Το μεγαλύτερο πρόβλημα με τους ακροδεξιούς όλων των χωρών είναι ότι θα κάνουν όλα τα εθνικώς πρέποντα βήματα για να οδηγήσουν σε καταστροφή της πατρίδας που θέλουν να υπερασπίσουν. Στην Ελλάδα το ξέρουμε καλά διότι το ζήσαμε τουλάχιστον δύο φορές. Το 1974 με την «ατυχή επέμβαση» στην Κύπρο και το 1897, όταν ξεκινήσαμε τον «ατυχή πόλεμο» με την Τουρκία.
Αυτό ήταν το αποτέλεσμα της ύβρεως ενός πολιτικού συστήματος, που πάτησε πάνω στα πατριωτικά αισθήματα των πολιτών τα οποία είχαν υπερδιεγερθεί εξαιτίας των διώξεων και σφαγών που υφίστατο ο κρητικός ελληνισμός. «Οφείλομεν να κηρύξωμεν εντεύθεν ότι ευλογημένη η ώρα κατά την οποίαν οι Τούρκοι προεκάλεσαν ημάς», έλεγε ο Δημήτριος Ράλλης στη Βουλή. «Ο ελληνισμός έχει να εκδικήση την ύβριν τεσσάρων και πλέον αιώνων, και αποδυόμενος εις τον υπέρ των όλων αγώνα, εννοεί την ύβριν ταύτην να εκδικήση και θα νικήση ή δ’ άλλως ας εξοντωθή» (5/4/1897).
Την ίδια ύβρη εκπέμπουν σήμερα οι ακροδεξιοί που διαφεντεύουν το Ισραήλ. Πατούν πάνω στη δικαιολογημένη οργή και στους φόβους των Ισραηλινών πολιτών, μετά την τρομοκρατική επίθεση της Χαμάς την 7η Οκτωβρίου 2023, για να επιδιώξουν τα μεσσιανικά τους οράματα, τα οποία περιλαμβάνουν από την απόκτηση εδαφών –ώστε να δημιουργηθεί το «ιστορικό Ισραήλ»– μέχρι την εκδίωξη πληθυσμών που κατοικούν σε αυτά τα εδάφη.
Φυσικά ο IDF είναι απείρως ισχυρότερος από τις ελληνικές ένοπλες δυνάμεις του 1897 και το Ισραήλ δεν κινδυνεύει να χάσει το Τελ Αβίβ από την προέλαση κάποιου ισχυρότερου στρατού. Η χώρα όμως κινδυνεύει συν τω χρόνω να χάσει το πολυτιμότερο όπλο που έχει. Την υποστήριξη και τη βοήθεια του δυτικού κόσμου, στην οποία οφείλει την ύπαρξή του.
Ουδείς πρέπει να νιώθει ασφαλής, όταν αποδιαρθρώνεται η μεταπολεμική τάξη πραγμάτων κι όταν εκλέγονται πολιτικοί που πρώτο μέλημά τους είναι η εικόνα τους και οι δημοσκοπήσεις.
Η ίδρυση του κράτους του Ισραήλ είναι ίσως το πιο φιλόδοξο και πολύπλοκο πείραμα της μεταπολεμικής τάξης πραγμάτων, αυτής που ο Τραμπ κι άλλοι ακροδεξιοί σε όλο τον κόσμο θέλουν να εκθεμελιώσουν. Το Ισραήλ δεν θα επιβίωνε στην αραβική θάλασσα της Μέσης Ανατολής χωρίς (πρωτίστως) την αμερικανική βοήθεια και υποστήριξη. Αυτή η υποστήριξη προήλθε αρχικώς από την αμερικανική –ας πούμε– Αριστερά, τους λίμπεραλ. Ετσι κι αλλιώς οι Εβραίοι της διασποράς ήταν πάντα στην πρωτοπορία των προοδευτικών κινημάτων.
Τα τελευταία χρόνια η –κατά κανόνα αντισημιτική– θρησκευτική Δεξιά των ΗΠΑ έγινε φίλη του Ισραήλ, μέσα από διάφορα μεταφυσικά μονοπάτια. Προσοχή! Οχι των Εβραίων, οι οποίοι… «σταύρωσαν τον Ιησού», αλλά του Ισραήλ, η επιτυχία του οποίου θα επιταχύνει τη διαδικασία της Αποκάλυψης και τη Δευτέρα Παρουσία.
Μετά τη φριχτή σφαγή των αμάχων που κατάφερε η Χαμάς την 7η Οκτωβρίου, ξεσάλωσε η ισραηλινή Ακροδεξιά. Οι επιθέσεις του ισραηλινού στρατού επί δικαίους και αδίκους στη Γάζα ήταν ίσως η χαριστική βολή στην υποστήριξη των λίμπεραλ (και ειδικώς των νέων του Δημοκρατικού Κόμματος), ο πόλεμος με το Ιράν, που ήταν παλιό όνειρο του Νετανιάχου και παρέσυρε σε αυτόν τον Τραμπ, ξεθάβει τον αντισημιτισμό της Ακροδεξιάς, ο οποίος, όπως κάθε ρατσισμός, δεν πεθαίνει ποτέ.
Οι δημοσκοπήσεις στις ΗΠΑ πρέπει να θορυβήσουν κάθε Ισραηλινό, αλλά και κάθε εχέφρονα Δυτικό που ελπίζει στην επιβίωση της μεταπολεμικής τάξης πραγμάτων. Από το 50%-64% της υποστήριξης των Αμερικανών στο Ισραήλ την περίοδο 2002-2018, το 2026 έπεσε στο 36% (Gallup World Affairs, 27.2.2026). Χειρότερα είναι τα πράγματα στους νέους – και δεν αναφερόμαστε μόνο στους Δημοκρατικούς. Το 57% των Ρεπουμπλικανών ηλικίας 18-49 ετών, έχει αρνητική άποψη για το Ισραήλ, αυξημένη κατά επτά μονάδες από τον περασμένο χρόνο (Pew Research Center, 7.4.2026).
Βεβαίως τα πρόδρομα σημάδια δεν προδικάζουν κανένα αποτέλεσμα, αλλά ουδείς –και πολύ περισσότερο οι Ισραηλινοί– πρέπει να νιώθει ασφαλής όταν αποδιαρθρώνεται η (έστω ελλιπής) μεταπολεμική τάξη πραγμάτων κι όταν εκλέγονται πολιτικοί που πρώτο μέλημά τους είναι η εικόνα τους και οι δημοσκοπήσεις.
