Ολοι γνωρίζουμε πως δεν υπάρχει μετά τη Μεταπολίτευση κόμμα και πρωθυπουργός που να κατέκτησαν τρίτη συνεχόμενη κυβερνητική θητεία. Προφανώς, το ότι δεν συνέβη δεν αποκλείει το ενδεχόμενο στο μέλλον να συμβεί. Συνεπώς, όταν επικαλούμαστε αυτό το αδιαμφισβήτητο γεγονός δίκην προφητείας, τότε αναλαμβάνουμε και τα ρίσκα μιας προφητείας, τα οποία είναι σημαντικά, καθώς η συγκεκριμένη μέθοδος, όπως και η χαρτομαντεία ή το φλιτζάνι, δεν συνάδουν με τις πολιτικές εκτιμήσεις. Αν τώρα η επίκληση αυτή προδίδει τους μύχιους πόθους μας ή τις προσωπικές μας αγωνίες, τότε να δεχθώ πως όλο αυτό είναι βαθύτατα ανθρώπινο και το σέβομαι. Ομως ο δημόσιος λόγος μας οφείλει να μην κουβαλάει τα άγχη και τα πάθη μας.
Αρα, δεν μπορεί να τεθεί με τρόπο αξιωματικό ένα στατιστικό δεδομένο ακόμη και αν έχει μια ιστορική διάσταση. Πολύ δε περισσότερο αν μια ακολουθία δημοσκοπικών ευρημάτων τείνει να ανατρέψει αυτή τη σταθερή συμπεριφορά του εκλογικού σώματος. Κάτι που σημαίνει ότι βρισκόμαστε μπροστά σε ένα ισχυρό ενδεχόμενο, στις επόμενες εκλογές, να υπάρξει κόμμα και πρωθυπουργός που να κερδίσουν τρίτη συνεχόμενη κυβερνητική θητεία.
Στην πολιτική όμως δεν υπάρχουν δεδικασμένα, ούτε νομοτέλειες. Τα πάντα εξελίσσονται, διαμορφώνουν και διαμορφώνονται από τους συσχετισμούς των δυνάμεων.
Η Νέα Δημοκρατία από τις εθνικές εκλογές του 2023 κινείται σε όλες ανεξαιρέτως τις δημοσκοπήσεις στην περιοχή του 30%-32%. Αυτό από μόνο του ελάχιστα πράγματα λέει. Ομως, αν συνεκτιμήσουμε το γεγονός ότι το κόμμα που έπεται απέχει 12-15 μονάδες, τότε έχουμε την προοπτική μιας επερχόμενης νίκης, πλην ενός δραματικού απροόπτου. Αυτό υπαγορεύει η κοινή λογική. Η δε αναφορά σε μοντέλα διακυβέρνησης που ξεπεράστηκαν από τις καταστάσεις είναι κενή περιεχομένου τόσο στο θεσμικό όσο και στο πολιτικό επίπεδο. Η Ελλάδα πορεύθηκε και πορεύεται με το πρωθυπουργοκεντρικό σύστημα χάρη στο οποίο δεν ζήσαμε καμία πολιτειακή κρίση εδώ και 52 χρόνια και με αυτό το σύστημα θα συνεχίσουμε να πορευόμαστε. Ακόμη και σε μια συνεργατική κυβέρνηση, ο κυριαρχικός ρόλος του πρωθυπουργού δεν αλλάζει. Προφανώς αλλάζουν τα πολιτικά δεδομένα, αλλά αυτό δεν αφορά το μοντέλο διακυβέρνησης, αλλά τους συσχετισμούς δυνάμεων. Η τάση των πολιτών για αλλαγή θα γινόταν κατανοητή αν εκδηλωνόταν με οποιονδήποτε απτό τρόπο. Η εικαζόμενη κόπωσή τους από μια οκταετή διακυβέρνηση, αν δεν αποτυπωθεί πολιτικά με τη συγκρότηση ενός εναλλακτικού πόλου που θα διεκδικήσει την εξουσία, θα παραμείνει μια αναπόδεικτη θεωρητική κατασκευή, δηλωτική των επιθυμιών μας και τίποτα παραπάνω. Διότι μπροστά στην κάλπη πρυτανεύουν άλλα κριτήρια, όπως η σταθερότητα και οι συνακόλουθες διακυβεύσεις των ποικίλων βεβαιοτήτων, που σε τελική ανάλυση απαντούν στο ερώτημα: Ποιος θέλετε να σας κυβερνήσει;
Μέχρι σήμερα όντως οι πολίτες δεν έδωσαν στα κόμματα που κυβέρνησαν τρίτη συνεχόμενη ευκαιρία. Στην πολιτική, όμως, δεν υπάρχουν δεδικασμένα ούτε νομοτέλειες. Τα πάντα εξελίσσονται, διαμορφώνουν και διαμορφώνονται από τους συσχετισμούς των δυνάμεων. Αυτή είναι και η γοητεία της και το γνωρίζουν οι εραστές της.
