Αυτή η χώρα πρέπει κάποια στιγμή να βρει την ισορροπία ανάμεσα στο παλιό και στο νέο, την ανάπτυξη που βασίζεται σε μεταρρυθμίσεις και στο –θεσμικό ή μη– νταραβέρι, την πολιτική που θυμίζει πρακτικές πολιτικών φυλάρχων και την πολιτική που σέβεται κανόνες και θεσμούς. Είναι μια δύσκολη ισορροπία, που διατρέχει τη σύγχρονη ιστορία μας από τα πρώτα της βήματα έως σήμερα. Ποτέ δεν καταφέραμε να γίνουμε μια κανονική ευρωπαϊκή χώρα, αλλά αποφύγαμε να γίνουμε μια παλαιού τύπου αμιγώς «βαλκανική» χώρα. Παλεύουμε συνεχώς ανάμεσα στα δύο.
Οταν χάνεται η ισορροπία το πληρώνουμε ακριβά, όπως μετά την είσοδό μας στο ευρώ, όταν γίναμε Ευρωπαίοι στον δανεισμό και στη βιτρίνα της ανάπτυξης, αλλά βυθιστήκαμε σε «βαλκανικά» ήθη και έθιμα ως προς τη διαφθορά και τη φαυλότητα. Είναι εύκολο και βολικό να ξεχνάμε γιατί χρεοκοπήσαμε και να θυμόμαστε μόνο τα μνημόνια και το καταραμένο καλοκαίρι που φτάσαμε στο χείλος του γκρεμού. Οπως ήταν πολύ εύκολο για τους Βορειοευρωπαίους να μας κατηγορούν και να ξεχνούν ότι το ταγκό της διαφθοράς, που προηγήθηκε της χρεοκοπίας, απαιτούσε δύο επιδέξιους παρτενέρ.
Ο πολιτικός χρόνος ποτέ δεν κυλάει προς τα πίσω και όσο αδειάζει η κλεψύδρα, καθιστά τη φυγή προς τα εμπρός μονόδρομο.
Είναι πιθανό να βρεθούμε σε ένα σταυροδρόμι ξανά. Οι Ελληνες πολίτες έδωσαν μια ισχυρή εξουσιοδότηση στον σημερινό πρωθυπουργό να «τα αλλάξει όλα». Η εκλογή του ήταν ανακούφιση για μια ετερόκλητη συμμαχία ανθρώπων που κάλυπταν όλη την γκάμα και συχνά δεν πίστευαν ποτέ ότι θα ψήφιζαν Ν.Δ. ή, ακόμη περισσότερο, Μητσοτάκη. Κάποια –αρκετά– πράγματα άλλαξαν, σε κάποια έγιναν μερεμέτια, κάποια έμειναν όπως ήταν. Επειτα από επτά χρόνια, όμως, δικαιολογίες δεν υπάρχουν. Η «λευκή κάρτα» ήταν πάλλευκη, τα περιθώρια γενναίων τομών πολύ μεγάλα, η ανοχή του κόσμου επίσης, και μάλιστα χωρίς καμία αντιπολίτευση απέναντι.
Τώρα το σκηνικό έχει σκοτεινιάσει. Οι υποκλοπές και ο ΟΠΕΚΕΠΕ έχουν τραυματίσει την εικόνα της κυβέρνησης και θυμίζουν ότι το παλιό ζει και εν μέρει βασιλεύει. Το κόστος ζωής και το πρόβλημα της στέγης πιέζουν πολύ την κοινωνία και θα την πιέσουν και άλλο τον χειμώνα. Ακόμη και το 30+%, που θεωρεί ότι η χώρα έχει προχωρήσει, τρέμει την αστάθεια και ανησυχεί για τον γεωπολιτικό κίνδυνο, αναζητεί απαντήσεις και πειστικά επιχειρήματα για να δώσει τρίτη ευκαιρία.
Ο πρωθυπουργός θα πρέπει να ζυγίσει πολλά και να πάρει τις αποφάσεις του. Βρίσκεται στο σημείο όπου η ενασχόληση με την υστεροφημία του είναι αναπόφευκτη. Ο συμβιβασμός με το παλιό είναι πάντοτε βολικός, η ειλικρινής αυτοκριτική που δίνει πειστικές απαντήσεις σε σκληρά ανοικτά ερωτήματα επίπονη, ακόμη και επικίνδυνη. Ο πολιτικός χρόνος ποτέ δεν κυλάει προς τα πίσω, όμως, και όσο αδειάζει η κλεψύδρα, καθιστά τη φυγή προς τα εμπρός μονόδρομο.
