Το ερώτημα δεν είναι γιατί έχασε ο Βίκτορ Ορμπαν τις εκλογές στην Ουγγαρία. Ούτε γιατί ο αντίπαλός του κ. Μάγιαρ κέρδισε σχεδόν τα δύο τρία των εδρών στο κοινοβούλιο. Το ερώτημα είναι για ποιο λόγο ο Ορμπαν κυβέρνησε τη χώρα επί 16 έτη. Μία απάντηση θα μπορούσε να είναι ότι κέρδισε τόσες εκλογές επειδή δεν τον είχε υποστηρίξει ανοιχτά ο κ. Βανς. Εντάξει, το αστείο είναι εύκολο, όμως δεν είναι τελείως άκυρο. Δείχνει την απόσταση που χωρίζει πλέον τους ευρωπαϊκούς πληθυσμούς από την αλλόκοτη διοίκηση Τραμπ. Την ίδια ημέρα με τις εκλογές στην Ουγγαρία ο ηγεμόνας σάρκασε τον Πάπα με μιαν αφίσα σταλινικής τεχνοτροπίας και τον έκρινε ανίκανο για πόλεμο, με αποτέλεσμα να τσακωθεί με την πρώην φίλη του Μελόνι, η οποία υποστήριξε τον Ποντίφικα. Εκτός αυτού, στα δεκαέξι χρόνια της ηγεμονίας του οι στενές σχέσεις με τη Ρωσία τον έκαναν δημοφιλή στους συμπατριώτες του, τους οποίους κολάκευε η αιρετική πολιτική του Ορμπαν απέναντι στην ευρωπαϊκή πολιτική ορθοφωνία. Κάτι περίεργο αν σκεφθεί κανείς ότι η Ουγγαρία είναι η πρώτη χώρα υποτελής που ξεσηκώθηκε κατά της ΕΣΣΔ ήδη από το 1956. Η εισβολή στην Ουκρανία και η αυταρχική μορφή του Πούτιν μάλλον θύμισε στους Ούγγρους την εξέγερση του 1956, αφού προχθές, για πρώτη φορά από τότε, ακούστηκε το σύνθημα «Εξω οι Ρώσοι». Η διαφθορά, ο έλεγχος της ενημέρωσης και της Δικαιοσύνης, ο νεποτισμός είναι μερικές από τις περγαμηνές που συγκέντρωσε ο Ορμπαν στα χρόνια της εξουσίας του. Φαίνεται πως όλ’ αυτά έφτασαν στο σημείο κορεσμού.
Ο νέος πρωθυπουργός Πέτερ Μάγιαρ αντιμετωπίζεται με επιφυλακτικότητα από την προοδευτική Ευρώπη. Προέρχεται από το κόμμα του Ορμπαν, από το οποίο και αποχώρησε όταν η σύζυγός του παραιτήθηκε από υπουργός Δικαιοσύνης έπειτα από ένα σκάνδαλο σεξουαλικής κακοποίησης παιδιών. Δηλώνει ευρωπαϊστής και σκοπεύει να άρει το βέτο για τη βοήθεια στην Ουκρανία. Είναι βέβαιο ότι η στάση της Ουγγαρίας απέναντι στον Τραμπ και στον Πούτιν θα αλλάξει. Δηλώνει έτοιμος να καταπολεμήσει τη διαφθορά και να ξηλώσει το σύστημα που είχε οργανώσει ο προκάτοχός του. Εκείνο που είναι βέβαιο είναι ότι ο Μάγιαρ είναι κεντροδεξιός και δεν πρόκειται να αλλάξει την πολιτική της χώρας του σε θέματα που θεωρούνται κρίσιμα για την ευρωπαϊκή «ορθοφωνία». Οπως είναι το θέμα της μετανάστευσης ή της αντιμετώπισης της ΛΟΑΤΚΙ+ κοινότητας. Είναι βέβαια νωρίς για να κρίνουμε, όμως αν καταφέρει να χαράξει μια κεντροδεξιά πολιτική απαλλαγμένη από τις ακρότητες όσων θεωρούν ότι η δημοκρατία ταυτίζεται με τη φυλομετάβαση, μπορεί να δείξει και στην υπόλοιπη Ευρώπη με ποιο τρόπο αντιμετωπίζεται ο υπερδεξιός λαϊκισμός. Αν μη τι άλλο, η σαρωτική νίκη του έδειξε ότι η κατρακύλα προς τον λαϊκισμό δεν είναι μονόδρομος για τις ευρωπαϊκές δημοκρατίες.
