Δεν είναι όλες οι τραγωδίες ίδιες. Διαφορετική είναι εκείνη του κοριτσιού που αφέθηκε να πεθάνει στην Κεφαλονιά από τη δολοφονία της γυναίκας στην Κρήτη. Ομως ίδια είναι η μετά θάνατον διαπόμπευση ή κανιβαλική αναπαραγωγή του συμβάντος στα κανάλια και στο Διαδίκτυο· παρόμοια είναι τα φρικώδη ή –αντίστοιχα– ενοχοποιητικά αφηγήματα για τη ζωή τους. Οι κατηγορίες για τις επιλογές τους. Η κλειδαρότρυπα και το ξέπλυμα των θυτών με ποταμούς κακεντρεχών σχολίων, στερεοτυπικών «διαπιστώσεων», χυδαιοτήτων. Ο λιθοβολισμός των θυμάτων, που θα έπρεπε να είναι άτεγκτες, αγίες, «αλλιώς…». Οι βίαιοι θάνατοι –γιατί βία είναι και η εγκατάλειψη ανθρώπου που η ζωή του κινδυνεύει– μετατρέπονται σε νοσηρή ψυχαγωγία.
Και αυτό λέει πολλά για τον χαρακτήρα του κοινωνικού μας σύμπαντος. Για την απώλεια καθαρού βλέμματος. Για τη ροπή στην ποταπότητα και τα εσωτερικά σκοτάδια. Για την αυξανόμενη εχθροπάθεια. Με κάθε πίδακα δηλητηρίου, ένα κομμάτι της κοινής ζωής μοιάζει να καταπίπτει στην αθλιότητα. Σε κάθε ξέσπασμα χολής δείχνει να στενεύει ο οικείος κόσμος. Με κάθε κακόβουλη αυθαίρετη «καταδίκη» μοιάζει να αφαιρείται και λίγη από εκείνη τη στρώση των βεβαιοτήτων που μας επιτρέπουν να αυταπατώμεθα ότι είμαστε πολιτισμένοι.
Συντελείται διαρκώς μια μετατόπιση από την ουσία –τη συχνότητα γυναικοκτονιών, θανάτων νεαρών γυναικών και τις εξοργιστικές αιτίες τους– στο προφίλ των θυμάτων. Στα περιτρίμματα πληροφοριών με την οσμή σκανδάλου που προβιβάζονται σε τρανταχτή είδηση και εγγράφονται στις συνειδήσεις των ανθρώπων, ενίοτε σε διαστάσεις μεγαλύτερες από τις πραγματικές. Η υπερπροβολή τους («παρακμιακά πρότυπα, ουσίες, εκπόρνευση») ρουφάει το λεόντειο κομμάτι της προσοχής και σπέρνει την ανησυχία «για την κοινωνική μας κατάσταση» στα όρια του ηθικού πανικού.
Συντελείται ένα πισωπάτημα στον συντηρητισμό, στις αναχρονιστικές πατριαρχικές απόψεις για το φύλο και τους υπαγορευμένους ρόλους, όπως μαρτυρεί το διαδικτυακό κατηγορητήριο κατά των θυμάτων, η συχνά ρηχή οργή για τον θύτη και τα υπόγεια ρεύματα αδιαφορίας για το θύμα. Και υποβαθμίζεται, ως πολυσυζητημένο και κοινότοπο, το πρόβλημα αυτό καθαυτό: ο υφέρπων δυϊσμός του φύλου, οι μη ισοδύναμες σχέσεις εξουσίας, το αίσθημα κτήσης και ο υπερχειλίζων ανδρισμός, η φονική οργή λόγω ερωτικής ματαίωσης, η μανία επικυριαρχίας. Και η ανεπίστρεπτη φρικαλέα συνέπειά του: οι τόσο πολλοί θάνατοι γυναικών.
