Την περασμένη Δευτέρα, χιλιάδες δρομείς έτρεξαν στον φημισμένο Μαραθώνιο της Βοστώνης. Πρώτος τερμάτισε ο Κενυάτης Τζον Κορίρ σε 2 ώρες 01.52. Ασύλληπτο ρεκόρ, αν αναλογιστεί κανείς τις παγίδες που κρύβουν τα σκαμπανεβάσματα της ιστορικής και απαιτητικής διαδρομής. Η επίδοση, τα περάσματά του, ακόμη και τα αγωνιστικά παπούτσια του, έχουν ήδη γίνει διεθνώς αντικείμενο συζήτησης. Ο μαραθώνιος, όμως, δεν προσφέρει μόνο ιστορίες προσωπικής υπέρβασης, όπως αυτή. Η αναμέτρηση με τα χιλιόμετρα σμιλεύει και χαρακτήρες.
Τον Απρίλιο του 2008 συμμετείχα για πρώτη φορά στον Μαραθώνιο της Βοστώνης. Νόμιζα ότι είχα προετοιμαστεί με τον καλύτερο δυνατό τρόπο τότε για να δαμάσω τις ανηφόρες. Λίγα χιλιόμετρα πριν από τον τερματισμό, όμως, ένας οξύς πόνος στο πόδι ανέκοψε απότομα την πορεία μου. Ξάπλωσα στο οδόστρωμα, δεν μπορούσα να κάνω βήμα από τις κράμπες. «Ο αγώνας τελείωσε για εσένα, δεν πειράζει», μου είπε ένας άνδρας που ξεπρόβαλε, κάπως ανήσυχος, από το πλήθος των θεατών. Είχε στεγνό πρόσωπο, κοψιά δρομέα.
Ο μαραθώνιος δεν προσφέρει μόνο ιστορίες προσωπικής υπέρβασης. Η αναμέτρηση με τα χιλιόμετρα σμιλεύει και χαρακτήρες.
Αρνήθηκα να εγκαταλείψω και ζήτησα να με βοηθήσει. Με λίγες διατάσεις του ο πόνος έγινε πιο υποφερτός, μπορούσα να συνεχίσω με αργό ρυθμό μέχρι το τέρμα. Προτού ξεμακρύνω συστηθήκαμε. Φρανκ Σόρτερ, το όνομά του, μια εμβληματική μορφή του αμερικανικού στίβου, χρυσός ολυμπιονίκης στον Μαραθώνιο του Μονάχου το 1972.
Τον επόμενο χρόνο με αφορμή και πάλι τον Μαραθώνιο της Βοστώνης συναντηθήκαμε ξανά, όχι κατά τη διάρκεια του αγώνα, αλλά λίγες ημέρες πριν από την εκκίνηση, για μια συνέντευξη. Για την παγκόσμια και αμερικανική δρομική κοινότητα ο Σόρτερ ήταν μια ιστορική πολυσχιδής προσωπικότητα. Παράλληλα με τον πρωταθλητισμό είχε σπουδάσει ψυχολογία και νομική. Δεν μπορούσε, όπως έλεγε, να είναι «μονοδιάστατος». Με δική του πρωτοβουλία καθιερώθηκαν χρηματικά έπαθλα στους αγώνες δρόμου στις ΗΠΑ, ενώ υπήρξε θερμός πολέμιος των αναβολικών. Η κούρσα του πριν από δεκαετίες στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Μονάχου ήταν υπόδειγμα στρατηγικής. Ξεκίνησε με σταθερό τέμπο, προτού αλλάξει ρυθμό μετά το 25ο χιλιόμετρο και κατακτήσει τη νίκη.
Για τον Σόρτερ ο Μαραθώνιος λειτουργούσε ως ψυχοθεραπεία και εκτόνωση. Ελεγε πως όταν έτρεχε άδειαζε το μυαλό του. «Ηταν μια ευκαιρία εξερεύνησης του εαυτού μου. Ηθελα να δω μέχρι πού μπορώ να φτάσω. Ποια ήταν τα όριά μου. Ημουν περίεργος και διψασμένος», μου είπε. Παρά τα δρομικά του επιτεύγματα, όμως, παρέμενε ταπεινός και μετρημένος. Μια αδύνατη φιγούρα μέσα στο πλήθος των θεατών, που δεν θα δίσταζε να βοηθήσει έναν άσημο δρομέα να σταθεί στα πόδια του.
