Το άρθρο μου της περασμένης Κυριακής (19/4), όπως το περίμενα, προκάλεσε πλήθος αντιδράσεων από τους αναγνώστες. Ο τίτλος του ήταν «Γιατί μισούν τη Δύση;» και αναφερόταν στην παγκόσμια κατάσταση έτσι όπως μπορούμε να την αντιληφθούμε ή, μάλλον, δεν μπορούμε να την αντιληφθούμε με τα μέσα που διαθέτουμε. Το ερώτημα ήταν απλό: Υπάρχει ένα μέτωπο δυνάμεων το οποίο, πολιτικά και πολιτισμικά, οργανώνεται γύρω από την αντίθεση με τον δυτικό πολιτισμό και ό,τι κι αν αυτός αντιπροσωπεύει, από τη δημοκρατία έως την ελευθερία του λόγου; Κι αν όντως υπάρχει αυτό το μέτωπο των δυνάμεων, έχει ενιαίες αξίες και κοινούς στόχους; Η απάντηση στο πρώτο ερώτημα είναι ναι. Η απάντηση στο δεύτερο είναι όχι. Η Κίνα δεν αντιμετωπίζει τη Δύση με τον ίδιο τρόπο που την αντιμετωπίζει το Ιράν. Δεν απεχθάνεται τον τρόπο ζωής του δυτικού ανθρώπου, παρ’ όλ’ αυτά υποστηρίζει το καθεστώς των μουλάδων, που αντιμετωπίζει τη Δύση ως καθεστώς του Σατανά επί γης. Κανείς δεν πιστεύει τον Πούτιν όταν εισβάλλει στην Ουκρανία υποστηρίζοντας ότι θέλει να αντιμετωπίσει ένα νεο-ναζιστικό κράτος που απειλεί τη δημοκρατία του. Το επιχείρημα παραπέμπει σε Μόντι Πάιθον. Εισβάλλει για να αποκαταστήσει την αυτοκρατορία που κατέρρευσε μαζί με τη Σοβιετική Ενωση. Και γι’ αυτό δεν σκοπεύει να σταματήσει στην Ουκρανία. Γιατί το Ιράν και οι τρομοκρατικές οργανώσεις που το εκπροσωπούν θέλουν να αφανίσουν το Ισραήλ; Τους το επιβάλλει ο Αλλάχ; Ομως ο ίδιος Αλλάχ ωθεί τη Σαουδική Αραβία να συνυπογράψει με το Ισραήλ τις Συνθήκες του Αβραάμ.
Φυσικά, δεν περιμένετε απαντήσεις στα ερωτήματα. Το μόνο που μπορώ να πω είναι ότι προσδοκώ ανάσταση νεκρών, κοινώς διανοητική αφύπνιση όσων είναι σε θέση να βρουν τα εργαλεία για να μετατρέψουν το χάος σε κατανοητό κόσμο. Τα στερεότυπα που μας οδήγησαν έως εδώ έχουν αποχυμωθεί. Οι αντιθέσεις «προοδευτικών» – «αντιδραστικών» δεν μπορούν να εξηγήσουν τον σημερινό κόσμο. Εχουν αυτοαναιρεθεί από όσους τις υποστηρίζουν ακόμη, θεωρώντας «προοδευτικούς» τους ρατσιστές της Χαμάς που σκοτώνουν όποιον κάνει κάνα λάθος απαγγέλλοντας τις σούρες. Επειδή, καλώς ή κακώς, είμαι προϊόν της δυτικής παιδείας –κανείς δεν είναι τέλειος– πιστεύω ότι αυτή οφείλει να αναλάβει την ευθύνη της αφύπνισης ενός δυτικού κόσμου ο οποίος μοιάζει να έχει βαρεθεί τις αξίες του και να έχει κουραστεί από τον εαυτό του. Οσοι μισούν τη Δύση και, παρά τις διαφορές που έχουν μεταξύ τους, συμφωνούν ότι ο δυτικός κόσμος δεν έχει πλέον τη διάθεση να υπερασπιστεί τις αξίες του. Κουρασμένος ο ίδιος από τους αιώνες της κυριαρχίας του, αντιδρά αντανακλαστικά χωρίς στρατηγικούς στόχους. Τα ευφυολογήματα του Τραμπ περί Γροιλανδίας και Καναδά αποδεικνύουν την ανάγκη της ηγέτιδος δύναμης της Δύσης να βρει κάποιον στόχο. Αρκεί να μη δυσκολευτεί όπως με το Ιράν.
