Οι στασιμοπληθωριστικές τάσεις σε μεγάλο μέρος της Ευρώπης σε συνδυασμό με τα ποσοστά οριακής ανάπτυξης –που πλέον φαίνεται να μετακινούνται και προς την Ελλάδα– δεν βρίσκονται στο επίκεντρο της πολιτικής συζήτησης. Τον δημόσιο διάλογο έχουν κυριεύσει η συζήτηση για τα πτυχία πολιτευτών, η πάντα ευπώλητη σκανδαλολογία και μετά μόνον ακολουθεί μια κάποια κουβέντα για την ακρίβεια, λες και αυτή έχει προκύψει ως διά μαγείας: φύτρωσε. Η Ελλάδα, λόγω του συνδυασμού μνημονίων αλλά και διαρθρωτικών αλλαγών που απέτυχαν να αποδεχθούν μαζί και σε συνέργεια το κράτος, η αγορά και η κοινωνία, είναι μια χώρα με τρομακτικά προβληματικούς δείκτες σε ό,τι αφορά αυτό που έχει επικρατήσει να περιγράφεται ως «ανθεκτικότητα». Το πρόβλημα με την οριακή ανθεκτικότητα της υπερφορολογημένης ελληνικής κοινωνίας είναι ότι στην επόμενη βαθιά κρίση, είτε αυτή είναι αναλόγων διαστάσεων με του 2008 είτε μεγαλύτερη, η Ελλάδα πολύ δύσκολα θα κατορθώσει να σταθεί στα πόδια της.
Το πρόβλημα δεν περιορίζεται στις κοινωνικές δαπάνες, αλλά αγγίζει τον πυρήνα της ασφάλειας του κράτους. Για δεκαετίες, το δόγμα της Ελλάδας έναντι της Τουρκίας είναι αποτρεπτικό. Το συγκεκριμένο δόγμα έχει στον πυρήνα του δαπάνες πολλών δισεκατομμυρίων για την αγορά εξοπλισμών. Οπως και στους υπόλοιπους τομείς της οικονομίας η Ελλάδα, σε αντίθεση με την Τουρκία, απέτυχε να απεξαρτηθεί, έστω και λίγο, από τις εισαγωγές όπλων και τεχνολογίας από το εξωτερικό. Το εμπάργκο δυτικών όπλων που ακολούθησε την εισβολή της Κύπρου το 1974 έγινε για την Τουρκία μάθημα. Το ίδιο το τραυματικό γεγονός, αλλά και η πολύ πιο πρόσφατη κρίση των Ιμίων του 1996, δεν μπόρεσαν να γίνουν επεξεργάσιμη ύλη για τον μεταβολισμό του ελληνικού πολιτικού συστήματος. Η Ελλάδα έχει παραμείνει μια χώρα καταναλώτρια και αγοράστρια τεχνολογίας και στον τομέα της άμυνας, όπως άλλωστε και σε όλους τους υπόλοιπους. Και αυτό φαίνεται –κυρίως– στο υψηλότατο κόστος της συντήρησης και υποστήριξης των συστημάτων των Ενόπλων Δυνάμεων.
Μολονότι βήματα έχουν γίνει τα τελευταία χρόνια –κανείς δεν μπορεί να το αμφισβητήσει αυτό–, οι προσπάθειες φαίνεται να πέφτουν στο κενό που έχουν φιλοτεχνήσει τα ελληνικά δίκτυα εξουσίας τις τελευταίες δεκαετίες. Αν και η σχέση της επένδυσης στην άμυνα με το μέγεθος του ΑΕΠ δεν μετριέται σε αριθμούς, η δημιουργία μιας στέρεης οικονομικής βάσης, με παραγωγικούς πυλώνες και υψηλούς ρυθμούς ανάπτυξης, είναι το πιο ισχυρό αποτρεπτικό όπλο οποιασδήποτε οργανωμένης κοινωνίας έναντι των εξωτερικών απειλών. Η διαιώνιση του υφιστάμενου μοντέλου δεν εξυπηρετεί πια κανέναν.
