Η προχθεσινή σύγκρουση στη Βουλή δεν ήταν μία ακόμη από τις συνηθισμένες κοινοβουλευτικές αντιπαραθέσεις που εξαντλούνται στους υψηλούς τόνους και λησμονούνται την επόμενη ημέρα. Είχε σαφές πολιτικό βάθος και καθαρό στρατηγικό περιεχόμενο με έντονο άρωμα εκλογών. Με αφορμή τη συζήτηση για το κράτος δικαίου, άνοιξε στην πραγματικότητα η αυλαία μιας μακράς προεκλογικής περιόδου όπου κάθε σύγκρουση θα μετριέται πλέον όχι μόνο με όρους επικαιρότητας αλλά και με όρους κάλπης.
Ο Κυριάκος Μητσοτάκης επέλεξε να «τοποθετήσει» απέναντί του τον Νίκο Ανδρουλάκη. Η επιλογή μόνο τυχαία δεν ήταν, καθώς στο κυβερνητικό επιτελείο αντιλαμβάνονται ότι ο ΣΥΡΙΖΑ έχει τελειώσει και ο Αλέξης Τσίπρας που τον διέλυσε δεν φαίνεται ακόμη στον ορίζοντα. Αλλωστε ο κ. Μητσοτάκης τον έχει κερδίσει τόσο πολλές φορές που πλέον τον θεωρεί του… χεριού του. Εκτός αυτού, φαίνεται πως στο Μαξίμου εκτιμούν ότι δεν υπάρχει περίπτωση το κόμμα Τσίπρα –αν τελικά ιδρυθεί– να ξεπεράσει μονοψήφιο ποσοστό. Γι’ αυτό «επιμένουν» στο ΠΑΣΟΚ, που είναι πλέον ο πολιτικός σχηματισμός που διεκδικεί τον ρόλο του βασικού αντιπάλου της κυβέρνησης. Ο πρωθυπουργός για μία ακόμη φορά και με απόλυτη σαφήνεια θέλησε να καταδείξει ότι αναγνωρίζει τη νέα πραγματικότητα, αλλά ταυτόχρονα προσπάθησε να βάλει εμπόδια για να ανακόψει εγκαίρως τη δυναμική της.
Ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ επιχειρεί –χωρίς μεγάλη επιτυχία έως τώρα, παρά τη βελτίωση της εικόνας του– να αξιοποιήσει το κενό που έχει δημιουργηθεί στον χώρο της αντιπολίτευσης. Επενδύει σε αντιδημοφιλή ζητήματα θεσμών, διαφάνειας και λογοδοσίας, θεωρώντας ότι αυτά τα πεδία τού επιτρέπουν να ασκήσει πίεση στην κυβέρνηση και συγχρόνως να εμφανιστεί ως σοβαρή και θεσμική εναλλακτική λύση. Θέλει να εκφράσει ένα ακροατήριο που ζητεί αλλαγή πολιτικής κατεύθυνσης χωρίς να επιστρέψει στις αυταπάτες και στις περιπέτειες της προηγούμενης δεκαετίας, αλλά χάνεται στις γενικότητες.
Στο ίδιο κάδρο βρίσκεται (αν και εκτός Βουλής) ο κ. Τσίπρας, ο οποίος προσπαθεί να ξαναγράψει την ιστορία της περιόδου διακυβέρνησής του με μια ανεξήγητη επιμονή που μόνο ζημία τού προκαλεί. Παρά ταύτα ο κ. Ανδρουλάκης δεν παραγνωρίζει τον κίνδυνο από την επιστροφή του πρώην πρωθυπουργού και γι’ αυτό δίνει ταυτόχρονα δύο μάχες. Η πρώτη απέναντι στον Κυριάκο Μητσοτάκη, με στόχο να πείσει ότι μπορεί να αποτελέσει αξιόπιστη κυβερνητική εναλλακτική. Η δεύτερη απέναντι στον Αλέξη Τσίπρα, για την κατοχύρωση της δεύτερης θέσης και την πολιτική ηγεμονία στον χώρο της Κεντροαριστεράς. Αυτή ίσως είναι η δυσκολότερη αναμέτρηση, διότι απευθύνεται στο ίδιο ακροατήριο, στις ίδιες δεξαμενές ψηφοφόρων και στην ίδια ανάγκη εκπροσώπησης της αντιδεξιάς ψήφου.
Η προχθεσινή σύγκρουση στη Βουλή, πάντως, είχε μεγαλύτερη σημασία από όση έδειχνε η στιγμιαία ένταση των διαλόγων. Καταγράφηκαν εικόνες με προβολή στο μέλλον για το ποιος και πώς μπορεί να κυβερνήσει, ενώ χαράχθηκαν γραμμές αντιπαράθεσης για το επόμενο διάστημα. Ο πρωθυπουργός επιδιώκει να διατηρήσει την πρωτοβουλία των κινήσεων και την κυριαρχία στον κεντρώο χώρο με μια αίσθηση υπεροχής λόγω θέσεως. Ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ θέλει να εδραιωθεί ως ο βασικός αντίπαλος της κυβέρνησης και βλέποντας ότι η πρώτη θέση είναι μάλλον άπιαστο όνειρο θέλει να εξασφαλίσει τουλάχιστον τη δεύτερη θέση με μια ισχυρή κατά το δυνατόν ενίσχυση των δυνάμεών του.
