Πολιτικό οξυγόνο αλλά και λίπασμα υπάρχει μπόλικο για όποιον θέλει να τα εκμεταλλευθεί για να κάνει αντιπολίτευση. Με μία διαφορά: όποιος θέλει να κυβερνήσει πρέπει να δώσει στον κόσμο και λίγη ελπίδα μαζί με κάποιες εγγυήσεις ότι ξέρει πώς να το κάνει χωρίς επικίνδυνους πειραματισμούς. Εκφράζοντας μόνο τον θυμό και την οργή, που όντως υπάρχουν στην κοινωνία, ανταγωνίζεσαι ουσιαστικά μόνο τα αντισυστημικά κόμματα. Τα οποία είναι πολύ πιο απελευθερωμένα ως προς τι και πώς το λένε και έχουν το μεγάλο προσόν να εμφανίζονται ως «άσπιλα», καθώς δεν έχουν πιάσει στα χέρια τους τους μοχλούς της εξουσίας και δεν μπορούν να κατηγορηθούν για τις αμαρτίες του τόπου. Οποιο συστημικό κόμμα έμπλεξε σε αυτόν τον άνισο αγώνα έχασε, όπως η Ν.Δ. στην ακραία αντιμνημονιακή εκδοχή της.
Στο σημερινό σκηνικό, δύο είναι τα κόμματα που έχουν εμπειρία διακυβέρνησης. Το ΠΑΣΟΚ, το οποίο διαθέτει πολλά και αξιόλογα νέα στελέχη αλλά και βετεράνους της πολιτικής με συσσωρευμένη εμπειρία. Ακόμη δεν έχει καταφέρει όμως να εμφυσήσει ελπίδα, ούτε να διεκδικήσει πειστικά τον επαναπατρισμό των ψηφοφόρων τους οποίους «λεηλάτησε» ο Κυριάκος Μητσοτάκης από το 2019 και μετά. Κάτι λείπει στη συνταγή, παρότι το ανθρώπινο δυναμικό υπάρχει.
Η σκέτη αντιπολίτευση μπορεί να συσπειρώνει ή να χαίρεται με την ηχώ των κραυγών της στον ψευτόκοσμο των μέσων κοινωνικής δικτύωσης, αλλά δεν οδηγεί στην εξουσία.
Το δεύτερο κόμμα που έχει κυβερνήσει είναι ο ΣΥΡΙΖΑ, που μέσα από το καμίνι των μνημονίων και της διαχείρισης της εξωτερικής πολιτικής έγινε αναπόφευκτα κομμάτι του συστήματος. Ο Αλέξης Τσίπρας ξεκίνησε μια διαδικασία rebranding, που είχε στόχο να θυμίσει ότι έχει εμπειρία διακυβέρνησης και επίσης να δώσει μια αχτίδα ελπίδας στους ψηφοφόρους. Το πρόβλημα ήταν ότι αυτή η επανατοποθέτηση χρειαζόταν και νέα πρόσωπα, που είτε δεν εμφανίστηκαν είτε χάθηκαν στο παραπολιτικό κους κους τού ποιος καθόταν στον εξώστη και ποιος στην πλατεία. Προς το παρόν αναζητείται, συνεπώς, νέα συνταγή, με το βλέμμα στην αντισυστημική ενορία.
Σε μερικούς, μάλλον λίγους, μήνες θα έχουμε εκλογές. Προς το παρόν οι πολίτες είναι θυμωμένοι ή αδιάφοροι ή παραιτημένοι, με την ιδέα ότι τα πράγματα δύσκολα αλλάζουν στον τόπο. Η εμπειρία του ΣΥΡΙΖΑ 1 τους έκανε πιο δύσπιστους και πολύ λιγότερο καλοπροαίρετους ή ρομαντικούς για το τι μπορεί να αλλάξει. Τα κόμματα της αντιπολίτευσης που θέλουν να καβαλήσουν το όποιο κύμα έχει δημιουργηθεί στην ελληνική κοινωνία, αλλά και να κυβερνήσουν, πρέπει στο τέλος της ημέρας να δώσουν και λίγη ελπίδα στον κόσμο. Η σκέτη αντιπολίτευση μπορεί να συσπειρώνει ή να χαίρεται με την ηχώ των κραυγών της στον ψευτόκοσμο των μέσων κοινωνικής δικτύωσης, αλλά δεν οδηγεί στην εξουσία.
