Νεαρός ήταν όταν το επί χρόνια εγκαταλελειμμένο πέτρινο σπίτι, στη γειτονιά του, άρχισε να παίρνει ξανά ζωή. Η αποκατάστασή του είχε ξεκινήσει. Ενα πρωί, σε μια περίοδο που εργασίες δεν γίνονταν, είδε ένα περιστέρι να κάθεται στην εσοχή ενός από τους εξωτερικούς τοίχους και να τον χτυπάει με το ράμφος του. Δεν έδωσε ιδιαίτερη σημασία. Την επόμενη μέρα, όμως, το πουλί ήταν ακόμη εκεί. Οπως και τη μεθεπόμενη.
Του φάνηκε περίεργο και αποφάσισε να δει τι συνέβαινε. Πήρε μια σκάλα και πλησίασε στο σημείο. Είδε μια τρύπα που οι εργάτες είχαν κλείσει πρόχειρα με πέτρες. Κατά λάθος; Σκόπιμα; Ποιος ξέρει… Τις μετακίνησε. Πίσω τους, μέσα στη φωλιά του, ήταν ένα θηλυκό περιστέρι – εξασθενημένο, ασάλευτο, σχεδόν ετοιμοθάνατο. Το ταίρι του εξακολουθούσε να στέκεται λίγο πιο πέρα, περιμένοντας στωικά. Το κατέβασε προσεκτικά, του έδωσε νερό και τροφή. Τις επόμενες μέρες συνέχισε να το φροντίζει, ώσπου ανέκτησε τις δυνάμεις του. Και ένα πρωί, τα δυο περιστέρια πέταξαν και πάλι. Μαζί, στην ελευθερία.
Η αδράνεια και η αδιαφορία για την ανθρώπινη ζωή –για τη ζωή, γενικότερα– τείνουν να γίνουν επιλογή.
Πέρασαν πολλές δεκαετίες από τότε, αλλά δεν ξέχασε εκείνο το περιστατικό. Ογδόντα έξι ετών πλέον και η είδηση του θανάτου της Μυρτώς, στην Κεφαλονιά, τον τάραξε βαθιά. Εφερε στην επιφάνεια εικόνες και συναισθήματα που δεν είχαν σβήσει: τις πέτρες που μετακινήθηκαν με βιασύνη, την έκπληξή του μπροστά στο εύθραυστο σώμα που είχε αντέξει στην πέτρινη φυλακή του, την ανακούφιση και τη χαρά του ίδιου για το πέταγμα των πουλιών.
Σαν ένα ανήμπορο πουλάκι φάνηκε στα μάτια του το 19χρονο κορίτσι. Μόνο που, αυτή τη φορά, κανείς δεν βρέθηκε να μετακινήσει τις πέτρες και να απλώσει το χέρι του. «Ψυχορραγούσε κλεισμένη σ’ εκείνο το δωμάτιο και τρεις νέοι άνδρες την έβλεπαν και έμεναν άπραγοι. Μετά την εγκατέλειψαν σε μια πλατεία. Δεν μπορώ να καταλάβω τι σκέφτονταν, πώς έδειξαν τέτοια σκληρότητα. Πέθανε ολομόναχη πριν καλά καλά προλάβει να ανοίξει τα φτερά της. Πώς γίναμε έτσι ως κοινωνία;» είπε στις θυγατέρες του.
Δεν αναγνωρίζει πια τον κόσμο γύρω του. Και δεν είναι ο μόνος. Κάθε φορά που ερχόμαστε αντιμέτωποι με τέτοιες ζοφερές ειδήσεις (και τα τελευταία χρόνια είναι πάρα πολλές), συνειδητοποιούμε ότι η αδράνεια και η αδιαφορία για την ανθρώπινη ζωή –για τη ζωή, γενικότερα– τείνουν να γίνουν επιλογή και συνήθεια, κανονικοποιούνται. Και ότι μολονότι οι κάθε λογής «πέτρες» δεν είναι δύσκολο να μετακινηθούν, δύσκολο είναι να αποφασίσει κανείς ότι δεν θα τις αφήσει στη θέση τους…
