Η αποστολή «Αρτεμις ΙΙ» πραγματοποίησε χθες την προγραμματισμένη περιφορά της γύρω από τη Σελήνη, μελετώντας για πρώτη φορά τόσο καλά την αθέατη πλευρά (έως τώρα μονάχα μη στελεχωμένες διαστημοσυσκευές την είχαν προσεγγίσει από τόσο κοντά).
Το γεγονός είναι κοσμοϊστορικό, όσο κι αν περνάει σε δεύτερη μοίρα, ειδησεογραφικά μιλώντας.
Πολλοί το απαξιώνουν ως γεγονός εξαιτίας των κρισιμότατων προβλημάτων πάνω στη Γη, αλλά και επειδή η συγκεκριμένη αποστολή δεν θα προσεδαφιστεί στην επιφάνεια του δορυφόρου μας. Αλλά ακόμα και αν προσεδαφιζόταν, όλοι γνωρίζουν ότι είναι κάτι που έχει ξανασυμβεί – για πρώτη φορά στις 20 Ιουλίου του 1969, με την ιστορική εκείνη αποστολή «Απόλλων 11».
Από την περασμένη εβδομάδα της εκτόξευσης, η στήλη διατρέχει τη διαχρονική εμμονή του ανθρώπου με το φεγγάρι και το ιστορικό υπόβαθρο πίσω από αυτό που συμβαίνει τώρα.
Για παράδειγμα, όλοι έχουμε ακούσει για τον Αρμστρονγκ και τον Ολντριν, ελάχιστοι όμως ότι οι πρώτες, έστω και μη στελεχωμένες, αποστολές της NASA είχαν ήδη ξεκινήσει από το 1964 και το 1965. Τότε, με σειρά διαστημοσυσκευών, στο πλαίσιο του προγράμματος «Ρέιντζερ», οι Αμερικανοί είχαν εξερευνήσει τη Σελήνη, φωτογραφίζοντάς την.
Η τελική μοίρα εκείνων των διαστημοπλοίων ήταν άδοξη: συντρίφτηκαν στην επιφάνεια του φεγγαριού. Πρώτα όμως τράβηξαν περισσότερες από 17.000 εξαιρετικής καθαρότητας φωτογραφίες. Με τις λήψεις εκείνες, ο άνθρωπος απέκτησε την καλύτερη εικόνα που είχε ποτέ για τη Σελήνη.
Οσο παράξενο κι αν φαίνεται σε εμάς σήμερα, τότε κυριαρχούσε μια απορία, την οποία οι λήψεις εκείνες δεν θα μπορούσαν να απαντήσουν: η επιφάνεια της Σελήνης ήταν άραγε στέρεη; Θα ήταν δυνατόν ένα βαρύ διαστημόπλοιο να προσεδαφιστεί πάνω της ή κινδύνευε να βουλιάξει;
Θυμίζουμε ότι ακόμα και το πρώτο, καθοδικό, βήμα που έκανε το 1969 από τη σκάλα της σεληνακάτου «Αετός» ο Νιλ Αρμστρονγκ έγινε πολύ διστακτικά και αβέβαια, και οι πρώτες δηλώσεις του Αμερικανού αστροναύτη είχαν να κάνουν με το ότι μπορούσε να σταθεί πάνω στη σεληνιακή επιφάνεια – μολονότι είχε ήδη προσεδαφίσει μια χαρά τον «Αετό» (με μεγάλη αγωνία, όμως, αλλά για άλλο λόγο: του είχαν απομείνει καύσιμα για μερικά δευτερόλεπτα ακόμα…).
Την αβεβαιότητα αυτή δεν είχε εξαλείψει ούτε το πρόγραμμα «Σερβέιορ» του 1966, οπότε και προσεδαφίστηκαν με ασφάλεια, για πρώτη φορά, μη επανδρωμένα διαστημόπλοια. Επιπλέον, έστειλαν εκπληκτικές φωτογραφίες, ενώ έσκαψαν λίγο και τη σεληνιακή σκόνη. Ολα έδειχναν μια χαρά. Αλλά ήταν άραγε έτσι όλες οι περιοχές της Σελήνης;
Η NASA, εργαζόμενη πάντοτε με αντικειμενικό σκοπό να στείλει άνθρωπο στο φεγγάρι, οργάνωσε τότε τις αποστολές «Λούναρ Ορμπιτερ». Πέντε διαστημοσυσκευές με πολλαπλές φωτογραφικές μηχανές τέθηκαν σε τροχιά γύρω από τη Σελήνη προκειμένου να χαρτογραφηθεί με κάθε λεπτομέρεια η επιφάνειά της. Τότε, επιτέλους, επιλέχθηκε ως περιοχή για την πρώτη προσσελήνωση η περίφημη Θάλασσα της Νηνεμίας.
Ολοι νομίζουμε ότι ξαφνικά, μια μέρα ο Αρμστρονγκ περπάτησε στη Σελήνη. Δεν συνέβη καθόλου έτσι.
