Εβγαζε όλη τη νύχτα στα σκαλοπάτια της έρημης αντικρινής μονοκατοικίας. Μιλούσε για λίγο στο κινητό κι έπειτα λαγοκοιμόταν χωμένος άλλοτε στη μια και άλλοτε στην άλλη γωνιά της σκοτεινής εισόδου. Ενας ιδιότυπος άστεγος. Δεν ήθελε να στήσει οργανωμένη καβάτζα, το πρωί πήγαινε στη δουλειά και αργά το βράδυ κατέληγε ξανά στα ίδια βαθιά σκαλιά, κι ας έχει ο δρόμος στην αθηναϊκή γειτονιά, κοντά κοντά, κι άλλα πέντε ή έξι άδεια παλιά σπίτια, ερμητικά κλειστά. Η φωνή, ραγισμένη από τον τρόμο, «Δεν αντέχω. Να φύγω; Να πάω πού;». Μια οργισμένη πίκρα τού κεντούσε, απ’ άκρη σ’ άκρη, τα σφραγισμένα χείλη.
Το μωρό ήταν 18 μηνών όταν η μάνα του έμεινε άνεργη και ο πατέρας, στα 34 με 980 ευρώ καθαρό μισθό, ζήτησε από τους δικούς του να μετακομίσουν στο πατρικό. Δύο οικογένειες σε σπίτι για μία. Ασυγκράτητος εκνευρισμός, διαρκής ροπή προς την ταπείνωση, μέρες αφόρητες, ασφυκτικές.
Δυσβάσταχτες και οι ιστορίες που αφηγούνται οι πρόσφατοι αριθμοί. Ενα μισθό (1.400 ευρώ) πρέπει να δώσει μια οικογένεια για να μείνει σε τριάρι και το 70% του μισθού (1.050 ευρώ) για ένα δυάρι, συμπεραίνει μελέτη του ΚΕΦίΜ. Σε αποκαρδιωτική επανάληψη οι αιτίες της εκτίναξης των ενοικίων – Golden Visa και χωρίς αναχώματα στεγαστικές πολιτικές, μικρή προσφορά κατοικιών λόγω της πλημμυρίδας του Airbnb, των κλειστών σπιτιών, του βαλτώματος της οικοδομής κατά την κρίση, της αύξησης του κόστους κατασκευής. Δεν παλεύουν τη νέα συνθήκη οι καθηλωμένοι μισθοί.
Είναι γνωστό. Το στεγαστικό μειώνει τις πτήσεις και αυξάνει τις πτώσεις. Στερεί από τους νέους τη δική τους ανεξάρτητη ενήλικη ζωή. Μειώνει κι άλλο το καταφαγωμένο από τον πληθωρισμό διαθέσιμο οικογενειακό εισόδημα για βασικές ανάγκες και καταβαραθρώνει την ψυχολογία των εκπτωχευμένων ανθρώπων. Διαλύει όνειρα, σπέρνει ανασφάλειες, αυξάνει το άγχος. Επιβραδύνει την οικονομική ανάπτυξη, τρέφει τον λαϊκισμό, μετατοπίζει τους νέους προς τα άκρα, φουντώνει την έχθρα και τον φόβο για τους μετανάστες, πυκνώνει τις αντιδράσεις για τον τουρισμό. Κάθε μέρα διαβρώνει σιωπηλά την ευημερία.
Ακόμη κι αν, ως πρόβλημα διαρκές, ως μόνιμη επωδός, έχει μετατραπεί σε κοινό τόπο, δεν επιδρά λιγότερο στην κοινή ζωή. Για το πιο δυναμικό κομμάτι της κοινωνίας είναι πάντα τραυματικός ο ήχος της αιχμηρής λέξης – κατοικία. Και ισχυρός ο φόβος ότι η μηχανή είναι υπερβολικά αργή και θα πέσουν, ξανά, στο κενό οι συνιστώμενες συνδυασμένες κινήσεις.
