Με έναν αλλόκοτο τρόπο, η χθεσινή συζήτηση στη Βουλή «για την κατάσταση του κράτους δικαίου, των θεσμών και της λειτουργίας του Κοινοβουλίου στην Ελλάδα» εξέπεμπε κάτι καθησυχαστικό: ο κόσμος να χαλάει, εμείς δεν αλλάζουμε. Ο Κυριάκος Μητσοτάκης υπερασπίστηκε το έργο της κυβέρνησής του και θύμωσε με τις αξιώσεις και τις επιθέσεις της αντιπολίτευσης, διαφωνώντας με το περιεχόμενο της συζήτησης «σε μια εποχή που οι κίνδυνοι πληθαίνουν γύρω μας, σε μια εποχή που η παγκόσμια οικονομία κλονίζεται, σε μια εποχή που οι προβλέψεις για το μέλλον της οικονομίας… είναι εξαιρετικά δυσοίωνες, έως και ενδεχομένως τραγικές». Ο αρχηγός του ΠΑΣΟΚ Νίκος Ανδρουλάκης, ο οποίος είχε προκαλέσει τη συζήτηση, απάντησε σε υψηλούς τόνους, εστιάζοντας την προσοχή σε ζητήματα στα οποία η κυβέρνηση είναι εκτεθειμένη –μεταξύ αυτών τα σκάνδαλα των υποκλοπών και των αγροτικών επιδοτήσεων– καλώντας τον πρωθυπουργό να παραιτηθεί, ώστε να οδηγηθεί η χώρα σε εκλογές. Εν μέσω παγκόσμιας αβεβαιότητας, ο πρωθυπουργός προτάσσει τη σταθερότητα αντί του ελέγχου των πεπραγμένων της κυβέρνησής του και οι αντίπαλοί του απορρίπτουν την κυβέρνηση, περιγράφοντάς την ως πιο επικίνδυνη από το ενδεχόμενο μετεκλογικής αστάθειας.
Συνηθισμένα πράγματα, δηλαδή. Αυτός ο πολιτικός πολιτισμός μας είναι οικείος. Δεν υπάρχει ένας χώρος ελάχιστης συνεννόησης στον οποίο θα επεξεργάζονταν λύσεις. Δεν είναι ότι δεν υπάρχει πρόοδος στη χώρα. Οι κυβερνήσεις κάνουν βήματα μπροστά (και ετούτη έχει κάνει περισσότερα από πολλές προηγούμενες), ενώ η αντιπολίτευση, ο Τύπος και τα κοινωνικά δίκτυα ασκούν έλεγχο σε βαθμό που κάποια λογοδοσία επιβάλλεται. Ομως, η πρόοδος δεν είναι όση θα μπορούσε να επιτευχθεί και αντί να καλλιεργείται κουλτούρα συνεργασίας, η κινητήριος δύναμη της πολιτικής παραμένει η απόλυτη απαξίωση των αντιπάλων. Γι’ αυτό η συζήτηση στη Βουλή χθες ήταν «μια από τα ίδια». Σαν ο κόσμος μας να μην κυριαρχείται από κινδύνους, σαν η κοινωνία μας να μην έχει ανάγκη από βελτιώσεις στην καθημερινότητα, στο κράτος δικαίου, στο αίσθημα δικαιοσύνης. Και ο Μητσοτάκης και ο Ανδρουλάκης έχουν δίκιο σε όσα προβάλλουν. Το κακό είναι ότι ουδείς τα λέει όλα, ουδείς ακούει τον άλλον. Η Βουλή παραμένει θέατρο συγκρούσεων, δεν εξελίσσεται σε χώρο σύνθεσης. Αφού έχουμε ακόμη αυτή την πολυτέλεια, προφανώς όλα βαίνουν καλώς.
