Ως γνωστόν, στο νέο ουγγρικό κοινοβούλιο εκπροσωπούνται η Κεντροδεξιά, η ρωσόφιλη Δεξιά και η άκρα Δεξιά. Απουσιάζει η Αριστερά σε όλες τις εκδοχές της. Σημειωτέον ότι μέχρι το 2010 βρισκόταν στην εξουσία, με τον έναν ή τον άλλον τρόπο, με βασικό εκφραστή της το Σοσιαλιστικό κόμμα. Η ερμηνεία αυτής της πτώσης προφανώς είναι πολυσύνθετη, όμως μερικές φορές γίνεται πιο ευεξήγητη από απλά γεγονότα που χαρακτηρίζουν ένα γενικότερο κλίμα.
Προχθές, τυχαία έπεσα στην αναδημοσίευση μιας συνέντευξης που πήρε ο Σταύρος Τζίμας σε ανύποπτο χρόνο, το 2023, από τον Λαοκράτη Κοράνη. Και μόνον το όνομά του προδιαθέτει για τις ιδεολογικές ρίζες του. Σλαβομακεδόνας, γεννήθηκε στο Λιβαδοτόπι Καστοριάς στα ταραγμένα χρόνια του εμφυλίου πολέμου και αβάπτιστο η μητέρα του τον πήρε μαζί με τα άλλα τέσσερα αδέλφια του και πέρασαν στην Αλβανία. Ο πατέρας, αντάρτης στον Δημοκρατικό Στρατό Ελλάδας στον Γράμμο, «όπου σκοτώθηκε άγνωστο πού και πότε».
Ιστορικά αποδεδειγμένο πλέον ότι η εθνικολαϊκιστική Δεξιά έχει πολύ πιο ισχυρό μηχανισμό ενσωμάτωσης από την Αριστερά στη μεταξύ τους σχέση. Το χωνευτήρι της απορροφά πιο εύκολα το άλλο άκρο.
Στη συνέχεια, ως πολιτικός πρόσφυγας, έκανε καλές σπουδές και ήταν γραμματέας της οργάνωσης του ΚΚΕ στην Ουγγαρία. Με προσωπική παρέμβαση του Ανδρέα Παπανδρέου τού αποδόθηκε η ελληνική ιθαγένεια το 1983. Συνειδητός χριστιανός ορθόδοξος, όμως, αντί για σταυρό φέρει στη χρυσή αλυσίδα του το «Δ» του ΔΣΕ. Πέραν όλων των άλλων που έκανε για το Κόμμα, φρόντισε με δικά του έξοδα για τη μεταφορά του μπρούντζινου αγάλματος του Μπελογιάννη στον Περισσό, την εποχή που ό,τι θύμιζε το κομμουνιστικό καθεστώς ξηλωνόταν.
Αυτός ο άνθρωπος, λοιπόν, στρατεύθηκε δίπλα στον Ορμπαν. Ενδεχομένως να αποτελεί το δείγμα του ανθρωπότυπου που ερμηνεύει τη μετάβαση από τον χώρο του κομμουνισμού σε αυτόν του εθνικιστικού λαϊκισμού, φαινόμενο διαδεδομένο και στις κοινωνίες της Δυτικής Ευρώπης. Επίσης θα πρέπει να συνυπολογίσουμε σε αυτήν την περίπλοκη διαδρομή και τη ρωσοφιλία την οποία καλλιέργησε ο Ορμπαν, κάτι που γοήτευσε τους ψηφοφόρους με αριστερή συνείδηση. Ή, να το πω διαφορετικά: το ότι δεν βοήθησε την Ουκρανία, μια χώρα με ιστορικές διαφορές με την Ουγγαρία, συνέβαλε σ’ αυτή τη σύγκλιση. Είναι ιστορικά αποδεδειγμένο πλέον ότι η εθνικολαϊκιστική Δεξιά έχει πολύ πιο ισχυρό μηχανισμό ενσωμάτωσης από την Αριστερά στη μεταξύ τους σχέση. Το χωνευτήρι της απορροφά πιο εύκολα το άλλο άκρο.
Οπως λέει ο Λαοκράτης Κοράνης, στο πρόσωπο του Ορμπαν βρήκε τον προστάτη του πολιτισμού μας και των χριστιανικών ιδεωδών στην Ευρώπη. «Οσο για τους πρόσφυγες που λένε ότι δεν τους θέλει, η αλήθεια είναι ότι δεν επιτρέπει την αλλοίωση του τρόπου ζωής από εκείνους που έρχονται φιλοξενούμενοι στη χώρα και θέλουν να επιβάλουν τον δικό τους». Και το ωραίο της υπόθεσης: έπειτα από όσα έκανε για το Κόμμα, θεώρησε καθήκον του να επισκεφθεί τον Περισσό. Εκεί ο φρουρός τού απαγόρευσε την είσοδο, λέγοντας: «Εδώ δεν είναι μπάτε σκύλοι, αλέστε». Πικράθηκε πολύ.
