Ο στρατηγός τα μάσαγε. Δεν διατύπωνε ευθέως την άποψή του για το ενδεχόμενο του πολέμου κατά του Ιράν. Το ρεπορτάζ των New York Times τον περιγράφει περίπου σαν bot. Στις μυστικές συσκέψεις στην αίθουσα διαχείρισης κρίσεων του Λευκού Οίκου, ο στρατηγός Κέιν, αρχηγός του γενικού επιτελείου, περιοριζόταν να απαγγέλλει λίστες με τις πιθανές συνέπειες κάθε επιλογής του προέδρου Τραμπ. Ο ίδιος βέβαια είχε προειδοποιήσει τον πολιτικό του προϊστάμενο για τις τακτικές αποπλάνησης των Ισραηλινών – για τις υπερβολές με τις οποίες προσπαθούν να ρυμουλκήσουν τον ισχυρό τους εταίρο. Αλλά στις τελευταίες κρίσιμες συσκέψεις πριν από τον πόλεμο, ο στρατηγός άφησε απέξω τις απόψεις του. Δεν ήταν ο μόνος.
Το διαφωτιστικό ρεπορτάζ με το παρασκήνιο της προετοιμασίας της αμερικανοϊσραηλινής επίθεσης επιβεβαιώνει αυτό που ήδη είχε υποψιαστεί όλος ο πλανήτης: ότι στη δεύτερη θητεία του ο Τραμπ έχει εγκαταστήσει γύρω του ένα οικοσύστημα αυλοκολάκων. Ακόμη κι εκείνοι που έχουν το μυαλό και την πείρα για να εντοπίσουν τους κινδύνους, αποφεύγουν να διαφωνήσουν ευθέως με την αυτού Μνησίκακη Κυκλοθυμία. Ακόμη και ο αντιπρόεδρος Τζέι Ντι Βανς, που παραμένει συνεπής στο δόγμα του MAGA για τον τερματισμό όλων των πολέμων, είπε στον πρόεδρο ότι «αν και δεν βρίσκει καλή ιδέα» την επίθεση κατά του Ιράν, θα τον στηρίξει.
Το συμπέρασμα είναι ότι κάθε δυνατότητα ορθολογικής απόφασης στη σημερινή Ουάσιγκτον έχει χαθεί. Τα περιλάλητα θεσμικά φίλτρα, που επρόκειτο να χαλιναγωγήσουν τις παρορμήσεις του προέδρου, δεν βρίσκονται στη θέση τους. Αυτό με τη σειρά του σημαίνει ότι ακόμη κι αν αντέξει η συμφωνηθείσα την Τρίτη κατάπαυση του πυρός, η σταθερότητα στη διεθνή σκηνή δεν πρόκειται να επανέλθει. Οπως η διακήρυξη του περασμένου Ιουνίου, ότι ο πόλεμος των 12 ημερών είχε «τελειώσει» τη δουλειά, αποδείχθηκε φρούδα, έτσι και τώρα η εκεχειρία δεν μπορεί παρά να είναι απλώς μια παύση στο βέρτιγκο.
Η αστάθεια δεν τελειώνει, γιατί ο πρόεδρος είναι η πηγή της.
Ο Τραμπ δεν είναι σε θέση καν να εξυπηρετήσει το δικό του συμφέρον. Ούτε το άμεσο, στρατιωτικό συμφέρον της Αμερικής που –όπως αποκαλύπτεται– εξαντλεί στο Ιράν το οπλοστάσιό της για να εκπληρώσει τα σχέδια του Νετανιάχου. Ούτε το προσωπικό πολιτικό του συμφέρον, που έχει πληγεί ανεπανόρθωτα σε προεκλογικό χρόνο με τη βάναυση αθέτηση του δόγματος «America First».
Ο ατρόμητος νταής, που ύψωνε ακόμη και ματωμένος τη γροθιά του και συνήγειρε τα πλήθη υποσχόμενος ότι θα κάνει το έθνος μεγάλο ξανά, αποδεικνύεται ο πιο βολικός μοχλός εξουσίας σε εκείνες τις έξωθεν δυνάμεις που ξέρουν πώς να τον χειριστούν.
Μια πιθανή ήττα του στις ενδιάμεσες εκλογές του Νοεμβρίου δεν θα τον εξουδετερώσει. Οπως και στον πόλεμο, οι δυσκολίες που ορθώνει η πραγματικότητα στις ναρκισσιστικές του φαντασιώσεις τον απορρυθμίζουν ακόμη περισσότερο. Οσο βρίσκεται στον Λευκό Οίκο, καμία «κατάπαυση» δεν είναι εφικτή.
