Στον δρόμο όπου μένω (στο Παγκράτι) είχαν ξεκινήσει έργα ανακατασκευής των πεζοδρομίων. Εχω ξεχάσει το πότε ακριβώς, γιατί έχουν περάσει περίπου δύο χρόνια από τότε. Καθώς ο δρόμος μας είναι μεγάλος και η εργολαβία ξεκίνησε από το αντίθετο άκρο, περίμενα υπομονετικά ο «άνεμος της αλλαγής» να φυσήξει και σε εμάς. Ματαίως, όπως αποδείχθηκε. Το έργο σταμάτησε κάπου στη μέση.
Αλλά αυτό είναι το μικρότερο κακό στην ιστορία. Αν περπατήσεις στις δύο εκδοχές πεζοδρομίων, η διαφορά είναι αμελητέα. Οι διαστάσεις των νέων πεζοδρομίων δεν διαφέρουν ιδιαίτερα από τις αντίστοιχες των παλιών. Φυσικά, οι εκάστοτε δήμαρχοι επαίρονται για τα «ψυχρά υλικά», τις ράμπες και τις οδεύσεις τυφλών. Μυστηριωδώς δεν λένε λέξη για διαπλατύνσεις πεζοδρομίων.
Εκατομμύρια ευρώ κάθε φορά από την εκάστοτε δημοτική αρχή για «νέα» πεζοδρόμια που όλο αλλάζουν και όλο τα ίδια μένουν.
Ετσι, η Αθήνα μπορεί να… περηφανεύεται ότι διαθέτει άπειρα χιλιόμετρα με ολοκαίνουργιες οδεύσεις τυφλών που σχεδόν κανείς τυφλός συμπολίτης μας δεν χρησιμοποιεί – γιατί δεν είναι τρελοί οι άνθρωποι για να ξεμυτίσουν στα μικροσκοπικά πεζοδρόμια, νέα ή παλιά, με διαβάσεις κατειλημμένες από Ι.Χ., μηχανάκια, κάδους απορριμμάτων και ό,τι άλλο βάλει ο νους τους. Σε μια πόλη με κανονικά, ανθρώπινα πεζοδρόμια, οι οδεύσεις τυφλών θα ήταν άχρηστες. Αλλά όχι στην Αθήνα.
Με περίπου αμετάβλητες τις διαστάσεις των πεζοδρομίων, το μόνο που αλλάζει είναι η «ταπετσαρία» – α, ναι, και οι ράμπες και οι οδεύσεις τυφλών που «χρησιμοποιούνται» απ’ όλους εκτός από τους ίδιους για τους οποίους προβλέφθηκαν. Υποσημείωση: στα 20 χρόνια που μένω στο Παγκράτι, δεν έχω δει ποτέ άτομο με αμαξίδιο να κυκλοφορεί στα μέρη μας. Μάλλον θα έχουμε πάθει το ίδιο με το Ιράν και τους ομοφυλοφίλους. Οπως το θεοκρατικό καθεστώς ισχυρίζεται ότι δεν υπάρχουν γκέι στην επικράτεια της Ισλαμικής Δημοκρατίας, έτσι κι εμείς μπορούμε να λέμε ότι δεν έχουμε άτομα με κινητικά προβλήματα και τυφλούς. Πάλι καλά, εμείς δεν τους εκτελούμε, τουλάχιστον.
Θα μπορούσαν τα πράγματα να είναι διαφορετικά; Ασφαλώς. Ας ξεκινούσαμε από το πιο απλό: διαπλατύνοντας τα πεζοδρόμια σε όλες τις διασταυρώσεις, επιβάλλοντας έτσι με τον πιο ανέξοδο και δημοκρατικό τρόπο τη νομιμότητα στις βασικές διαβάσεις πεζών και ΑμεΑ. Αυτό, ναι, θα ήταν επανάσταση. Γίνεται και σήμερα, αλλά πολύ σποραδικά. Προτιμάμε να εγκαινιάζουμε πλατείες και πεζοδρόμους, αλλά το πιο απλό, αυτό που θα άλλαζε την καθημερινότητα εκατομμυρίων, δεν το τολμάμε. Γιατί κάθε διαπλάτυνση πεζοδρομίου αφαιρεί θέσεις στάθμευσης, έχει πολιτικό κόστος, «πονάει» στην κάλπη. Για αυτό να είστε σίγουροι: οι δήμαρχοι θα συνεχίζουν να ρίχνουν εκατομμύρια σε «ψυχρά υλικά» και σε ατελείωτες «οδεύσεις τυφλών» για πολιτικά και κοινωνικά αόμματους.
