Ο Διονύσης είναι 14 ετών. Ζει σε μια κωμόπολη της Βορείου Ελλάδος. Είναι δραστήριος, έξυπνος και ευρηματικός, ένα χαρούμενο παιδί που αγαπάει τη φύση και σε αντίθεση με τα περισσότερα παιδιά της ηλικίας του, τουλάχιστον όσα ζουν στα μεγάλα αστικά κέντρα, σχεδόν όλα τα παιχνίδια του είναι εκτός σπιτιού, μακριά από οθόνες. Απερίγραπτη ευτυχία, σπάνιο προνόμιο.
Πριν από δύο χρόνια ο Διονύσης άρχισε να δυσκολεύεται στο σχολείο. Δεν τα πήγαινε καλά με τα μαθήματα, έγινε πιο εσωστρεφής, είχε πρόβλημα και με συμμαθητές του, άρχισαν κάτι τσακωμοί, αποξενώθηκε.
Οι γονείς του με μεγάλο κόπο αναζήτησαν βοήθεια και ένας ειδικός τούς έδωσε μια απάντηση που έβγαζε νόημα. «Το παιδί σας έχει δυσαριθμησία», κάτι που άκουγαν για πρώτη φορά. Μια μαθησιακή διαταραχή που χαρακτηρίζεται από σοβαρές και επίμονες δυσκολίες στην απόκτηση μαθηματικών δεξιοτήτων. Δεν οφείλεται σε νοητική υστέρηση, αισθητηριακές διαταραχές ή ανεπαρκή διδασκαλία. Εκτιμάται πως το 3% με 7% των παιδιών με φυσιολογική νοημοσύνη αντιμετωπίζει αυτή τη μαθησιακή δυσκολία, με τα αγόρια και τα κορίτσια να επηρεάζονται εξίσου.
Γολγοθάς η εξασφάλιση παράλληλης στήριξης παιδιών με μαθησιακές δυσκολίες – Εως και 20 μήνες χρειάζονται για να βγει πόρισμα.
Ο Διονύσης δυσκολεύεται ακόμη και σε απλές αριθμητικές πράξεις, στην κατανόηση της έννοιας της ποσότητας ή του μεγέθους, στην αντίστροφη μέτρηση, στην απομνημόνευση ημερομηνιών, στην καταμέτρηση χρημάτων. Ολα αυτά του δημιουργούν άγχος, τον κάνουν να νιώθει ότι υπολείπεται έναντι των συνομηλίκων του, μειώνουν την αυτοεκτίμησή του, μεγαλώνουν την απόσταση από τα άλλα παιδιά. Στην ερώτηση τι θέλεις να γίνεις όταν μεγαλώσεις, ο Διονύσης απαντάει «δασοφύλακας» – τόσο πολύ «στενεύεται».
Ο αριθμός των παιδιών που έχουν μαθησιακές ιδιαιτερότητες και χρειάζονται παράλληλη στήριξη, παρουσιάζει εκρηκτική άνοδο τα τελευταία χρόνια. Σύμφωνα με στοιχεία του υπουργείου Παιδείας, το σχολικό έτος 2016-2017 είχαν εγκριθεί 5.500 αιτήματα γονέων για παροχή σε μαθητές παράλληλης στήριξης, ενώ το 2025 ο αριθμός έφτασε σε 26.800 εγκεκριμένα αιτήματα. Οι αρμόδιες υπηρεσίες δυσκολεύονται να «τρέξουν» την αξιολόγηση των αιτημάτων και σε κάποιες περιπτώσεις, για να βγει πόρισμα, χρειάζονται μέχρι και 20 μήνες.
Είναι ένας γολγοθάς για τα παιδιά και τους γονείς τους. Και πολύ περισσότερο για γονείς όπως του Διονύση, που έχουν επιλέξει συνειδητά να ζουν μακριά από τα αστικά κέντρα. Οταν η μητέρα του μού εξηγούσε τις δυσκολίες του παιδιού, πίσω από τα ζυγισμένα και ψύχραιμα λόγια, μπορούσα να διαβάσω την αγωνία της, να καταφέρει να προσφέρει διέξοδο και ευκαιρίες στο παιδί της. Αν η πολιτεία θέλει πραγματικά να στηρίξει την περιφέρεια, πρέπει να ενισχύσει τις δομές υγείας, κοινωνικής μέριμνας και παιδείας. Αυτά ενδυναμώνουν ουσιαστικά τις τοπικές κοινωνίες.
