Αντίθετα προς την επικρατούσα ηθική στη δική μας χώρα, άλλες χώρες που είναι κατά πολύ πλουσιότερες, έχουν κατοίκους με πιο συγκρατημένες ανάγκες. Βλέπεις λιγότερα πολυτελή αυτοκίνητα στον δρόμο και στα εστιατόρια υπάρχει εγκράτεια στην παραγγελία από τον κατάλογο των φαγητών και των ποτών. Τα ρούχα που φοράει ο κόσμος είναι πιο απλά, χωρίς επίδειξη, και κανείς μεσοαστός δεν ονειρεύεται ένα ακριβό ρολόι.
Σε κάποιες χώρες, κατά πολύ πλουσιότερες από τη δική μας, πολλά παιδιά διαπαιδαγωγούνται από νωρίς τι σημαίνει όχι μόνο αποταμίευση αλλά γνώση για αύξηση του πλούτου. Τα 100 ευρώ που συγκεντρώνονται ως χαρτζιλίκι μπορούν να γίνουν ένα παιχνίδι επιλογών: σπατάλη, κουμπαράς, επένδυση.
Η ελληνική εκπαίδευση θα έπρεπε να δίνει έμφαση στο μείζον θέμα της διαχείρισης των χρημάτων. Σαφέστατα, στη χώρα μας οι μισθοί και οι συντάξεις δεν επιτρέπουν ακροβασίες, αλλά η γενικότερη στενότητα επηρεάζεται και από το γενικό ήθος της σπατάλης. Ενας γάμος στην Ελλάδα μπορεί να κοστίσει χιλιάδες ευρώ, όταν σε μια άλλη χώρα η όλη διαδικασία σε καμία περίπτωση δεν συνεπάγεται δάνεια και συμπίεση του οικογενειακού εισοδήματος. Πολίτες μεγαλωμένοι με διαφορετικό πολιτισμό της οικονομίας, εκπλήσσονται με τη βουλιμία των Ελλήνων όταν παραγγέλνουν ορεκτικά στην ταβέρνα ή όταν κάνουν αυθόρμητες αγορές στα μαγαζιά χωρίς πλάνο ή ρύθμιση ενός μηνιαίου προγραμματισμού. Αυτές οι «λεπτομέρειες» της καθημερινότητας ορίζουν έναν ολόκληρο πολιτισμό και τις συνήθειες που βλέπει το παιδί στο περιβάλλον του, τις οποίες θεωρεί φυσιολογικές και αυτονόητες. Τα μεγάλου κυβισμού αυτοκίνητα στους στενούς δρόμους της Αθήνας (που παράλληλα έχει και τον αρχαιότερο στόλο οχημάτων της Ευρώπης) πολλά έχουν να πουν για το πώς ο μέσος Ελληνας ιεραρχεί τις επιθυμίες του και το πώς μεταφράζει τον όρο «καλή ζωή».
Οσο πιο απλή και μετριοπαθής είναι η καθημερινότητα, τόσο πιο πλούσια είναι η κοινωνία. Σε λίγους, δυστυχώς, Ελληνες μεταφράζεται σε ευτυχία μια κυριακάτικη εξόρμηση με το ποδήλατο ή τη συγκοινωνία, με σάντουιτς από το σπίτι ή με απλό φαγητό έξω, ένα βιβλίο στην εξοχή και μια ωραία συζήτηση. Ολα αυτά στοιχίζουν ελάχιστα χρήματα…
Αυτές οι σκέψεις είναι το επιμύθιο των πασχαλινών εξορμήσεων και την επιστροφή στην καθημερινότητα, καθώς μπροστά μας απλώνεται η προοπτική του θέρους.
