρόνια της οικονομικής κρίσης, όταν όλη η ελληνική διοικητική δομή και τα πολιτικά ήθη που τη διέπλασαν βρέθηκαν υπό εξονυχιστικό έλεγχο. Ομως, κάποια στιγμή πρέπει να πάψουμε να έχουμε ανάγκη τους «επιτηρητές» και τις παρατηρήσεις τους για να διορθώσουμε όσα γνωρίζουμε καλά ότι καθηλώνουν τη χώρα. Το πρώτο βήμα θα ήταν να δούμε τις αδυναμίες, χωρίς να τις εξωραΐζουμε. Να πάψουμε, προπαντός, να δικαιολογούμε ως «ελληνικές ιδιαιτερότητες» πρωτόγονες πολιτικές πρακτικές που ταυτίζουν την πολιτική αντιπροσώπευση με την πελατειακή εξάρτηση. Κάποιες «εθνικές παραδόσεις» είναι για να σπάνε.
