Eίτε η τοξικότητα «είναι ένας δολοφονικός βούρκος ο οποίος πνίγει την αξιοπρέπεια» (σύμφωνα με τον πρωθυπουργό) είτε δεν δικαιούται διά να ομιλεί γι’ αυτό ο πρωθυπουργός ως «ο αρχιτέκτονας της τοξικότητας» (σύμφωνα με τον αρχηγό της αξιωματικής αντιπολίτευσης), ένα είναι βέβαιο: ότι η «τοξικότητα» ήταν ανάμεσα στις λέξεις που ακούστηκαν και ορίστηκαν πολλές φορές και με διάφορους τρόπους στην προχθεσινή συζήτηση στη Βουλή.
Είναι, δε, η χωρητικότητά της ανεξάντλητη. Ασκεί ακραία ψυχολογική πίεση σε ανθρώπους (με συνέπειες), αυθαιρετεί και ψευδολογεί, στοχοποιεί, εκφράζει εκατοντάδες χιλιάδες και προκαλεί αποστροφή σε άλλους τόσους. Ο δημόσιος λόγος, αναρτήσεις επωνύμων και ανωνύμων, δημοσιεύματα, όλα συναινούν, συνειδητά ή ασυνείδητα, στην όξυνση που ενίοτε προβάλλεται ως αυστηρή κριτική.
Είναι πλέον αξίωμα ότι για να «πουλήσεις» πρέπει να βρίσεις, να ψεκάσεις, να κατηγορήσεις χωρίς στοιχεία, να γεμίσεις τον τόπο (που σου αναλογεί) με οσμές. Αλλιώς, σε καταπίνει η αφάνεια. Δεν «υπάρχεις». Με όρους όχι μόνο σοσιαλμιντιακούς, αλλά και υπαρξιακούς.
Πολύ εύκολα μπορούμε να ανατρέξουμε στο παρελθόν και να ισχυριστούμε ότι ο αυριανισμός, της δεκαετίας του ’80, ποτέ δεν πεθαίνει, απλώς κλωνοποιείται και μεταλλάσσεται σε είδος ανθεκτικότερο. Είναι όμως έτσι; Η «Αυριανή» δεν ήταν μόνον οι εμετικές επιθέσεις εναντίον του Μάνου Χατζιδάκι, τα ομοφοβικά σχόλια, οι «συκιές», οι «νενέκοι», οι «δωσίλογοι», η οφθαλμοπορνεία, η δολοφονία χαρακτήρων, οι στημένες φωτογραφίες που δήθεν αποδείκνυαν. Είχε φορτία πολύ πιο επώδυνα από το κιτς και διείσδυση μεγαλύτερη από την ηθική διάβρωση που, ασχημονώντας, πουλούσε. Και κυρίως συνέλαβε, ανταποκρίθηκε και συνδιαμόρφωσε έναν ψυχισμό που αισθάνεται πολύ πιο οικεία με τη μείωση/εξευτελισμό του άλλου παρά με τον έπαινο. Που επιβεβαιώνεται μέσα από την απαξίωση του άλλου παρά από την «παρασημοφόρησή» του. Η εύκολη κατεδάφιση, όμως, δύσκολα οδηγεί στην οικοδόμηση ενός νέου μοντέλου, αποκαθαρμένου από τοξίνες.
Σε αυτές δεν συμπεριλαμβάνονται μόνον οι χαρακτηρισμοί και τα ψεύδη. Τοξίνες περιέχουν και η διαφθορά, η ρουσφετοκρατία, η αναξιοκρατία και πάει λέγοντας. Ο,τι δεν διορθώνεται γιατί εξυπηρετεί το σύστημα, αναπτύσσοντας διαρκώς αντισώματα και παράδρομους. Από «παράδρομος» ξεκίνησε και η τοξικότητα και εξελίχθηκε σε λεωφόρο.
