Δεν είναι απαραίτητη η αναψηλάφηση του ακαδημαϊκού παρελθόντος του ανδρός, για να γίνει αντιληπτός ο χαρακτήρας του. Αρκεί ο τρόπος που επιλέγει να αντιμετωπίσει τη δύσκολη κατάσταση στην οποία τον έχουν φέρει οι επιλογές και τα λεγόμενά του: ο προσβλητικός τόνος απέναντι στους πολιτικούς αντιπάλους, οι ειρωνείες στους δημοσιογράφους, οι εξηγήσεις που δεν βγάζουν νόημα αλλά διατυπώνονται σαν να βγάζουν, η υποτίμηση της νοημοσύνης των πολιτών, η αλλοίωση της πραγματικότητας, η προκλητική αδιαλλαξία και η ανυποχώρητη αλαζονεία του την ώρα που βρίσκεται εντελώς εκτεθειμένος, συντείνουν σε ένα ήθος ακατάλληλο για τις δοκιμασίες της πολιτικής κι ευάλωτο σε κάθε είδους κρίση. Αν ο Μακάριος Λαζαρίδης επιδεικνύει αυτή τη σπασμωδική ανειλικρίνεια όταν αμφισβητείται η ακαδημαϊκή του επάρκεια, πώς θα αντιδρούσε αν καλείτο να διαχειριστεί κάτι σημαντικότερο από την ανακολουθία των προσωπικών του υποθέσεων; Αν καλείτο να κάνει τη δουλειά του, αντί να μιλάει για τον εαυτό του;
Νομιμότητα εναντίον γελοιότητας
Βέβαια, η ιδέα ότι το θέμα που έχει προκύψει με τον υφυπουργό αφορά αμιγώς τις περγαμηνές του είναι άκρως παραπλανητική. Το πόσο σοβαρό ή αστείο είναι το πτυχίο του βουλευτή από το College of Southeastern Europe είναι δευτερεύον ζήτημα και όποιος επιμένει να αναδεικνύει μόνον ή κυρίως αυτό, πιστεύοντας πως ζημιώνει τον πολιτικό ντροπιάζοντάς τον, κάνει λάθος. Αλλωστε ο υφυπουργός Αγροτικής Ανάπτυξης αποδεικνύει περίτρανα τις τελευταίες ημέρες ότι έχει αξιοθαύμαστες αντοχές στην ντροπή. Το μείζον θέμα εν προκειμένω είναι ο προ ετών διορισμός του σε θέση ειδικού επιστήμονα υπουργού χωρίς να πληροί τις προδιαγραφές που θέτει ο νόμος. Επειτα, σημασία έχει ότι ο ίδιος ο υφυπουργός είχε δηλώσει ψευδώς σε ανάρτησή του ότι έχει αποφοιτήσει από δημόσιο πανεπιστήμιο, δήλωση που τώρα ανακαλεί, μιλώντας για τυπογραφικό λάθος (επαναλαμβανόμενο, ως φαίνεται, αν και άρρηκτα συνδεδεμένο με την ουσία της ανάρτησης). Της συζήτησης περί αναξιότητας, λοιπόν, προηγούνται η συζήτηση περί νομιμότητος και η καταγγελία της βυσματικής αριστείας.
Πού πήγαν οι σοβαροί;
Aραγε είναι τόσο μεγάλη η έλλειψη άξιων κομματικών στελεχών; Είναι τόσο δύσκολο να βρεθούν πρόσωπα που να μη χρειάζεται να προσποιηθούν ότι διαθέτουν πτυχία που δεν διαθέτουν; Που να έχουν ένα βιογραφικό αντάξιο των θέσεων τις οποίες αξιώνουν; Δημοσίως, κανένας πολιτικός αρχηγός δεν θα παραδεχθεί ότι το πολιτικό προσωπικό του πάσχει. Ακόμη και οι πιο απαράδεκτες περιπτώσεις ατόμων αναβαθμίζονται σε χαρισματικές από το φίλτρο κομματικού αναβαπτισμού κι έπειτα «πωλούνται» στην πολιτική αγορά ως τέτοιες. Ιδιωτικά, ωστόσο, η αλήθεια δεν μένει κρυφή: τα κόμματα πράγματι πασχίζουν να βρουν πρόσωπα επαρκώς εξοπλισμένα για τις προκλήσεις της πολιτικής· οι πολίτες με ακαδημαϊκά και ηθικά προσόντα αποφεύγουν την ενασχόληση με την απαξιωμένη πολιτική και τη θέση τους παίρνουν τα μέλη των κομματικών στρατών, ανεξαρτήτως ικανοτήτων. Ποιος φταίει, όμως, για την απαξίωση; Δεν είναι ότι οι πολίτες «σνομπάρουν» την πολιτική, αλλά ότι η πολιτική πρώτη «σνόμπαρε» τους σοβαρούς πολίτες και τώρα υφίσταται τις συνέπειες.
