Οποιος μπορέσει να περιγράψει την κατάσταση στη Μέση Ανατολή και κυρίως τη δυναμική της θα αποκαταστήσει την τιμή της Ιστορίας. Διότι ο πραγματικός ιστορικός δεν είναι αυτός που μπορεί εκ των υστέρων να αφηγηθεί γεγονότα που έχουν ήδη κάνει τον κύκλο τους. Ο γνήσιος ιστορικός είναι αυτός που διακρίνει στη σκιά των γεγονότων την προέκτασή τους στην πραγματικότητα. Και κατά συνέπεια τον τρόπο που οι συγκρούσεις τη μεταμορφώνουν. Οταν ξεκίνησε ο Πελοποννησιακός Πόλεμος, ο Θουκυδίδης, τριαντάρης τότε, μπόρεσε να προβλέψει ότι θα ήταν ο μεγαλύτερος πόλεμος που είχε γνωρίσει έως τότε ο ελληνικός κόσμος. Μόνον και μόνον από το γεγονός ότι οι δύο αντίπαλες δυνάμεις βρίσκονταν στην ακμή της δύναμής τους. Ο ιστορικός, αν και έζησε τον πόλεμο έως το τέλος, τη νίκη της Σπάρτης και την κατάρρευση της Αθήνας, διακόπτει την αφήγησή του επτά χρόνια πριν από το τέλος του. Το ενδιαφέρον με την Ιστορία του είναι ότι δεν υποστηρίζει ότι αν μία από τις δύο δυνάμεις κερδίσει τον πόλεμο, ο ελληνικός κόσμος θα γίνει καλύτερος. Ως γνωστόν, ο πόλεμος γίνεται για την ηγεμονία της Ελλάδας. Το εγχείρημα αποτυγχάνει και την ηγεμονία θα την αναλάβουν οι Μακεδόνες του Φιλίππου και του Αλεξάνδρου, σαρώνοντας τις δυνάμεις της παλιάς Ελλάδας, τη Σπάρτη, την Αθήνα και τη Θήβα. Το κείμενο του Θουκυδίδη, αλλά και τα Ελληνικά του Ξενοφώντα, που το συμπληρώνουν, μιλάει στον 21ο αιώνα, εκτός των άλλων, διότι περιγράφει έναν ακυβέρνητο κόσμο. Είναι σύγχρονο για τον κόσμο μας που έχει αφήσει πίσω του τις μεγάλες ιδεολογικές κατασκευές, αφού η σύγκρουση ολιγαρχικών και δημοκρατικών δεν αποκτά ιδεολογικά χαρακτηριστικά.
Ποια ιδεολογία κινητοποιεί τον Τραμπ; Αν εξαιρέσουμε τον ναρκισσισμό του εννοείται. Θέλει να φέρει τον φιλελευθερισμό και τη δημοκρατία στο Ιράν; Απλώς ξοδεύει βόμβες για να υπενθυμίσει τη δύναμή του, να μπορεί να καταφρονεί τον Πάπα και να απειλεί ότι μπορεί να καταστρέψει μέσα σε μια νύχτα έναν ολόκληρο πολιτισμό. Το Ισραήλ, αν μη τι άλλο, επιτίθεται σε μια χώρα που έχει στόχο ύπαρξης τον αφανισμό του. Οσο για το καθεστώς του Ιράν υποστηρίζει έναν ολοκληρωτισμό που δεν είναι ιδεολογικός. Η ιδεολογία είναι για τους ανθρώπους. Η θεοκρατία συνομιλεί με τον Θεό και δεν υπόσχεται έναν καλύτερο κόσμο διότι στον χρόνο της δεν υπάρχει το μέλλον. Οσο για τον Πούτιν και τον Κιμ Γιονγκ Ουν, διεκδικούν μερίδιο από την κυριαρχία του κόσμου, όπως θα διαμορφωθεί όταν βρεθούν οι νέοι ηγεμόνες. Αρκεί να σκεφτείς ότι οι Καναδοί έχουν μεγαλύτερη εμπιστοσύνη στην Κίνα απ’ ό,τι στην Αμερική.
Ο κόσμος μας είναι ακυβέρνητος. Με τις ασταθείς και τις αδιευκρίνιστες εν πολλοίς συμμαχίες, το μόνο ορατό μέλλον είναι μια δίνη που θυμίζει ρουλέτα.
