Δύο πυλώνες είχε η υπερασπιστική γραμμή του νιόφερτου στη Ν.Δ. Ανδρέα Λοβέρδου σε ό,τι αφορά τα ρουσφέτια των βουλευτών. Ο πρώτος εμπεριείχε το γνωστό επιχείρημα που έχουμε χρησιμοποιήσει όλοι στον τροχονόμο που μας γράφει για κάποια παράβαση: «Εμένα βρήκατε να πιάσετε; Δεν βλέπετε τους άλλους που…».
Ετσι και ο κ. Λοβέρδος αποκάλυψε ότι «όποιος δεν έχει ζητήσει ρουσφέτι είναι ψεύτης». Ζήτησε δε να πιστοποιηθούν τα λεγόμενά του, καλώντας κάθε υπουργό της κυβέρνησης «να βγει και να πει ποιοι βουλευτές της αντιπολίτευσης ζήτησαν χάρες και ρουσφέτια από τους ίδιους» (ΣΚΑΪ, 7.4.2026).
Ο δεύτερος πυλώνας υπεράσπισης συνοδεύτηκε από μια δακρύβρεχτη ιστορία. «Αν πάρεις τηλέφωνο σε ένα νοσοκομείο και λες… Μου έτυχε δυστυχώς αυτό, πριν από λίγες μέρες… Μου τηλεφώνησε κάποιος και μου είπε για έναν συγγενή του “πεθαίνει σε τρεις, τέσσερις μέρες. Μην τον αφήσετε να πεθάνει σε διάδρομο”… Αυτό είναι παράνομη παρέμβαση στη διοίκηση; Είναι ρουσφέτι; (…) Εμένα πάντως αν ένας πολίτης ζητήσει κάτι λογικό και η γραφειοκρατία τού το στερήσει, θα βοηθήσω. Σας το λέω ρητά…» (Action24, 2.4.2026).
Το πρώτο που πρέπει να ρωτήσουμε με αφορμή το «άγιο ρουσφέτι» του κ. Λοβέρδου είναι: πεθαίνουν ακόμη άνθρωποι στα ράντζα, σε διαδρόμους νοσοκομείων; Ψέματα λένε ο πρωθυπουργός και ο υπουργός Υγείας για τις βελτιώσεις στο ΕΣΥ και χρειάζονται η καλή καρδιά και η ακόρεστη δίψα προς ευεργεσία τού κ. Λοβέρδου για να πεθάνει κάποιος αξιοπρεπώς;
Το σημαντικό είναι η θεωρητικοποίηση της αγαθότητος του ρουσφετιού που επιχειρεί ο κ. Λοβέρδος – και όχι μόνον αυτός. Δεν αναφερόμαστε μόνο στο επιχείρημα ότι αυτά γίνονταν επί δεκαετίες (αποσιωπώντας το γεγονός ότι έτσι χρεοκοπήσαμε και είπαμε «ποτέ ξανά»), αλλά στην ιερά μήνιν του πρώην υπουργού, «είναι δυνατόν να απαγορευτεί σε έναν εν ενεργεία πολιτικό η επικοι-νωνία με τη διοίκηση;».
Η απάντηση είναι ναι. Το κάνουν στη Σουηδία με μεγάλη επιτυχία, όπως γράφαμε την περασμένη Κυριακή, δίχως μάλιστα να έχουν πρόσφατη την εμπειρία της χρεοκοπίας. Η αποκαλούμενη «Ministerstyre» απαγορεύεται από το Σύνταγμα. Οπως έγραφε ο Παύλος Τσίμας, «ο πρωθυπουργός (ή ο αρμόδιος υπουργός) έχει, δηλαδή, το δικαίωμα να επιλέξει και να διορίσει τον διευθύνοντα σύμβουλο, για συγκεκριμένη θητεία. Εχει το δικαίωμα να συντάξει ή να αλλάξει τον νόμο βάσει του οποίου ασκεί τα καθήκοντά του. Αλλά θα παραβίαζε το Σύνταγμα αν προσπαθούσε να του υπαγορεύσει επιχειρησιακές αποφάσεις» («Τα Νέα», 24.5.2025).
Κάπως έτσι αυτές οι χώρες αποφεύγουν τη χρεοκοπία και κάπως αλλιώς εμείς χτίζουμε μια καινούργια.