Πτυχιούχοι και ταλαντούχοι
Από την άλλη, εξαιρουμένων των υποθέσεων παράνομων προσλήψεων, η τυπολατρική εμμονή με την ποιότητα των πτυχίων και η συνακόλουθη διαπόμπευση όσων φέρουν ταπεινότερα ακαδημαϊκά διαπιστευτήρια δημιουργούν μια στρεβλή αντίληψη για το τι είναι πραγματικά σημαντικό στην πολιτική. Από εκείνους που διαχειρίζονται θεσμικά τις ζωές μας δεν απαιτούμε μόνο πανεπιστημιακή καλλιέργεια αλλά και πολλές πρακτικές ικανότητες, τις οποίες η μόρφωση αυτού του είδους δεν εξασφαλίζει. Απαιτούμε καλές προθέσεις, ευρηματικότητα και φιλοπονία, μια σειρά από ηθικά και τεχνικά χαρίσματα που μπορεί να μη διαθέτει ο ακαδημαϊκά φτασμένος, αλλά να διαθέτει σε περίσσεια ο άλλος, εκείνος δηλαδή που δεν έχει να επιδείξει εντυπωσιακούς πανεπιστημιακούς τίτλους. Επιπλέον, από τους πολιτικούς θέλουμε ευστροφία και διαχειριστική δεινότητα σε πολλούς τομείς ταυτόχρονα, μαζί με τη δυνατότητα ταχείας προσαρμογής και εκπαίδευσης σε διαφορετικά γνωστικά πεδία. Αν κάποιοι φαντάζονται το υπουργικό συμβούλιο σαν κονκλάβιο πανεπιστημιακών, μάλλον δεν έχουν καταλάβει τη διαφορά μεταξύ των δύο επαγγελμάτων.
Meme
Η κάλυψη που παρέχει η κυβέρνηση στον Μακάριο Λαζαρίδη είναι ένα σημάδι ήττας. Η ήττα, όμως, δεν σχετίζεται αποκλειστικά με το ακαδημαϊκό του υπόβαθρο ή με τον κωμικά άκαρπο αγώνα του να καμουφλάρει ό,τι δεν καμουφλάρεται (έναν αγώνα που αντί να τον δικαιώσει, όπως ίσως ήλπιζε ο αδικαίωτος, τον έχει μετατρέψει σε meme). Εχει να κάνει κυρίως με το ότι ο υφυπουργός Αγροτικής Ανάπτυξης και Τροφίμων δεν έχει και κάτι να προσφέρει για να αντισταθμίσει το κύμα οργής και αντιπάθειας που σήκωσε. Στην προσπάθειά του να αποσείσει τις κατηγορίες που τον κυκλώνουν, επικαλέστηκε τα ένσημά του. Αυτό σκέφτηκε μόνο, γιατί μόνο αυτό έχει. Οχι κάποιο επίτευγμα, όχι κάποια δεξιότητα, όχι κάποια καριέρα που να αποδεικνύεται και παράλληλα να αποδεικνύει ότι βρίσκεται στη θέση όπου βρίσκεται για κάποιον σημαντικό λόγο. Γι’ αυτόν αρκεί ότι δεν είναι «τεμπέλης, όπως οι αριστεροί». Οι τεμπέληδες, όμως, δεν ενόχλησαν ποτέ κανέναν· αυτοί που δεν παραδέχονται την τεμπελιά τους είναι το πρόβλημα.
