Ηταν οργισμένος το 2014 ο Σταύρος Τσακυράκης. Σε άρθρο του με τίτλο «Δεν παίζουμε με το Σύνταγμα», σημείωνε τα εξής: «Δεν υπάρχει νοήμων άνθρωπος που να μην αντιλαμβάνεται ότι το πολιτικό προσωπικό της χώρας “παίζει” επικοινωνιακά με το Σύνταγμα, τον θεμελιώδη νόμο του κράτους. Τι άλλο μπορεί να είναι η πομπώδης εξαγγελία ευρείας αναθεώρησης από τον πρωθυπουργό λίγες ημέρες πριν από τις εκλογές για την Αυτοδιοίκηση και την Ευρωβουλή; Επιδιώκει μήπως σοβαρό διάλογο για συγκεκριμένες προτάσεις; (…) Στο ερώτημα γιατί αρέσει στους πολιτικούς μας να “παίζουν” κάθε λίγο και λιγάκι με το Σύνταγμα, η απάντηση είναι απλή: επιχειρούν να καλύψουν την απροθυμία και την ανικανότητά τους να πραγματοποιήσουν οποιαδήποτε σημαντική μεταρρύθμιση με την εξαγγελία αναθεώρησης που λειτουργεί σαν πανάκεια για τη λύση όλων των προβλημάτων μας. Δεν υπάρχει κανείς σοβαρός άνθρωπος που να θεωρεί το Σύνταγμα τροχοπέδη στις αλλαγές που έχει ανάγκη η χώρα» («Βήμα», 10.5.2014).
Αναρωτιόμαστε τι θα έλεγε τώρα ο αείμνηστος καθηγητής Συνταγματικού Δικαίου αφού ο πρωθυπουργός, με αφορμή τη δυσαρέσκεια που υπήρξε για τη fast track απαλλαγή των υπουργών του κ. Μάκη Βορίδη και Λευτέρη Αυγενάκη, ήθελε την αλλαγή του άρθρου 86 διότι πιστεύει «βαθιά στην αποφασιστικότερη συμμετοχή τακτικών δικαστών σε υποθέσεις τυχόν ποινικής ευθύνης υπουργών» (2.2.2026). Να θυμίσουμε ότι η δική του κοινοβουλευτική πλειοψηφία είχε αλλάξει το άρθρο 86 το 2019.
Οταν έκανε την ατυχή επιλογή να μην ανανεώσει τη θητεία της κ. Κατερίνας Σακελλαροπούλου και να προκρίνει κομματικό υποψήφιο για την Προεδρία της Δημοκρατίας, πρότεινε ότι «ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας θα έπρεπε να ψηφίζεται για μία και μόνη εξαετή θητεία. (…) Πρόκειται για θέση που θα εισηγηθούμε στη Βουλή κατά την επικείμενη συνταγματική αναθεώρηση» (15.1.2025).
Τώρα, και με αφορμή τα ρουσφέτια βουλευτών στον ΟΠΕΚΕΠΕ, ο πρωθυπουργός προτείνει «το ασυμβίβαστο υπουργού και βουλευτή, με αντικατάσταση του υπουργού στη Βουλή από τον πρώτο επιλαχόντα για όσο συμμετέχει στο υπουργικό συμβούλιο, και με ταυτόχρονη αναβάθμιση του ρόλου του βουλευτή» (6.4.2026).
Οι μεγάλες θεσμικές αλλαγές, έγραφε ο Τσακυράκης, «δεν μπορεί παρά να ενταχθούν σε μια γενικότερη συζήτηση που αφορά την όλη αρχιτεκτονική του πολιτεύματος. Απομονωμένες αυτές οι προτάσεις δεν σημαίνουν τίποτα και τα επιχειρήματα εναντίον τους είναι πολλά και πειστικά». Η αναθεώρηση «απαιτεί νηφαλιότητα, ενδελεχή συζήτηση με όλες τις πολιτικές δυνάμεις και συναίνεση για ένα λιτό Σύνταγμα που να περιλαμβάνει τις θεμελιώδεις αρχές της κοινωνικής μας συμβίωσης».
