Συμφωνούμε ότι η δημοκρατία, για να λειτουργήσει στοιχειωδώς, χρειάζεται αντιπολίτευση. Χρειάζεται δηλαδή παραγωγή πολιτικής κριτικής σκέψης, αλλά και πρακτικής, η οποία θα δημιουργεί την προοπτική της εναλλακτικής. Συμφωνούμε επίσης, όσοι συμφωνούμε, πως η σημερινή ελληνική δημοκρατία πάσχει από την αδυναμία της αντιπολίτευσης να ανταποκριθεί στις απαιτήσεις του ρόλου της. Οταν βλέπω την κ. Καρυστιανού ή την κ. Κωνσταντοπούλου να διεκδικούν ρόλο πρωταγωνιστή στο πολιτικό σκηνικό με ανταγωνιστή τον κ. Ανδρουλάκη, αναρωτιέμαι κι εγώ μήπως η εμφάνιση του κ. Τσίπρα θα κάνει τη διαφορά. Θα οργανώσει δηλαδή μια αντιπολίτευση, η οποία θα μπορεί να συσπειρώσει τα περιτρίμματα του χώρου της Αριστεράς και με κάποια σοβαρή συμμαχία να καλύψει το κενό εξουσίας που ενδέχεται να αφήσει πίσω της η Ν.Δ. Ας ξεκαθαρίσω ότι δεν εύχομαι η νυν κυβέρνηση να αφήσει πίσω της κενό εξουσίας. Ομως αυτό ελάχιστη σημασία έχει. Σημασία έχει ότι στον σημερινό κόσμο, χαοτικό και απρόβλεπτο, καμία χώρα δεν έχει την πολυτέλεια να αναλώσει τις δυνάμεις της σε εσωτερικές πολιτικές κρίσεις. Και η απουσία σοβαρής αντιπολίτευσης σε συνδυασμό με τον κίνδυνο οικονομικής ύφεσης και τις θεσμικές αδυναμίες δεν βοηθάει την κυβέρνηση να ανακάμψει από τις αστοχίες των υλικών της που υπονομεύουν την αξιοπιστία της. Εξ ου και η αναμονή της επανόδου του κ. Τσίπρα στο προσκήνιο.
Κάτι περίεργο για εμένα, που έχω επανειλημμένως γράψει ότι δεν συμφωνώ πως ο κάποτε νέος πολιτικός θα ακολουθήσει μακρά σταδιοδρομία. Η ήττα του και στην κυβέρνηση και στην αντιπολίτευση μάλλον το αντίθετο δείχνει. Ομως, αν τον συγκρίνεις με το πολιτικό του περιβάλλον θα διαπιστώσεις ότι έχει κάποια ικανότητα να προκαλεί το ενδιαφέρον κάποιου κοινού. Δεν είναι η πολιτική του σοφία, δεν είναι η σοβαρότητά του και οι γνώσεις του σημερινού κόσμου. Είναι η δυνατότητά του να μαγεύει το κοινό του, καταφέρνοντας να το αποκόψει από την πραγματικότητα. Eνας Χάρι Πότερ. Περιμέναμε ότι σ’ όλ’ αυτά τα χρόνια αυτήν τη δυνατότητα θα την είχε επεξεργαστεί. Μάλλον ξεχάσαμε ότι ο άνθρωπος, εκτός των άλλων, είναι αριστερός. Εξαντλεί δηλαδή τις ικανότητές του στην ανακύκλωση παλαιών ιδεών. Το δημογραφικό δεν τον βοηθάει να βρει καινούργια στελέχη. Στην ομιλία του στους Δελφούς έδειξε ότι οι μαγικές του ικανότητες έχουν εξαντλήσει το λεξιλόγιό τους. Ούτε μία καινούργια λέξη δεν βγήκε από το στόμα του. Αποκάλυψε βέβαια πως έπρεπε να έχει κλείσει τις τράπεζες από την αρχή, προφανώς γιατί κι ο ίδιος κατάλαβε πως έπρεπε να πει κάτι καινούργιο.
Φοβάμαι ότι ο κ. Μητσοτάκης δεν θα γλιτώσει από τον κ. Ανδρουλάκη. Πληκτικό το καθήκον, αλλά αυτά έχει η ζωή.
