Είναι η περίοδος που αλλάζει ο πληθυσμός της πόλης. Στο τρόλεϊ 5 τις προάλλες ανέβηκαν κάτι κοπέλες που μιλούσαν παράξενη γλώσσα. Στον ηλεκτρικό έχει Γαλλάκια που κάνουν εκδρομή. Τριγύρω συνεχίζουν η βρώμα και η αφροντισιά. Θα ήθελα να τους έπιανα κουβέντα, η περίεργη. Στα μέσα της Αθήνας, όμως, όταν δεν καβγαδίζουν επιβάτες, επιβάλλεται μια πένθιμη σιωπή. Οι μόνιμοι κάτοικοι που τα χρησιμοποιούν είναι εξουθενωμένοι, χυμένοι πάνω στα καθίσματα ή στριμωγμένοι στο σαρδελοκούτι. Εχει και εξαθλιωμένους ηλικιωμένους ή νεολαία που δεν την παλεύει.
Η ακαλαισθησία και η αφροντισιά στα σημεία συνάντησης μεταξύ αγνώστων θα μπορούσαν να λείπουν. Ο ηλεκτρικός όφειλε να είναι αλλιώς. Ο προαστιακός δεν βγάζει νόημα. Οι πεζογέφυρες που οδηγούν στους σταθμούς των τρένων δεν έχουν κάποια λογική. Θαμμένες μέσα σε αγριόχορτα, κίτρινα λουλούδια και σκασμένα τσιμέντα φαίνονται επισφαλείς και εκτός λειτουργίας, ώσπου κάποιος περνάει και παίρνεις κουράγιο να περάσεις και συ. Κανένα χέρι δεν έχει φροντίσει τα σκαλιά που οδηγούν στους σταθμούς και στις στάσεις. Κανείς δεν ξενυχτάει να σκέφτεται πώς θα διασχίσεις τη λεωφόρο κοντά στο σπίτι σου χωρίς να σε πατήσουν.
Σιχαίνομαι όταν κάποιος λέει πως η Αθήνα δεν είναι τίποτα χωρίς μνημεία. Η πόλη σαν τιμωρία που πρέπει να υποστείς ώσπου να βρεις Καρυάτιδα. Ομως κι η πόλη δεν βοηθάει όσους θέλουν να τη γνωρίσουν με τα πόδια ή να έρθουν σε επαφή με τους αληθινούς κατοίκους της, τα στέκια τους, τον πλούσιο σύγχρονο πολιτισμό. Τα σημεία συνάντησης τα διαβρώνει η απουσία οράματος και η εισοδηματική ανισότητα ανάμεσα στους μόνιμους Αθηναίους και τους περαστικούς Αθηναίους. Εμείς δεν πάμε Βουκουρεστίου. Οι ταξιδιώτες δεν κάθονται με τις ώρες στις τσιμεντένιες στάσεις με διαφημίσεις στο Σύνταγμα να κοιτάζουν κινητό.
Εν τω μεταξύ, δεν έχουμε μάθει πώς προχωράει το ζήτημα της αναβάθμισης υποδομών στο αεροδρόμιο. Το Eurocontrol, που συντονίζει πανευρωπαϊκά την αεροπλοΐα, κάλεσε τα αεροδρόμια να λάβουν μέτρα για τη θερινή περίοδο. Τα ταξίδια όχι απλώς έχουν φτάσει το προ-πανδημικό επίπεδο, αλλά το έχουν ξεπεράσει. Ολοι θέλουν να ταξιδεύουν. Το αεροδρόμιο της Αθήνας είναι διαρκώς γεμάτο. Μένει ν’ αναβαθμίσει τα συστήματά του και να επενδύσει στους ελεγκτές εναέριας κυκλοφορίας.
Δεν είναι το αεροδρόμιο με τις μεγαλύτερες καθυστερήσεις στην Ευρώπη. Η Λισαβόνα είχε τις συχνότερες καθυστερήσεις το 2025. Η Αθήνα, όμως, θα μπορούσε, να βελτιώσει τους χρόνους στις αφίξεις (Turbulence on the Tarmac, Euronews). Επίσης, το αεροδρόμιό της σε καιρό ειρήνης έκλεισε ολοσχερώς για μία ημέρα λόγω πεπαλαιωμένων συστημάτων φέρνοντας ανατριχίλες στον πληθυσμό που ακόμη έχει τραύμα από τη σύγκρουση τρένων και τη μετέπειτα πλήρη αποτυχία απόδοσης ευθυνών και γρήγορης επαναφοράς του σιδηροδρομικού δικτύου.
Το αεροδρόμιο της Αθήνας σκοράρει ψηλά στη συνέπεια στις αναχωρήσεις (Τurbulence on the Τarmac, Euronews). Δεν τα πάει, όμως, τόσο καλά όσο η Κωνσταντινούπολη που έχει εξελιχθεί σε πανίσχυρο διεθνή κόμβο. Οι δικοί μας ελεγκτές λένε ότι κάνουν δουλειά με αχρείαστες δυσκολίες και παλιά τεχνολογία. Το χειρότερο, πάντως, είναι το μετά, αφότου βγεις από την πύλη και εισπνεύσεις την πρώτη τζούρα καυσαέριο.
Είναι τόσο δύσκολος ένας αψεγάδιαστος προαστιακός; Τόσο απατηλό το όραμα για καθολική, συνεπή φροντίδα των σημείων διάβασης πεζών; Η ήσυχη παρουσία ηλεκτρικών λεωφορείων, η καθαριότητα στους σταθμούς του μετρό, τα νυχτερινά δρομολόγια (που σώζουν ζωές), οι δενδροφυτεύσεις υποδηλώνουν πως την εξίσωση που έχουν λύσει αμέτρητες άλλες ευρωπαϊκές πόλεις στην αρχή του αιώνα μπορεί να τη λύσει και η Αθήνα.
