Το εύρος και η στόχευση των μέτρων που ανακοίνωσε την Τετάρτη ο Κυριάκος Μητσοτάκης επιβεβαιώνουν αυτό που όλοι υποψιάζονται ή μάλλον αυτό για το οποίο είναι απολύτως σίγουροι. Η χώρα έχει εισέλθει σε προεκλογική τροχιά με ταχύτατους ρυθμούς, ασχέτως αν η προσφυγή στις κάλπες γίνει σε πέντε ή δέκα μήνες. Από τη στιγμή που ανοίγει ο εκλογικός κύκλος, η οικονομική πολιτική κινδυνεύει να υποχωρήσει μπροστά στις ανάγκες της πολιτικής διαχείρισης και στους μικροπολιτικούς υπολογισμούς. Δεν είναι η πρώτη φορά, ούτε θα είναι η τελευταία, αλλά είναι χρήσιμο να λέγονται τα πράγματα με το όνομά τους, κυρίως για να μη χαθεί το μέτρο. Αναμφίβολα ορισμένες από τις παρεμβάσεις που ανακοινώθηκαν απαντούν σε πραγματικές ανάγκες της κοινωνίας. Υπάρχουν νοικοκυριά που πιέζονται από το κόστος ζωής, όπως πολλοί συνταξιούχοι που δυσκολεύονται να ανταποκριθούν στις καθημερινές υποχρεώσεις τους και οικογένειες που χρειάζονται ανάσες. Σε μια περίοδο που η ακρίβεια εξακολουθεί να διαβρώνει το διαθέσιμο εισόδημα, κανείς δεν μπορεί να αμφισβητήσει ότι η στήριξη ευάλωτων κοινωνικών ομάδων έχει λόγο ύπαρξης και είναι επιβεβλημένη. Αλλο όμως η κοινωνική στήριξη και άλλο η αναπτυξιακή στρατηγική. Τα επιδόματα, όσο αναγκαία κι αν είναι σε ορισμένες περιπτώσεις, δεν παράγουν πλούτο. Δεν δημιουργούν επενδύσεις, δεν αυξάνουν την παραγωγικότητα και πρωτίστως δεν ενισχύουν την ανταγωνιστικότητα της οικονομίας. Ανακουφίζουν προσωρινά αλλά δεν θεραπεύουν τις αιτίες του προβλήματος. Είναι παυσίπονο και όχι θεραπεία, καθώς πάνε όλα στην κατανάλωση.
Η χώρα, έπειτα από μια δεκαετία κρίσης και ύστερα από επίπονες θυσίες, έχει ανάγκη από πολιτικές που θα αυξήσουν σταθερά το εισόδημα των πολιτών μέσω της εργασίας και της επιχειρηματικότητας που θα φέρει ανάπτυξη. Αυτό σημαίνει χαμηλότερους φόρους, μικρότερες ασφαλιστικές εισφορές, κίνητρα για επενδύσεις, λιγότερη γραφειοκρατία και πιο φιλικό αλλά και καλύτερο κράτος. Σημαίνει να επιβραβεύεται η παραγωγή και όχι να διαιωνίζεται η λογική της εξάρτησης από το κρατικό ταμείο. Οι μειώσεις φόρων και εισφορών δεν έχουν μόνο λογιστική σημασία, καθώς απελευθερώνουν δυνάμεις της οικονομίας. Δίνουν ανάσα στις μικρομεσαίες επιχειρήσεις, αυξάνουν την απασχόληση και κάνουν πιο ελκυστική τη νόμιμη εργασία, ενώ περιορίζουν την παραοικονομία. Κυρίως, στέλνουν το μήνυμα ότι η πολιτεία εμπιστεύεται τον πολίτη να διαχειριστεί καλύτερα τον κόπο του από ό,τι το κράτος μέσω επιδοματικών μηχανισμών μικροκομματικής στόχευσης.
Βεβαίως, η επιλογή της κυβέρνησης είναι απολύτως κατανοητή. Καμία κυβέρνηση που βλέπει εκλογές στον ορίζοντα δεν αγνοεί τη δύναμη του άμεσου και χειροπιαστού μέτρου. Το επίδομα φαίνεται αμέσως, ενώ η φορολογική μεταρρύθμιση αποδίδει σε βάθος χρόνου. Το πρώτο έχει πολιτική απόδοση σήμερα, το δεύτερο μεγαλύτερη αξία αύριο, αλλά έως τότε θα έχει ξεχαστεί, άσε που θα έχουν μεσολαβήσει και οι εκλογές. Συνήθως οι κυβερνήσεις όταν πλησιάζει η κάλπη προτιμούν το σήμερα, αν και οι πολίτες συνήθως προεξοφλούν τις παροχές και «αγοράζουν» υποσχέσεις, ενίοτε δε και αυταπάτες, αν όχι σκέτες απάτες. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι πρέπει να βαφτίζουμε το πολιτικά χρήσιμο ως οικονομικά ορθό. Ούτε να παρουσιάζεται μια επιδοματική στροφή ως κορυφαία μεταρρύθμιση. Αν η κυβέρνηση θεωρεί πως οι συνθήκες επιβάλλουν τέτοιες κινήσεις, ας το πει καθαρά. Ας εξηγήσει ότι πρόκειται για έκτακτες κοινωνικές παρεμβάσεις σε προεκλογικό περιβάλλον και όχι για το νέο υπόδειγμα οικονομικής πολιτικής.
Η χώρα δεν θα γίνει ισχυρότερη μοιράζοντας πόρους που ήδη παρήχθησαν. Θα γίνει ισχυρότερη παράγοντας περισσότερους και αυτό απαιτεί λιγότερο «κράτος-πατερούλη» και περισσότερο κράτος που σέβεται τον πολίτη και εφαρμόζει τις ορθές και χρήσιμες πολιτικές. Και όλα αυτά συμβαίνουν ενώ ακόμη δεν έχουν ληφθεί αποφάσεις στην Ε.Ε. για το λεγόμενο «πολεμικό πακέτο», που φημολογείται πως ενδέχεται να αποφασιστεί το επόμενο διάστημα για να αντιμετωπιστούν οι καταστροφικές επιπτώσεις από τη σύρραξη στη Μέση Ανατολή.
